حریم حرم: عاشق شهادت بود. انگار که با چشم دل، زیبایی مسیرش را دیده بود. زمزمه هر روزهاش با خدا شده بود؛ «اللهم الرزقنا شهاده».
نوجوانی بود از اهالی «ذیقار». پر شور و پر هیاهو. اهل ورزش بود و کاراته کار میکرد. همیشه دوست داشت یک فرد قدرتمند و قوی به نظر برسد. از اینکه از آدمهای ضعیف شکست بخورد بدش میآمد. به همین خاطر ورزش رزمی را انتخاب کرده بود.
با وجود بازیگوشیاش در برابر خانواده احساس مسئولیت میکرد. همین امر باعث شده بود تا برای کمک به پدرش در تأمین معاش خانواده، درسش را رها کند. پدر همیشه با او مثل یک دوست رفتار میکرد. فاصله و مرزی میان آنها وجود نداشت. او معتقد بود که خالد از همان دوران کودکی با بقیه بچهها فرق داشت و علیرغم کمی سنش، شجاعت ابراز خواستهها و عقایدش را داشت و سنجیده و با وقار حرف میزد.
مرد کوچک با حرفهای بزرگ
«خالد» عاشق خانوادهاش بود. هرکسی توی زندگی برای اثبات حرفش به یک چیز مقدسی قسم میخورد. قسم «خالد»، مادرش بود؛ به مادرش و عشقی که نسبت به او داشت قسم میخورد.
اگرچه برای بیان یکسری حرفها کوچک به نظر میرسید اما حرفهای بزرگی میزد. از رهایی میگفت و ترک دنیا. از جهاد و شهادت. حرفهایش اهل خانه را متعجب میکرد. زمانی که داعش وارد خاک سرزمینشان شد و فتوای جهاد صادر شد، خانواده تازه متوجه حرفهای او شدند.
شانزده ساله بود که فتوای جهاد در عراق از سوی مرجعیت دینی این کشور صادر شد. به محض شنیدن حکم جهاد از پدرش خواست تا به او اجازه رفتن به میدان جنگ دهد. پدر اما مخالف بود و راضی به رفتنش نمیشد. مجبور شد موضوع را با برادرش در میان بگذارد و برای جلب رضایت پدر از او کمک بگیرد. برادر از عشق و علاقه پنهان او به شهادت خبر داشت پس به همین خاطر به پدر توصیه کرد تا زمانی که موضوع مربوط به جهاد و فتوی است، مانع رفتن «خالد» نشود.
سماجتهای نتیجه بخش
آن روز دراز کشیده بود و فوتبال میدید. به محض ورود پدر به احترامش از جا بلند شد و لبخند زد. پدر روبرویش ایستاد. چشم در چشم هم. نگاه پدر به او بود و نگاه او به پدر. پدر دستش را روی شانه «خالد» گذاشت و با مهربانی گفت: «مثل اینکه تصمیمت برای رفتن خیلی جدیه؟!» «خالد» از روی حجب و حیا سرش را پایین انداخت و در نهایت ادب و احترام گفت: «اگر من نروم شما هم نروید، پس چه کسی با داعش روبرو خواهد شد و عراق را آزاد خواهد کرد ؟!»
بعد از موافقت پدر تصمیم داشت به جمع رزمندگان گردان امام علی (ع) بپیوندد ولی زمانی که به آنجا رفت به او گفتند که به افرادی به سن و سال او اجازه نبرد داده نمیشود مگر آنکه موافقت خانواده برای حضور در این منطقه را به همراه داشته باشند. خیلی به آنها اصرار کرد اما فایدهای نداشت. در نهایت با پدرش تماس گرفتند و وضعیت موجود و خطرات آن را شرح دادند. از آنجایی که پدر با اصرار «خالد» و سماجت او برای رفتن به جنگ آشنایی داشت و میدانست که هیچچیزی نمیتواند مانع تصمیم او شود با عضویتش موافقت کرد.
ابتدا به «جرفالصخر» اعزام شد و سپس به محورعملیاتی «بیجی». اسلحه خاص او «PKS» بود. اسلحهای که هرکسی بر دوش نمیگرفت. همیشه اصرار داشت تا در خطوط مقدم باشد. این رفتار او برای فرماندهاش عجیب بود.
سن کم و سَرِ نترس
در یکی از نبردهای سخت و دشوار، شجاعانه با چهار نفر از نیروهای دشمن رودررو شد و با آنها جنگید تا جایی که حرکتشان را فلج کرد و مانع پیشرویشان شد. در پیکاری دیگر از پشت تانک، بهسمت بمبهایی که داعش در مکانهای مختلف کار گذاشته بودند، بیوقفه تیراندازی میکرد. در صحنهای دیگر از پشت خودروی جنگی هامر، با دو سلاح «PKS» و «RPG-7» سنگرهای تروریستها را نشانه رفت. همه این دلاوریها و از جان گذشتنها مسئولین و فرماندهان را وامیداشت تا اعتراف کنند که او باوجود سن کمش سرِنترسی دارد و شجاع است.
ماجرای جانبازی
«خالد» در نبردهای دشواری بر ضد گروههای تروریستی داعش حضور داشت و در هر نبردی به طریقی شجاعت و قدرتش را نشان میداد. در یکی از عملیاتها در منطقه «بیجی» حوالی ساعت پنج صبح مورد حمله ناگهانی دشمن قرار گرفتند. آنها بر روی پشتبام یک خانه مستقر بودند و دشمن پایین آن. محاصره آنها تا ساعت دوازده و نیم ظهر ادامه داشت. درگیریها شدید بود و بسیاری از همرزمان «خالد» به شهادت رسیدند. «خالد» علیرغم جراحتی که داشت تا پایان به نبردش ادامه داد و لحظهای پا پس نکشید و مدام با باقی رزمندهها در تماس بود. بعد از آن که با کمک نیروهای ضد تروریسم محاصره از آنها برداشته شد، او را به بیمارستان منتقل کردند. در بیمارستان «ناصریه» عمل شد و بعد از پانزده روز اصرار داشت که دوباره به جبهه برگردد. خواهر شوق برادر را برای بازگشت به جهاد اینگونه بیان میکند: «بعد از آنکه کمی بهتر شد با وجود اینکه همه اعضای خانواده دلنگران بهبودی کامل زخمهایش بودیم، او اصرار به رفتن داشت. هر وقت علت اصرارش را میپرسیدم میگفت: «میدانی شهادت چیست؟! من شهادت در راه خداوند را میخواهم».
لحظه پرواز
در آخرین نبرد حال دیگری داشت. برای شهادت لحظهشماری میکرد. «خالد» و همرزمانش در مسجد «الفتاح» در منطقه عملیاتی «بیجی» مورد هجوم تروریستها قرار گرفته بودند. نبرد سخت و سهمگینی بود. خالد در پشتبام مسجد مستقر شده و تروریستها را نشانه گرفته بود. آنها یکییکی مثل برگ بر زمین میافتادند. درگیری خیلی شدید و خطرساز شده بود. همرزمانی که داخل مسجد پناه گرفته بودند صدایش میزدند: «خالد»! بهخاطر خدا بیا پایین. «خالد»! پنهان شو. «خالد» سرت را بیاور پایین. «خالد»! ... اما او انگار صداها را نمیشنید و مطابق معمول در کمال شجاعت رو در روی دشمن میجنگید و ترس و وحشت در دلش راهی نداشت.
ناگهان صدای تیراندازی از طرف پشتبام مسجد قطع شد. همه همرزمانش نگران شدند. یکی از آنها داوطلب شد و به پشتیبانی بقیه در کمال احتیاط از راهپله پشت مسجد خودش را به پشتبام و بالای سر «خالد» رساند. در کمال ناباوری زانو زد و سر غرق در خون «خالد» را در آغوش گرفت. بدنش میلرزید. گویی لحظه پرواز فرا رسیده بود. «خالد» زیر لب زمزمه میکرد: «سلام من را به مادر و پدرم برسانید. مراقب آنها باشید.»
شهید «خالد البدری» از ناحیه سر توسط تکتیرانداز تروریستهای داعشی مجروح شد و بعد از یک هفته بستریشدن در بیمارستان شهر مقدس «سامراء» و تنها یک روز بعد از تولد هفده سالگیاش، در تاریخ بیست و ششم مهر ماه سال 1394 روح پاک و مطهرش از شهد شیرین شهادت سیراب شد و به جوار حقتعالی پیوست.
آری! آنگاه که او آرزوی شهادت کرد جواب آمد: مژده که شهادت از آن تو و برای توست و تو از آن شهادتی.
روحش شاد و راهش پر رهرو.
به قلم: الهام قاسمی
