همه بی‌تاب رفتن او

حریم حرم: در تاریکی یک شب زمستانی، آنگاه که آسمان مملو از مه و ابر بود، در شهرستان «المدینه» از توابع استان «بصره»، کودکی متولد شد که سال‌ها بعد خداوند او را برگزید تا راهنمای گمشدگان و سرگشتگان شود.

«یحیی» در آغوش خانواده‌ای مؤمن، عاشق و متواضع بزرگ شد. او فرزندی صالح برای والدینش بود و رابطه‌اش با همه اعضای خانواده به خصوص مادرش بسیار صمیمی و نزدیک بود، آن‌قدر که اکثر اوقات کنار او می‌نشست و رازها و آمال دوران جوانی را در گوشش زمزمه می‌کرد. نشانه‌های ایمان از همان زمان کودکی در «یحیی» نمایان بود. پایبند بود به خوانده نماز اول وقت آن هم به جماعت در مسجد محل.

در انتخاب دوستان بسیار دقت می‌کرد چرا که معتقد بود دوست آینه دوست است.

موانع اعزام به به میدان جهاد

پس از صدور فتوای جهاد از سوی مرجعیت دینی عراق، تصمیم گرفت که به حشد الشعبی بپیوندد. وقتی خبر اعزامش را در خانه اعلام کرد، اولین نفری که با او مخالف کرد مادر بود. «یحیی» هرگز تصور نمی‌کرد که صمیمی‌ترین فرد خانه مانع رفتنش شود. به‌سمت مادر رفت و او را در آغوش کشید. مادر در حالی که اشک می‌‌ریخت، سر بر سینه فرزند گذاشت و از او خواست تا در تصمیمش تجدید نظر کند. «یحیی» با لحنی مهربانانه اما قاطع به او گفت: «همیشه می‌گویی آقا جان! ای کاش ما با شما بودیم، تا به آن پیروزی بزرگ دست می‌یافتیم، پس چطور می‌شود که الان مانع رفتن من می‌شوی درحالی‌که من خودم را در کنار آنها احساس می‌کنم؟!»

دو روز تمام طول کشید تا بتواند مادر را راضی کند. جدایی از مونس و هم‌راز ایام جوانی برای خود او نیز بسیار جان‌کاه بود. در لحظه وداع به سختی‌ اشک‌ها را از چشمهایش گرفت و به رسم ادب دست مادر را بوسید و خداحافظی کرد.

از عضویت در «نجباء» تا تیپ امام جواد (ع)

در ابتدا به نیروهای مقاومت «نجباء» ملحق شد و حدود چهار ماه در کنار آنها ماند. پس از آن به تیپ «علی‌اکبر» و رزمندگان هنگ «عاشورا» پیوست و سپس به تیپ «مختار» منتقل شد. طول مدت حضورش در این تیپ تقریباً یک سال و چهار ماه بود. او بسیجی داوطلب بود و هیچگونه توقعی نسبت به دریافت حقوق از سمت فرماندهان جنگ نداشت. به پدرش هم وصیت کرده بود که اگر شهید شدم، چیزی طلب نکنید؛ چرا که من خودم داوطلب شدم!

یکی از هنرهای «یحیی» آرایشگری بود. در ایام ده روزی که برای مرخصی می‌آمد آرایشگری می‌کرد و بعد از آن دوباره به جبهه برمی‌گشت.

پس از مدتی نامش را در میان نیروهای سپاه بدر یافت و به تیپ امام جواد (ع) پیوست و این تیپ آخرین ایستگاه برای عروجش شد.

به دنبال تقدیری زیباتر

«یحیی» هیچ‌وقت دوست نداشت باعث ناراحتی دیگران به خصوص خانواده‌اش شود به همین خاطر به خانواده و دوستدارانش وصیت کرده بود که چنانچه خداوند شهادت را نصیبش کرد برای او گریه نکنند، بلکه در مراسم تشییع‌اش گل و شیرینی پخش کنند و پشت سر جنازه‌اش صدای هلهله بلند شود؛ همچون دامادی که به حجله عروسش می‌رود.

با اصرارهای مادر برای سر و سامان گرفتنش قرار بر این بود که «یحیی» بعد از پایان آخرین اعزامش عقد کند؛ اما خداوند تقدیر زیباتر و با شکوه‌تری را برای او رقم‌زده بود.

شهید «یحیی الخزاعی» در دوم ماه مبارک رمضان در حالی که فقط 23 سال سن داشت در منطقه موصل – بعاج بر اثر اصابت ترکش یک بمب که بر سر راهشان کاشته شده بود، به درجه رفیع شهادت نایل شد.

آخرین وصیت به همرزم

یکی از همرزمانش از لحظه آخر شهادت او چنین می‌گوید: قبل از آن حمله، «یحیی» به من گفت که اگر شهید شدم، سعی کن که لب‌هایم را تر کنی حتی اگر شده فقط لب‌هایم را.

قبل از اینکه خبر شهادتش به گوش خانواده برسد، خواهرش او را در خواب می‌بیند که به عکسش که در خانه آویزان شده بود نگاه می‌کند. خواهرش با این گمان که او برگشته، هراسان بیدار می‌شود و در خانه به دنبال او می‌گردد. غافل از آن که برادرش به شهادت رسیده است.

بعد از حدود دو هفته پیکر «یحیی» را آوردند. پدرش آخرین لحظه دیدار را چنین روایت می‌کند: «زمانی که او در تابوتش دیدم لبخند می‌زد؛ دلیل تبسمش را خوب می‌دانستم؛ «یحیی» به خواسته دلش رسیده بود. او عاشق شهادت بود. آن لحظه را هرگز فراموش نخواهم کرد.

بی‌تابی‌های یک غریبه

خواهر بعد از شهادت یحیی خیلی بی‌تابی می‌کرد. انگار نمی‌خواست قبول کند که دیگر نمی‌تواند برادرش را ببیند تا اینکه خوابی می‌بیند که سبب آرامشش می‌شود. خود او خوابش را این‌گونه روایت می‌کند: «درحالی که بر سر جنازه‌اش فریاد می‌زدم و گریه می‌کردم، برادر شهیدم با لبخند به‌سمتم آمد و سلام کرد و با مهربانی گفت من نمرده‌ام بلکه شهدا زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند. پس به خاطر من گریه نکن.»

در مراسمی که به مناسبت شهادت او برگزار شده بود، خانواده شهید متوجه مرد جوانی شدند که به طرز عجیبی و با صدای بلندی گریه می‌کرد. آن جوان اهل منطقه آنها نبود. نه چیزی می‌خورد و نه چیزی می‌نوشید. خانواده شهید از رفتار مرد جوان متعجب شدند و از او علت این حالش را پرسیدند. معلوم شد که «یحیی» می‌دانسته این جوان وضع مالی مناسبی ندارد؛ از همین روی، نه تنها سر او را رایگان اصلاح می‌کرده، هر بار پول یک هفته خرجی را هم به او می‌داده است.

شهید «یحیی سلمان عبدالرزاق الخزاعی» در حالی این دنیا را برای اهل زمین گذاشت که هیچ تعلق خاطری به مطاع زودگذر دنیا نداشت. او قلبش را از زینت‌های فریبنده دنیا پاک کرده بود.

سلام و درود خداوند بر روح بلند و مطهر او.

به قلم: الهام قاسمی