وصال شیرین به «یوسف گمگشته» این بار با شهادت

حریم حرم: کودکی را دید که در باغی زیبا نشسته است. نوری از آسمان درخشید و چشمانش را نوازش داد. صدایی در گوشش طنین انداز شد که می‌گفت: «کودکی که آنجا نشسته فرزند توست و روزی شهید خواهد شد»؛ این رویایی بود که پدر «عباس» پیش از تولد فرزندش دیده بود و همیشه آن را برای دیگران تعریف می‌کرد.

الگو پذیری از عموی شهید

نوجوانی «عباس» با فرهنگ جهاد و شهادت آمیخته بود و در فضای مقاومت رشد کرد. همواره عضوی فعال در پیشاهنگی حزب الله لبنان بود و بارها ارتقاء درجه یافت تا اینکه به درجه‌ فرماندهی رسید. سرگذشت عموی «عباس» در علاقه‌ او به جهاد و شهادت تاثیر بسزایی داشت. «یوسف»، عموی «عباس» در در سال ۱۹۹۹ میلادی در منطقه «عرمتی» در جبهه مبارزه با دشمن صهیونیستی به شهادت رسیده بود. «عباس» بیش از هر کسی در زندگی خود تحت تاثیر عموی شهیدش بود و او را به عنوان سرمشقی نیکو برای خود برگزیده بود. او با تمام وجود درک کرده بود که همه‌ شهدا از جمله عمویش حیّ و زنده‌‌اند و از اعماق وجود آرزو داشت سرنوشتی همچون «یوسف» برای او نیز رقم بخورد. خوب می‌دانست رسیدن به این درجه، تنها با مجاهدت و همت والا تحقق پیدا خواهد کرد.

«عباس» آنچنان رابطه‌ قلبی و معنوی با عمویش برقرار کرده بود که گویی «یوسف» همواره در کنارش بوده و هرگز دنیا را ترک نکرده است. هرگاه دنیا همچون قفسی تنگ برای او نفس‌گیر می‌شد، به مزار عمویش پناه می‌جست. آنجا برایش مانند ملجا و ماوایی مملو از آرامش بود.

فرمانده دوست داشتنی

در دوران فرماندهی‌اش در حزب الله، همچون پدری دلسوز و مهربان، دغدغه‌ نیروهایش را داشت. به قدری رابطه‌ عاطفی با آنان برقرار کرده بود که حتی وقتی نیروهایش به خانه‌هایشان برمی‌گشتند، پیگیر مسائل مذهبی، فرهنگی و اجتماعی آنان بود. این پیوند عاطفی دوطرفه بود و نیروهایش نیز تعلق خاطر فراوانی به او داشتند. هرگاه دیداری میسر می‌شد، با لبی خندان و آغوشی باز به سویشان می‌رفت و آنان را بسان رفیقی صمیمی در آغوش می‌فشرد.

شخصیتی ستودنی

دوست داشتنی و خادم دیگران بود. رازدار بود و رازهای دوستانش را در قلبش نگه می‌داشت. می‌کوشید نگرانی و غم آنان را تا جای ممکن برطرف کند. با وجود اینکه زندگی‌اش خالی از فراز و فرودهای فراوان و سختی های بسیار نبود اما اندوه دیگران را اندوه خود می‌دانست. در مواجهه با پیچ و خم‌های زندگی آرامش داشت. هر سختی و مشقتی را فرصتی می‌دانست که از آن درس بگیرد و رشد کند. هرگونه نظر و پیشنهادی که برای حل مشکلات خود و دیگران می‌داد بیهوده و سطحی نبود بلکه با حدیث یا روایتی از اهل بیت (علیهم السلام) منطبق بود.

آماده برای سفری بی‌بازگشت

در سال ۲۰۰۶ حمله‌ جنایتکاران صهیونیستی به خاک لبنان آغاز شد. طولی نکشید که «عباس» به صفوف رزمندگان پیوست و کم‌کم سلاح‌ بازی‌های کودکی‌اش، رنگ واقعی به خود گرفت. حضور در میدان جهاد، صحنه‌ای برای تجلی ویژگی‌های درخشان شخصیتی «عباس» بود. عشق و ایثار، شجاعت و دلاوری و وفاداری به همرزمانش در این عرصه بیش از پیش ظهور پیدا کرد. یکی از زیباترین صحنه‌هایی که نمایانگر وفاداری «عباس» به همرزمانش بود را در اثنای شهادت همرزمش می‌توان لمس کرد؛ هنگامی که همرزمش در کنار او به شهادت رسید، «عباس» او را با دستانش به رسم امانت همانجا به خاک سپرد. زمانی‌که آتش جنگ خاموش شد، او به محل شهادت همرزمش بازگشت؛ پیکرش را از خاک بیرون کشید و بر دوشش نهاد و او را برای دفن به زادگاهش بازگرداند.

عباس در بحبوحه‌ جنگ ۳۳ روزه لبنان در سال ۲۰۰۶  برای بالا بردن توانایی‌های رزمی‌اش همه‌ همت خود را بکار گرفت. به علاوه، در این برهه از زمان، لحظه‌ای از توجه و رسیدگی به خانواده‌ کوچکش غفلت نکرد. در این میان پدر «عباس» به شکلی ویژه، انتظار بازگشت پسرش از جبهه را می‌کشید و هر بار قلبش با شنیدن صدای ضربه‌های «عباس» بر در خانه آرام می‌گرفت؛ هر بار که «عباس» با کوله باری از خستگی از میدان جهاد به خانه باز می‌گشت، قلب پدر نیز لبریز از خوشحالی و آرامش می‌شد.

در همان سال‌ها «عباس» متوجه شد یکی از همرزمانش به نام «علی جشّی» به بیماری صعب العلاجی مبتلا است. از ته قلبش نگران بود که مبادا قهرمانی که صهیونیست‌ها را خوار و خفیف کرده است از این بیماری شکست بخورد. اما به فضل خدا این اتفاق نیفتاد. «علی» هم مانند بسیاری از دلاورمردانی که از جنگ ۳۳ روزه سالم بازگشته بودند، با شروع جنگ سوریه برای دفاع از حریم اهل بیت (علیهم السلام) عازم نبرد با تکفیری‌ها شد. در این معرکه «علی» و «عباس» از مشتاقان پیشگام برای رفتن به این سفر بی بازگشت بودند. مدال زیبای شهادت نیز در همین سفر به گردن هردوی آنها آویخته شد.

انتظاری که طولانی شد

«علی»، رفیق و همرزم «عباس»، در مقابل حرم حضرت سکینه (علیهالسلام) میهمان اهالی آسمان شد و به شهادت رسید. شنیدن این خبر برای «عباس» در عین دردناکی، بسیار مسرت بخش هم بود. «عباس» برای وداع با پیکر «علی» خود را به حرم حضرت زینب (سلام الله) رساند و شب را در کنار پیکر رفیق شهیدش سپری کرد، در حالی که تا سپیده دم زیر لب زمزمه می‌کرد: «چقدر انتظار طولانی شد، به حضرت زهرا (سلام الله علیها) قسم که من منتظر دیدار با تو هستم».

بعد از آن شب، به مدت سه روز «عباس» غسل شهادت می‌کرد و برای رفتن صدقه می‌داد. در این چند روز آخر اطمینان قلبی را به خوبی می‌شد در چشمانش حس کرد. به همرزمانش گفته بود: «عموی شهیدم، «یوسف» را در خواب دیدم که به من گفت: تو خواهی آمد و من منتظر تو هستم.».

آن شبِ کربلایی

در جبهه نبرد با تکفیری‌ها روزها و شب‌ها برای انتقال اسلحه و مهمات به همرزمانش مسافت‌های زیادی را می‌پیمود. آن شب سومین شبی بود که «عباس» غسل شهادت کرده و از دنیا بریده بود. جاده‌ای که آن شب در حال عبور از آن بود حال و هوای دیگری داشت. مأموریت او پس از تحویل سلاح و ادوات به رزمندگان به پایان رسید اما از راه همیشگی به عقب بازنگشت؛ ندایی کربلایی در قلبش می‌شنید که او را به ماندن دعوت می‌کرد و «عباس» به آن لبیک گفت. هنگامی که جنگ شدت بیشتری گرفت اصرار کرد که برای کمک به رزمندگان در میدان بماند. از گوشه و کنار خبر می‌رسید که نبرد هر لحظه نفس‌گیرتر و سخت‌تر خواهد شد؛ تعداد شهدا و مجروحین در حال افزایش بود. این اخبار «عباس» را برای ماندن در خط مقدم مصمم‌تر می‌کرد. با آرامش قلبی خاصی به سمت تپه‌ای که محل درگیری بود پیشروی کرد. گلوله‌ها در اطرافش منفجر می‌شدند. «عباس» هم از هیچ تلاشی برای ضربه زدن به دشمن دریغ نمی‌کرد. پیش از آنکه تک تیرانداز تکفیری او را به شهادت برساند ۲۸ نفر از آن‌ها را به هلاکت رساند.

در جوار عمویش «یوسف»

صدای زنگ تلفن بلند شد. پدر «عباس» گوشی تلفن را برداشت. کسی آن ‌طرف خط به او گفت: «در خانه جایی برای یک ضریح باز کن.»

 با صدای زنگ تلفن از خواب پرید. صدای زنگی که قلب مادر «عباس» را نیز مشوش کرد. مادر به یاد وداع آخر «عباس» افتاد. آن روز، سه بار به طرف مادر برگشت و او را در آغوش کشید و از او به خاطر تمام زحماتی که در طول این سالها برایش کشیده بود تشکر کرد. خبر همان بود، خبر شهادت. «عباس» به شهادت رسید و خبر شهادتش به دو فرزندش نیز رسید و قلب آن دو را مملو از درد فراغت و دوری کرد. او در میدان نبرد، قهرمانانه به شهادت رسیده بود و به دیدار عمویش «یوسف» شتافت؛ کسی که سال‌ها با او انس و الفت ویژه‌ای داشت و بی‌قرار دیدار با او بود.

شهید «عبّاس زین العابدین ریحان» سرانجام نتیجه‌ سال‌ها سوختنش در حول شمع عشق به خداوند و اهل بیت (علیهم السلام) را گرفت. این تنها شهادت بود که می‌توانست التیامی بر زخم‌های این پروانه‌ پر و بال سوخته‌ عاشق باشد.