حریم حرم: «درست است که من شوق شهادت دارم، ولی هر شهادتی را نمیخواهم! میخواهم در روز دهم محرم شهید شوم. درهمان ساعتی که مولایم اباعبدالله الحسین (ع)، غرق در خونِ خود بر خاک کربلا افتاد.». این آرزویی بود که «وارث» بارها و بارها در جمع همرزمانش به زبان آورده بود. اغلب، در میان مناجاتهایش اینچنین شهادتی را از خدا تمنا میکرد. حتی زمانی که به زیارت امام رضا (ع) مشرف شده بود این خواستهاش را با امام رئوف هم در میان گذاشته بود.
درباره شهید
شهید «لوئی صادق مشعل عودة الشمری» را در جبهه با نام «وارث» میشناختند. این لقب را دوست شهیدش برایش برگزیده بود. «وارث» در 30 مرداد 1375 در منطقه «الکراده» بغداد متولد شد. اولین فرزند خانواده بود و در خانهای رشد کرد که اهلش، عاشق اهلبیت (ع) بودند. با خوشقلبی و خوشروییاش اطرافیان را شیفته خود میکرد. شوخطبع بود و با پیر و جوان شوخی میکرد و درعینحال از دایره ادب خارج نمیشد. در میان دوستانش به شیکپوشی و خوشذوقی شهرت داشت. حرفهاش عکاسی بود و برای برخی کانالهای رسانهای، باهدف ثبت وصایای شهدا فعالیت میکرد.
فرزند نیکو
رفتار و خلق و خوی انسان ممکن است در درون خانه با بیرون آن تفاوت داشته باشد؛ چراکه در خانه مانعی برای پنهان کردن برخی رفتارهای خود نمیبیند و آنچنانکه هست با خانوادهاش مواجه میشود. در خانه است که شخصیت واقعی و باطن انسان نمایان میشود. «وارث» اما ظاهر و باطنش یکی بود. با اهل خانه به همان نیکویی برخورد میکرد که با دیگران در بیرون از منزل. فرزند مطیع مادرش بود و روی حرف او حرفی نمیزد.
شوخطبعی و خندههای «وارث» روح سرزندگی و نشاط را در فضای خانه منتشر میکرد. لبخندهای دلنشینش مانند نسیمی خنک، گرمای یک روز بسیار گرم را بر مادر و سایر اعضای خانواده بیاثر میکرد. او همانند «مهمانی» در خانه بود که حتی اگر به چیزی هم احتیاج داشت، اهل خانه را تحتفشار قرار نمیداد؛ بهعکس مایحتاج خانه را هم خودش فراهم میکرد. میکوشید مادرش را به زحمت نیندازد. اگر تقاضایی از مادر داشت آن را در هالهای از ادب بیان میکرد. هنوز مادر، طنینِ دلنشین صدایش را به یاد دارد، آنگاه که میگفت: «مادر، میتوانی برایم غذا آماده کنی؟ اگر نمیتوانی خودت رو به زحمت نیانداز.» مادر هم مهربانانه جواب میداد: « مگرغیر از تو هم کسی را دارم یوماه؟ اگر برای تو این کار را نکنم پس برای چه کسی انجام دهم؟!».
جوانی با اندوه یک ملت
در کمک به افراد نیازمند و خانوادههای بیبضاعت کوتاهی نمیکرد. درعینحال میکوشید کسی از کارهای خیرش مطلع نشود، بهگونهای که تا زمان شهادتش حتی خانواده خودش نیز از کارهای خیر او بیاطلاع بودند. حتی دوستانش هم نمیدانستند بیشتر حقوقی که «وارث» میگیرد، نصیب خانوادهای فقیر میشود. دغدغههای او برای گرهگشایی از کار دیگران تنها به این مقدار کمک کردن، محدود نمیشد؛ اندوه کل عراق را بر روی شانههایش احساس میکرد. پیوسته برای وطنش دعا میکرد و میگفت: «یا ربِّ امن و امان، این سرزمین به بهترین و زیباترین سرزمین در جهان تبدیل خواهد شد، عراق شایستهی آن است، چراکه ما مردمانش، مردمان خوبی هستیم.»
آنگاهکه خبر شهادت رزمندگان را در جبهههای جهاد میشنید، بسیار منقلب میشد تا جایی که از خرید لباس نو در روزهای عید و ابراز شادی پرهیز میکرد. وقتی مادرش از او میپرسید چرا برای خودت لباس جدیدی نمیخری، جواب میداد: «دیگر به چیزی رغبت ندارم، هرروز شهید میدهیم و هر روز دوستی را از دست میدهیم.»
برای شیطان کمین خواهم کرد
«وارث» به نماز اهتمام ویژهای داشت و میکوشید آن را با حضور قلب بخواند. در هنگام اقامه نماز، زمان از دستش میرفت. نمازهای طولانیاش زبانزد اطرافیان بود. او آنچنان شیفته نماز، به ویژه نماز صبح بود که وقتی یک روز صبح نمازش قضا شد، غمی بزرگ بر روی قلبش نشست. شب بعد از آن، در هوای سرد زمستانی، تا صبح در حیات خانه بیدار ماند. با این کار میخواست خود را تنبه کرده باشد. آن شب خواهرش به او گفت: «چه اتفاقی افتاده؟ کی میخواهی بخوابی؟» وارث جواب داد: «امشب را بیدار میمانم و برای شیطان کمین کردهام. خواهیم دید چه کسی پیروز خواهد شد؛ من یا او؟!»
کبوتر بینالحرمین
«وارث»، عاشق و دلباخته حضرت سیدالشهدا (ع) بود. از هر فرصتی برای زیارت حرم بهره میجست. گویی پیوند و رازی میان او و امامش برقرار بود. با اعمال زیبایش میکوشید این عشق و ارادت را به نیکویی ابراز کند. گاهی زائری بود که همچون کبوتران بینالحرمین برای زیارت حضرت ابوالفضل و امام حسین (ع) بیتاب و سرگشته بود، گاهی خادم با اخلاصی بود که در میان موکبهای حسینی به زائران اباعبدالله (ع) خدمت میکرد و گاهی با سینهزنی و اشکِ چشمان، این دلدادگی و شیداییاش را بروز میداد.
شیر جبههها
زمانی که داعش همچون گرگی گرسنه یکسوم از خاک عراق را بلعیده بود و به دنبال پیشروی بیشتر در این سرزمین بود، مرجعیت عراق، فرمان جهاد علیه این دستپرورده استکبار را صادر کرد. بسیاری از مردم عراق ندای مرجعیت را لبیک گفتند و عازم نبرد علیه دشمن شدند. «وارث» هم از اولین کسانی بود که آماده جنگ شد. این رزمنده بیادعا با سلاح جنگ و جهاد بیگانه نبود و قبل از آن، سابقه نبرد مقابل گروههای تکفیری همچون «جیش الحر» و «جبهه النصره» را داشت؛ یقینا خاک «سوریه» نیز به دلیری و جنگاوریاش در دفاع از حریم آل الله و عقیله بنیهاشم زینب کبری (س) شهادت میدهد. «وارث» پس از شنیدن فتوای مرجعیت، برای کسب اجازه برای حضور در میدان نبرد، به نزد پدرش رفت. غافل از اینکه پدر نهتنها با این کار او موافق است، بلکه خود نیز قصد حضور در جبهه را دارد. اما «وارث» کوشید پدرش را برای ماندن در کنار خانواده و رسیدگی به امور اهل خانه راضی کند.
او به «جنبش نجباء» پیوست و در عملیاتهای متعددی شرکت کرد. مادر همواره نگران حال «وارث» بود، بااینحال گمان میکرد او تنها در واحد اطلاعات مشغول است و خطر زیادی او را تهدید نخواهد کرد. مناطق تحت اشغال داعش یکی پس از دیگری آزاد میشدند و «وارث» همچنان در میدان نبرد حضور داشت. این موضوع مادر را بیش از پیش نگران میکرد. او بهندرت در خانه بود، تا جایی که در خانه به او «مهمان» میگفتند. مادر قصد داشت به بهانههای گوناگون او را از رفتن به میدان رزم منصرف کند. روزی مادرش به او گفت: «پسرم هوا بسیار گرم است، فقط همین تابستان به جبهه نرو!» وارث جواب داد: «اکنون تکلیف شرعی بر گردن من است و تا زمانی که به شهادت نرسم دست از این تکلیف برنخواهم داشت.» مادر گفت: « اما من میخواهم تو را در لباس دامادی ببینم.» وارث پاسخ داد: «تا زمانی که عراق آزاد نشود و خطر داعش از کشورم دفع نشود ازدواج نخواهم کرد.». کمی سکوت کرد، نفس عمیقی کشید و سپس ادامه داد: «مادر جان! من شهادت را میخواهم و نمیخواهم ازدواج کنم. میدانی چقدر شهید شدن زیباست؟!»
عطش وداع!
خانواده «وارث» هرسال، در روز دهم ماه محرم نذر داشتند که غذایی آماده کنند و آن را به عشق حضرت ابوالفضل العباس (ع) در میان همسایگان پخش کنند. آن سال، برخلاف سالهای گذشته، «وارث» پیشنهاد داد که قبل از دهم محرم غذای نذری را بپزند. شاید حکمتش این بود که میخواست در روز دهم محرم در جبهه حاضر باشد. او در آماده کردن نذری کمک زیادی به مادرش کرد. آن روز مادر از فرزند دیگرش «عُدی» خواست تا غذاهای نذری را بین همسایگان پخش کند اما «وارث» خواست که خودش این کار را انجام دهد.
مادر در آن ساعات احساس غریبی نسبت به «وارث» داشت؛ چشمانش از دیدن فرزندش سیراب نمیشد. گمان میکرد آرامتر و با وقارتر شده است. این حس تنها مخصوص مادر نبود، حتی همسایگان نیز متوجه حال غریب «وارث» شده بودند! وقتی کار پخش غذای نذری میان همسایگان به پایان رسید، «وارث» خواست که برای عمویش نیز غذای نذری ببرد. مادر از او خواست که همان روز به جبهه نرود تا بتواند یکبار دیگر و با یک دل سیر او را ببیند؛ وارث هم قول داد که شب برگردد و همدیگر را یک دل سیر ببینند. پس از رفتن «وارث»، خواب میهمان چشمان مادر شد، قبل از خواب در اتاق را برای بازگشت او باز گذاشت. میخواست پیش از رفتن «وارث» به جبهه بار دیگر او را ببیند. اما آنقدر خسته بود که متوجه آمدن فرزندش به خانه نشد. او آمد و لباسهای نظامیاش را بر تن کرد و با برادرش به ترمینال رفت. به برادرش سفارش کرد که سلامش را به مادر و بقیه اعضای خانواده برساند و بگوید به «بیجی» میرود.
چراغ شب دهم
شب دهم محرم بود و «وارث» به همراه تعدادی از همرزمانش برای آزادسازی کوههای مکحول که تقریباً دو سال و نیم از اشغال آنها میگذشت، گرد هم جمع شده بودند. منتظر بودند با طلوع آفتاب عملیات آزادسازی آغاز شود.
«وارث» آن شب حال عجیبی داشت! گویی جسمش در میان جمع و روحش در کربلا بود. از مصائب اهلبیتِ پیامبر (ع) و داستان امام حسین (ع) و یارانش در کربلا برای همرزمانش گفت. از شیرینی شهادت و شهدا هم گفت. دعای کمیل خواند و با خواندن زیارت عاشورا با پای دل به زیارت سیدالشهدا رفت. طلوع فجر بود و نماز صبح را خواندند. «وارث» بار دیگر زیارت عاشورا خواند. قبل از طلوع آفتاب برای رفتن به محل عملیات به راه افتادند تا بعد از طلوع، عملیات را آغاز کنند. در هنگام رفتن به سمت محل عملیات، یکی از همرزمان «وارث» به شوخی به او گفت: «من امروز شهید خواهم شد.» وارث گفت: «بله تو شهید شو و من هم از پسرت مراقبت میکنم تا رزمنده شود.». هر دو خندیدند و سکوتی میان آنها حاکم شد. بار دیگر «وارث» شروع به صحبت کرد: «نه این من هستم که امروز شهید خواهم شد و تو میمانی تا پسرت رزمنده مقاوم حسینی شود! من همسر و فرزندی ندارم.» سپس به مسیر ادامه دادند تا به محل شروع عملیات رسیدند.
با یاران حسین دیدار خواهد کرد
عملیات آزادسازی «حویجه» پس از طلوع آفتاب آغاز شد. بسیج مردمی با دواعش وارد نبرد سختی شدند. تعدادی از آنها شهید شدند. در میان آنها شهیدی به نام «حسین» بود. وارث درحالیکه پیکر او را به عقب برمیگرداند گفت:« شهادتش مبارک باشد، او امروز با اصحاب حسین (ع) دیدار خواهد کرد.».
در روستای «سلمان» در جنوب شرق «حویجه» یکی از همرزمان «وارث» دوربینش را از او گرفت و خواست که «وارث» به عقب برگردد. در این حین یک تروریست انتحاری داعش همراه با یک خودروی بمبگذاریشده به آنها نزدیک شد. خودرو، صد متر با همرزم «وارث» و سیصد متر با خود او فاصله داشت که منفجر شد. از این انفجار ترکشی به همرزم «وارث» اصابت کرد. در کنار او عکاسی از نیروهای نجبا بود که او هم مجروح شده بود. وقتی همرزم «وارث»، عکاس را بر روی پشتش گذاشت که به عقب برگرداند، عکاس با صدای بلند فریاد زد: «وارث ... وارث... وارث.». همرزم «وارث» به سمت راستش نگاه کرد و وارث را غرق در خون دید. ترکش به فرق سرش اصابت کرده بود و کار را تمام کرده بود. «وارث»در همان روز و لحظهای که آرزو داشت، یعنی در دهم محرم سال 1439 در منطقه الحویجه کرکوک، به دیدار مولایش، سیدالشهدا (ع) شتافت.
طوفان روح!
مادر «وارث» از روز قبل از دهم محرم دلشوره داشت. نگران بود. با او تماس گرفت تا خیالش راحت شود، به این امید که آتش دلتنگیاش با کلام شیرین فرزند خاموش شود. با او صحبت کرد و «وارث» به او اطمینان داد که به لطف خدا حالش خوب است. مادر به او سفارش کرد که مراقب خودش باشد و احتیاط کند. قلب مادر با شنیدن صدای «وارث» آرام شد ولی این آرامش چندان ادامه نداشت. صبح روز دهم که دوباره با او تماس گرفت تلفنش خاموش بود. نگران شد که مبادا اتفاق ناگواری برای پسرش رخ داده باشد. پدر، او را آرام کرد و گفت: «شاید دیشب نخوابیده و الآن خواب است.» کمی آرام شد. تلویزیون را روشن کرد تا حرم امام حسین (ع) را ببیند.
به فاصله کوتاهی، تماسهای مکرر و پشت سر هم با او گرفته میشد. وقتی تلفن را برمیداشت با سکوت مواجه میشد. تا اینکه در میان این تماسها نام «لوئی» را از زبان یکی از افراد پشت تلفن شنید. اضطراب زیادی وجودش را فراگرفت. نام «لوئی» قلبش را به آتش کشید. بیقرار بود و به بیرون از خانه رفت شاید کسی را بیابد و آن فرد به او اطمینان دهد که احساس مادرانهاش درست نیست و اتفاقی برای پسرش رخ نداده است. دامادش وقتی اضطراب و رفت و آمد مادر را دید، گفت: «در خیابان اتفاقی افتاده؟ از لوئی خبری رسیده است؟» مادر گفت: «نه چیزی نیست حس میکنم اتفاق بدی در حال وقوع است.» مادر میخواست خود و اطرافیان را قانع کند که اتفاقی برای «لوئی» نیفتاده است اما موفق نبود. چگونه میتوانست احساسی را که از دو شب قبل به سراغش آمده بود نادیده بگیرد؟! طولی نکشید که خبر شهادت «وارث» را به او دادند. مادر بسیار بیتاب شد و بیآنکه بداند به کجا میرود به خیابان دوید. میخواست به محل کار «وارث» برود ولی آنها چهکاری میتوانستند برای او انجام دهند. همه اهالی خانه به دنبال او دویدند و مادر را به خانه برگرداندند.
پیامهای آرامشبخش
خبر شهادت «وارث» خلأ بزرگی در قلب مادر ایجاد کرده بود. تحمل از دست دادن فرزند برای مادر به سادگی، ممکن نبود. آنچه تحمل این مصیبت را برایش کمی آسان میکرد، احساس نزدیکی به کربلا و شهدای کربلا بود. از آن واقعه تا به امروز گهگاهی «وارث» به خواب مادر میآید؛ رویاهایی که تنها تسکین قلب داغدار مادر هستند.
وصیت شهید
درود و صلوات خداوند بر محمد و خاندان پاک و مطهرش. السلام علیک یا اباعبدالله. سلام بر تو و بر اهلبیت پاک و گرامیات و درود خداوند بر اصحاب صالحت که در راه خدا جهاد کردند، مطیع و فرمانبردار امامشان بودند و با جهادشان امید به پاداش آخرت داشتند.
مولا و سرورم امام حسین (ع) میفرماید: «مرگ بر فرزندان آدم، چونان گردنبند بر گردن دخترکان، نقش بسته است».
بهترین مرگ، مرگ در راه خدا است و مؤمن باید مرگ خود را انتخاب کند. من، اگر خدا بخواهد، شهادت را انتخاب کردهام و با خون خود پیروزی را خریدهام؛ اگر خداوند آن را قبول کند و عزیمتی به من عطا کند؛ همچون عزیمت و رفتن شهدای بزرگواری که به بهشت میروند و با سلام و درود و با کمال احترام و امنیت به آن داخل میشوند.
راه جهاد آسان است. حق را بشناس تا اهل حق را بشناسی. از قلبت پیروی کن تا به پیروزی و ظفر دستیابی.
بحمد الله، در کنار سایر رزمندهها پردهها را کنار زدم و خاک عزت و شرف را در زیر سایه آنها بر خود کشیدم. هوایی با رایحه باروت در نبردها برایم خوشایندتر نیست تا زمانی که زمینه دولت عدلی که در انتظارش هستیم فراهم شود. نبرد هستی، همچنان ادامه دارد و ساحل حسین (ع) هنوز هم مخلصان و وفادارانی که روحشان را آزاد کردند تا فدایی عقیدهشان شود، به دور خود جذب میکند.
پروردگارا نامم را در زمره عزاداران بانویم حضرت زهرا (سلامالله علیها) بنویس. بنویس که با خونم فدایی حسین (علیهالسلام) شوم به این امید که خونم آتش خیمههای بانو زینب کبری (سلامالله علیها) را خاموش کند. بنویس که جهاد و مبارزه ما با متجاوزان به حرمت مذهب و مرقد و خاک عراق عزیزمان است.
سلام بر تو پدر عزیزم: من یقین دارم که تو رفتنم را درک خواهی کرد و با نبودم کنار خواهی آمد. ان شاء الله مایه فخر و مباهات توست که بگویی من پدر وارث هستم، شهیدی که غرق در خون خود فدایی حسین (ع) شد. همه ما میمیریم و همه ما میرویم.
من با یقین کامل و ایمان به خداوند سبحان و تعالی، راه رفتنم را که سخت نیست انتخاب کردم.
شما را به مادر و برادرم سفارش میکنم و از طرف من از آنها عذرخواهی کن.
میدانم که جدایی سخت است و غیبت طولانی است، اما ما به خواست خدا همدیگر را ملاقات خواهیم کرد درحالیکه من بهترین شفیع برای شما خواهم بود. شهید شفاعت میکند اگر خدا مرا بپذیرد.
مادر عزیزم، ناراحت نباش که انشاءالله داماد شهادت هستم. به عزای خداوند شکیبا باشید و زینب کبری (علیها سلام) برای شما نمونه و الگوی خوبی است. نشکن، چراکه تو به حضرت زهرا (سلامالله علیها) تسلیت گفتهای. تو مادر شهیدی و این همان چیزی است که مرا با آن تربیت کردی. به لطف شما در مسیر حسینی بزرگ شدم. من حسین را با چشمهای اشکبار شما در هر عاشورا شناختهام.
برادر عزیزم: تو بعد از من نور چشم والدینمان هستی. به تو سفارش میکنم به آنها نیکی کنی. به خدا سوگند مراقب دینت باش.
دوستان عزیز و همرزمانم: من در هر مجلسی با شما هستم. به خواست خداوند، دور نخواهم شد همانطور که شما از من دور نخواهید شد. قلب، منزلگاه عزیزان است. وعده ما نزد امام حسین (ع) و نماز در محراب علی (ع). سفارشم به شما این است که مرا در هر غروب آفتاب یاد کنید؛ چراکه خورشید محبت شما، در قلب من هرگز غروب نخواهد کرد. بابت هر کوتاهیای که داشتم از شما عذر میخواهم. ان شاء الله راهمان با رفتن من متوقف نخواهد شد.
شما را وصیت میکنم به جهاد که آن همان پیروزی بزرگ است.
سلام و رحمت و برکات خداوند بر شما.
