.jpg "«من از آن پسر خوشم نیامده بود»")
روز مقرر با بابا و مامان رفتیم حرم. هوا گرم بود و صحن هم خلوت. چند دقیقهای توی صحن ایستادیم. زنی به همراه دو مرد از در روبهرویمان وارد صحن شدند. مردها چند قدم زن را همراهی کردند و کنار صحن ایستادند. زن هم چیزی در گوش مردی که به نظرم شوهرش میآمد گفت و بعد تنها آمد طرفمان. سلام و علیک کردیم و رفتیم تا گوشهای توی سایه بنشینیم. زن تند تند با مادرم حرف میزد و از پسری که برادر شوهرش بود، تعریف میکرد. حرفهایش نه برای مامان مهم بود و نه من. چون هیچکدام قصد نداشتیم جواب مثبتی بدهیم، اما با این حال بدم نمیآمد بدانم دربارۀ چه کسی حرف میزند. زیرچشمی نگاهی به پسر جوانی که دورتر ایستاده بود کردم. از همان فاصله ی دور سیاهی رنگ پوستش به چشمم آمد. صورتم را برگرداندم و با شیطنت توی دلم گفتم: «صدسال هم که بگذره، من به این سیاه سوخته شوهر نمیکنم!»
از بس توی ظل آفتاب مانده بودیم، همینطوری شُرشُر عرق میکردیم. بیتفاوت توی صحن چشم میچرخاندم. گفتم: مامان کی برمیگردیم؟ مامان لبش را گزید و با آرنج زد توی پهلویم. (سَکِت۱)ی گفت و چشمهایش را گشاد کرد و با ابرو به آن زن اشاره کرد. معنیاش را خوب فهمیدم که یعنی دندان روی جگر بگذارم تا حرفهای آن زن که انگار تمامی نداشت، ته بکشد و دست از سرمان بردارد. من از آن پسر خوشم نیامده بود، لابد او هم.
زن بالاخره از خر شیطان پایین آمد و با مامان خداحافظی کرد و ما برگشتیم. خانه که رسیدیم با گردن کج رفتم توی اتاق و در را روی خودم بستم. کاش بزرگ نمیشدم و این حرفها شروع نمیشد. دلم میخواست هنوز توی آن خانه بمانم. دلم برای بچگیهایم تنگ شده بود. یکی از صندلیهای کنار پنجره را گذاشتم زیر پایم و از بالای کمد آلبوم رنگ و رورفتۀ بچگیهایمان را آوردم پایین. جلدش را یک فوت محکم کردم. خط بزرگی از خاک از رویش بلند شد. از بچگیهایم زیاد عکس نداشتم، اما یکی، دوتا را خیلی دوست داشتم. مخصوصاً همانی که قنداق شده بغل مامانم بودم. وسط حیاط حرم حضرت معصومه (ع) محکم مرا به سینهاش چسبانده بود. هر بار که میدیدمش، دلم میخواست دوباره کوچک بشوم و بروم توی بغل مامان.
1. ساکت
بریدهای از کتاب «عروس یمن»؛ زندگینامه داستانی خانم فاطمه مؤمنی (پور حاج احمد)، بانوی مهاجر مقاومت (صفحات 16 و 17)
نویسنده: زینب پاشاپور
انتشارات: روایت فتح
