صدای زنگ که آمد، همه به حالت آمادهباش ایستادیم. در را خود بابا باز کرد. من و مامان جلوی در ایستادیم. تصورمان این بود که آنها هم همان چهار پنج نفر باشند؛ ولی خیلی بیشتر بودند. پدر و مادر و دو تا خواهرها و شوهرشان و البته خود حسینآقا.
همه آمدند داخل و تعارفات معمول انجام شد. راضیه توی آشپزخانه بود. به لیوانهای داخلِ سینی چندتا اضافه کردم و همانطور گوشم به هال و محل نشستن میهمانان بود. هرکس چیزی میگفت. من و مامان در رفتوآمد بودیم.
آقای محرابیِ بزرگ، پدرِ حسینآقا که به صحبت آمد، گوش تیز کردم. داشت از پُر جمعیت بودن خانوادهاش میگفت، این که پنج تا پسر دارد و چهار تا دختر و کوچکترین بچه خانواده پسری است که الان دبیرستان درس میخواند. این که پسرهای سالم و اهلی دارد و خانوادهای مذهبی. این که به بچههایش لقمه حلال داده.
وقتی نشستم روی مبل کنار مامان، حرفشان را اینطور ادامه دادند که «اگه حسینآقا درسش رو ادامه بده و هر دو بخوان درس بخونن، من بچهها رو حمایت میکنم».
انگار از تاکید بابا برای درس اطلاع داشت و دست گذاشت روی نقطه حساس تا نظر بابا را جلب کند. گمانم مامان و خاله شرح و توصیف نارضایتی بابا را رسانده بودند به گوششان.
حرفهای آقای محرابیِ بزرگ که تمام شد، بابا هنوز همانطور خشک و رسمی و عصا قورت داده نشسته بود و خیلی گرم نمیگرفت. شاید دنبال فرصتی و بهانهای برای دادنِ جواب منفی بود. من و مامان نگاهی به هم کردیم. نمیدانستم چه میشود که بابا به حرف آمد. رو به حسین آقا کرد. کمی از کار و بارش پرسید. از اینکه توی شرکت برق چکار میکند.
به بابا گفته بودیم پسرشان کارمند شرکت برق است. من و مامان فکر کردیم بابا سوالات معمول را میپرسد که شنیدم با لحن محکمی پرسید:
- شما الان با چه پشتوانهای اومدی؟ چی داری؟ اونی که داری رو رو کن!
لحن بابا جدی و تا حدودی تحکم آمیز بود. شاید اگر من جای حسینآقا بودم دلمکدر میشدم.
آقای محرابیِ بزرگ سکوت کرده بود و بابا به دهان حسینآقا نگاه میکرد.
- من هیچی ندارم آقای بلدیه!
- گیریم که الان جواب ما مثبت باشه، با هزینهها چی کار میکنی؟ هزینه عروسی، خرید، طلا، لباس... شما هم که نه پشتوانهای داری، نه خونهای، نه پس اندازی، میخوای چی کار کنی؟
مامان صورتش را تنگتر گرفت و چون حرفی نمیتوانست بزند کمی رنگبهرنگ شد. از طرفی هم، از حرف بابا دلخور شده بود. میدانست قصدِ بابا سنگاندازی است، چون خودشان و خیلیهای دیگر از هیچ زندگیشان را شروع کرده بودند.
کف دستهایم عرق کرده بود. میترسیدم مهمانها از حرفهای بابا ناراحت شوند و بزنند زیر کاسه همه چیز و عطای دختر گرفتن را به لقایش ببخشند. به صورت حسینآقا نگاه کردم. آرام بود، ناراحت شده بود یا نه، ولی چیزی به رو نیاورد و جواب بابا را بهآرامی و متانت داد.
- حاجآقا، من فقط با استناد به این آیه قرآن که خدا میگن ازدواج کنید که من شما رو بینیاز میکنم، فقط به پشتوانه اون رزقی که خدا میگه من بدون حساب به هرکی بخوام میدم، به اون پشتوانه اومدم و برای رضای خدا ازدواج میکنم و انشاءالله خودش منو از همه چی بینیاز میکنه!
با این حرف توی جمع همهمهای افتاد. بابا سکوت کرد. میتوانستم رضایت را توی چشمهایش ببینم. نه تنها بابا که همه تحتِ تاثیر این حرف قرار گرفته بودیم. این توکلش برایم جالب بود. با تحسین نگاهش میکردم.
گارد بابا هم باز شد و لحن و کلامش تغییر کرد. انگار این حرف، دل بابا را نرمِ نرم کرده بود. همه اینها لطف خدا بود.
بریدهای از کتاب «روایت بیقراری»؛ خاطرات شفاهی مرضیه بلدیه همسر شهید مدافع حرم «حسین محرابی» (صفحات 42 تا 45)
نویسنده: بتول پادام
انتشارات: ستارهها
.jpg "گنجشکهای بابا")
.jpg "«من از آن پسر خوشم نیامده بود»")
