وقتی رایحه حرم امام رضا در خاک‌های قلمون پیچید

حریم حرم: کارنامه به دست وارد خانه شد در حالی که ردی از ناراحتی در چهره‌اش دیده می‌شد. هفده‌ساله بود و هرسال امتحاناتش را با بهترین نتیجه پشت سر می‌گذاشت. این بار اما با همیشه فرق داشت. پدر که متوجه پریشانی «محمدحسن» شده بود، از او دلیل رضایت‌بخش نبودن نمراتش را جویا شد. «محمدحسن» از دردی که در ناحیه گردن تحمل می‌کرد برای پدر گفت. دستی به گردن خود کشید و گفت: «پدر! دلیل این درد گردن را نمی‌دانم، باید پزشکی گردنم را ببیند شاید بتواند تشخیص دهد چه چیزی در گردن من است.»

پدر که تاب دیدن جسم بیمار پسرش را نداشت بی‌معطلی او را نزد پزشک برد. آزمایش‌ها نشان از ابتلای «محمدحسن» به سرطان خون داشت. بیماری پیشرفت کرده بود و «محمدحسن» تحت عمل جراحی قرار گرفت. از دید پزشکان، تحمل بیماری برای او، به علت سن کم و پیشرفت بیماری‌اش سخت به نظر می‌رسید.

اما این بیماری چیزی نبود که «محمدحسن» را از پا درآورد. با وجود شرایط نامناسبی که داشت و درد زیادی که تحمل می‌کرد، اعضای خانواده‌، حتی یک‌بار هم ناله‌های او را نشنیدند. «محمدحسن»  تمام درد و رنج ناشی از بیماری را در قلبش انباشته می‌کرد. او بعد از هر بار برگشتن از مطلب پزشک یا به دیدار دوستانش می‌رفت و یا برای بازی با خواهرزاده‌هایش روانه منزل خواهر می‌شد. آن‌چنان به مقام تسلیم و رضا دست‌یافته بود که در بیماری خود چیزی جز زیبایی نمی‌دید. پیوسته این جمله را تکرار می‌کرد: «به اهل‌بیت علیهم‌السلام متوسل می‌شویم.»

همه‌ اطرافیان «محمدحسن» از او درس صبر و شکیبایی می‌آموختند. آن‌چنان در قلب همه‌جا باز کرده بود که وقتی دوستانش او را در بیمارستان دیدند، برای همدردی با او، همگی موهای سر خود را از ته تراشیدند. این کار دوستانش در روحیه‌ او تأثیر مثبت فراوانی داشت و او را بسیار خوشحال کرد.

ماندن در مجلسی که در آن حرام است نمی‌پذیرم

روزی به بهانه‌ ابتلا به این بیماری مهمان یک برنامه‌ تلویزیونی شد. صحبت‌های «محمدحسن» در آن برنامه نشان از روحیه‌ بالا، ایمان فراوان، صبر و نگرش مثبت نسبت به بیماری‌اش داشت. این روحیه‌ «محمدحسن»  همه را شگفت‌زده کرد. در آن برنامه از آرزوهایش گفت؛ از اشتیاقی که در قلبش برای دیدن اماکن زیارتی ایران داشته است. او این خواسته‌اش را از «انجمن آرزوها» درخواست کرد. انجمنی که آرزوهای کودکان مبتلا به سرطان را تحقق می‌بخشید. در آن برنامه قرار بود بعد از صحبت‌های «محمدحسن» ترانه‌ای پخش شود. به‌محض این‌که «محمدحسن» از این موضوع مطلع شد تصمیم گرفت آنجا را ترک کند. به برادرش گفت: «من به اینجا آمده‌ام تا از آرزویم که زیارت امام رضا (ع) است، بگویم؛ پس چطور می‌توانم در فضایی باشم که در آنجا کاری حرام صورت بگیرد.» عوامل پخش، وقتی متوجه ناراحتی «محمدحسن» شدند، پخش ترانه را لغو کردند.

روزها می‌گذشت و «محمد حسن» درگیر معالجه‌ی بیماری بود. دوره‌ شیمی‌درمانی را پشت سر گذاشته بود و قرار بود رادیوتراپی را آغاز کند. اما تصمیم گرفت ادامه‌ درمانش را تا بعد از بازگشت از ایران و زیارت امام رئوف به تعویق بیندازد. هجده‌ساله بود که همراه مادر و یکی از دوستانش به نام «خضر»، راهی ایران  شد. «خضر» نیز همچون «محمدحسن» رنج بیماری را بر دوش می‌کشید.

به‌محض اینکه قدم در خیابان‌های مشهد گذاشتند، به بازار رفت و کلاهی مشکی برای خود خرید. قصد داشت آن را با ضریحِ مطهرِ امامِ غریبان متبرک کند و همیشه آن را به همراه داشته باشد. وقتی وارد حرم شد همین کار را کرد. او در هیچ شرایطی کلاه را از خود دور نمی‌کرد. در این سفر، راه رفتن برای «خضر» مشکل بود اما در کنار «محمدحسن» هیچ‌گونه نگرانی برای زیارت نداشت. «محمد حسن» گاهی دستانِ دوستِ کوچکِ خود را در دستش می‌گرفت و گاهی هم او را بر دوش خود می‌گذاشت تا بتواند با خیال آسوده زیارت کند. «محمدحسن» در حرم، حال بسیار خوشی داشت. او برای حاجات دنیوی و رهایی از بیماری جانکاهش به مشهد نیامده بود. تنها خواسته‌ قلبی‌اش «شهادت» بود؛ آرزو داشت عاقبتش ختم به شهادت شود.

بعد ازا ین سفر وقتی «محمدحسن» و دوست کوچکش به لبنان بازگشتند، هر دو به نحوی از بیماری رهایی پیدا کردند. «خضر» چند صباحی بیشتر درد و رنج بیماری را تحمل نکرد و خیلی زود به دیدار معبود شتافت. «محمدحسن» اما سرنوشتی متفاوت داشت. گویی رسالتی داشت که باید کمی بیشتر در این دنیا می‌ماند و آن را به انجام می‌رساند و سپس به‌سوی آسمان پر می‌کشید.

وقتی برای ادامه درمان به بیمارستان رفت دکتر چندین بار آزمایش‌های جدید او را بررسی کرد. قرار بود مرحله‌ دیگری از درمان بیماری بر روی «محمدحسن» آغاز شود. این درحالی بود که همه‌ شواهد در آزمایش‌ها نشان از برطرف شدن تمام علائم بیماری در بدن «محمدحسن» داشت. دکتر به او گفت: «این معجزه است. این اتفاقی که افتاده است هیچ دلیل و تفسیر پزشکی ندارد. تو از این سفر با بهبودی کامل برگشتی». «محمد حسن» کلاه مشکی خود را محکم گرفت و اشک بر گونه‌هایش لغزید. او در قلبش از امام رضا تشکر کرد که این عنایت را به یک بیمار خسته کرده است. با اطمینان کامل گفت: «الحمدالله، به خواست خدا، شفا یافتم».  

کاری به دیگران ندارم

تمام علائم بیماری از بدن «محمد حسن» رخت بربسته بود. او پس از مدت کوتاهی به صفوف رزمندگان در سوریه ملحق شد. حضور درصحنه‌ جهاد همان رؤیایی بود که از کودکی همواره آن را در سر می‌پروراند. برادرش از او خواست با توجه به اینکه تازه از بیماری بهبود یافته، کمی صبر کند. برادرش به او گفت: «برادران دیگر این تکلیف را انجام می‌دهند و احتیاجی به حضور تو نیست.». «محمدحسن» در جواب برادرش گفت: «من چه‌کاری به دیگران دارم؟ نمی‌توانم در خانه بمانم و با خیال آسوده بخوابم، وظیفه‌ من این است که بروم و از حرم دفاع کنم. من تصمیم خود را گرفته‌ام».

او با همت بالایی که داشت از قصیر و یبرود تا بسیاری از مناطق دیگر در میان رزمندگان حاضر ‌شد. حتی پس از ازدواجش و درحالی‌که با خوشحالی فراوان منتظر تولد فرزندان دوقلویش بود، از رفتن به جبهه‌های نبرد کوتاهی نکرد. چند روزی بیشتر به تولد فرزندانش نمانده بود که به برادرش خبر داد نمی‌تواند فرزندانش را ببیند. به برادرش سفارش کرد که در تربیت صحیح آن‌ها از هیچ تلاشی دریغ نکند.

وقتی عطر حرم پیچید

مأموریت او در جبهه در قسمت پشتیبانی بود اما همواره انتظار لحظه‌ای را می‌کشید که از نزدیک با دشمن روبه‌رو شود! نبرد سختی درگرفته بود و هم‌رزمانش یکی پس از دیگری به شهادت می‌رسیدند. تصمیم گرفته بود خود را به خط مقدم برساند. با چشمان خود دیده بود که چگونه تکفیری‌ها سر دوستش را از بدنش جدا کردند. خیلی زود به خط رسید و به همرزمانش پیوست و جنگید تا اینکه سرانجام به همان چیزی که همیشه آرزویش را داشت دست پیدا کرد.

«شهید محمد حسن محمد هاشم» در 21 اردیبهشت سال 94 در منطقه‌ قلمون بر روی خاک افتاد درحالی‌که رایحه‌ رواق‌های حرم امام رئوف در کلاه مشکی‌اش پیچیده بود. فرزندانش، شانزده روز پس از شهادت پدرشان، به دنیا آمدند. برای یکی از آن‌ها نام غیرنظامیِ پدرِ شهیدشان را برگزیدند و دیگری نیز، همنامِ نامِ نظامی پدرش یعنی «سیدکرار» شد.