حریم حرم - پرده اول؛ ببخشید که بابایت مثل شهید حججی نیست
صبح، زودتر از روزهای دیگر با اشتیاق بلند شدم. پسر سه سالهام که عادت به زود بیدار شدن ندارد را با نوازش و بوسه بیدار کردم. تلویزیون را روشن کردم؛ بازهم از غافله پیشگامان عقب افتاده بودیم. ساعت ۸:۳۰ بود و میدان امام حسین جای سوزن انداختن نبود. شبکه خبر زیر نویس میکرد: صبح زود رهبر انقلاب در کنار پیکر شهید در میدان امام حسین حضور یافته اند. رشکم به محسن چند برابر شد.
با عجله خودمان را به میدان شهدا رساندیم؛ به سمت میدان امام حسین که حرکت میکردیم صدای یراقبافان مجری واضحتر میشد. میگفت: چه کردهای محسن که رهبر انقلاب سحرگاهان به دیدارت آمده و بر پیکرت بوسه زده است.
حدس میزدم به دلیل ازدحام جمعیت از نزدیکیهای میدان جلوتر نتوان رفت؛ بیخیال پیدا کردن حاج خانم و حاج آقا در آن شلوغی شدم. پدر و مادرم را میگویم؛ قرار بود خودشان با مترو بیایند. در شلوغی در کنار مردم ایستادیم و به برنامههایی که اجرا میشد گوش کردیم؛ صدای محسن را پخش کردند و من هم مثل اطرافیانم ناگزیر از اشک ریختن بودم. دیگران اما برای محسنِ شهید گریه میکردند و من به حال خودم. محسن خطاب به پسرش میگفت: مواظب خودت باش تا در وضعیت امروز جامعه خطا نکنی، میگفت اسم تو را علی گذاشتم تا مولایت علی (ع) باشد، میگفت تو و مادرت را تنها گذاشتم تا نوکری حضرت زینب (س) را به دست بیاورم.
اشکم بیشتر جاری شد. سطح دغدغه من کجا و حججی شهید که سه چهار سال از من کوچکتر بود و پر کشید، کجا. محمد یاسین، پسرم را بغل گرفتم. با شرمندگی به او نگاه کردم؛ با چشمهایم به چشمانش گفتم ببخشید که بابایت مثل شهید حججی نیست.
پرده دوم؛ داستان این جوان چقدر شبیه شهدای عاشوراست!
قرار بود چهارشنبه درس و کلاس تعطیل شود و با معلمها و همکلاسیهایم به مراسم تشییع برویم؛ مراسم تشییع شهیدی که عکساش این روزها همهی اینستاگرام و تلگراممان را پر کرده است. چیز زیادی از او نمیدانستم، فقط تصویرش را در زمان اسارت زیاد دیده بودم.
چون مدرسهمان به محل تشییع نزدیک بود حدودا ساعت 9 صبح از مدرسه راه افتادیم. به خیال خودمان مراسم به این زودیها آغاز نمیشد، اما خیلی زود غافلگیر شدیم؛ این میزان جمعیت برایم باور کردنی نبود. خانمهایی را میدیدم که همراه فرزند نوزاد و یا خردسالشان در جمعیت هستند. خانمهایی با ظاهرهای متفاوت که مشغول ذکر گفتن بودند و از چشمهایشان اشک جاری بود. پیرمردها و پیر زنهایی هم سن و سال مادر بزرگ و پدر بزرگ من هم زیاد بودند. راستی قرار بود آنها هم، با وجود پا درد مادر بزرگ بیایند.
با خودم فکر میکردم چه چیزی این جمعیت را به این خیابانها کشانده است؛ در این هوای گرم و این ازدحام؟ شاید صلابت نگاه این شهید در آن عکس معروف بود که اینچنین شهادتش را معجزه آسا کرده است. در جمعیت شنیدم که پیکرش حتی سر و دست هم ندارد. این ویژگیها چقدر او را به امام حسین(ع) و حضرت ابالفضل نزدیکتر میکند.
آنقدر شلوغ بود که نشد تا آخر مراسم بمانیم یا سخنرانی گوش کنیم. حتی صدای مداحی هم خوب به ما نمیرسید، خسته از پیاده روی و ازدحام عجیب و غریب جمعیت، با بچهها از جمعیت جدا شدیم و هلاک از تشنگی، از یک مغازه چند آب معدنی خنک گرفتیم. راستی شهید حججی چند سال از منِ دختِر دبیرستانی بزرگتر بود که با این شجاعت مقابل وحشیترینهای زمان ایستاد و دنیا را وادار کرد مقابلش سر تعظیم فرود بیاورد؟
شاید حدود یک دهه زودتر از من پا در این دنیا گذاشته بود، اما من ده سال بعد کجا ایستاده ام؟ دوست دارم بیشتر از این جوان که حالا پیکر نیمه کاره اش به وطن بازگشته است بدانم. خنکای آب معدنی به جانم مینشیند... راستی! وقتی سر از تن شهید حججی جدا میکردند، حتما تشنه بوده... نه؟
داستان این جوان دهه هفتادی چقدر شبیه شهدای عاشورا شده است!
پرده سوم؛ این شهید در زندگیاش چه کار کرده بود؟
از صبح زود به هوای مراسم تشییع شهید از خونه بیرون زدم و تا الان که ساعت ده و ربع است در گرما مانده ایم. سخنرانی و شعر خواندن و مداحی خوب است ولی بهتر است که حواسشون به امثال من پیرمرد هم باشد؛ انصافا خسته شده ایم. ولی خب اشکالی ندارد، تحمل گرما و خستگی میارزد به تماشای این جمعیت زیادی که با شور و ذوق آمده آند تا در تشییع این جوان مدافع حرم شرکت کنند.
لذتش در یادآوری خاطرات زمانی است که خودمان دستی بر آتش داشتیم. منتهی قضیه جوانهای الان فرق دارد؛ آن زمان جامعه مثل الان نبود، مثل الان که دست هر بچه و جوانی یک شیطان همراه هست. واقعیتش را بخواهید بچهها و نوههای ما هم از این گرفتاری جدید مستثنی نیستند. هر وقت که به خانه ما میآیند حرص و جوش من شروع میشود؛ آقا جان آمده اید ما را ببینید یا سرتان گرم آن شیطان همراهِ در دستتان باشد.
بگذریم آقا جان؛ میخواستم بگویم این جوانها که همهشان مثل بچهها و نوه های خودم هستند را که مبینم، انصافا خوشحال میشوم. با این اوضاع خراب آخرالزمان، خدا را شکر خوب در راه امام حسین مانده اند.
آقا جان واقعیتش من خودم از اول انقلاب در همه تشییع جنازههای شهدا بودهام؛ از برادر خانم شهیدم گرفته تا شهدای معروف؛ انصافا همچین جمعیتی را برای تشییع یک شهید ندیده بودم؛ مگر این شهید، محسن حججی در زندگیاش چه کار کرده بود که خدا به او این عزت را مرحمت داشته؟ شنیدید که این آقای مجری الان چی گفت؟ گفت که از خود میدان امام حسین تا میدان خراسان همینطور جمعیت ایستاده است.
پرده چهارم؛ جگرم به یاد داغ مادرش آتش گرفت
مثل همیشه بعد از نماز صبح خوابم نبرد. صبحانهی حاج آقا را حاضر کردم و مشغول قرآن خواندن شدم. از همان وقتی که خبر شهادتش را شنیدم، وصیتش به زن جوان و پسر کوچکش را گوش کردم و تصویر نگاه آشنایش را کنار آن حرامزده داعشی دیدم، تصمیم گرفتم برای روز تشییعاش هر طور که شده خودم را برسانم.
حاجی که راهی شد، کم کم برای حرکت کردن با خانمهای همسایه آماده شدم. درد زانو را ندید گرفتم و تا مترو پیاده رفتیم؛ تمام طول مسیر را به حال و هوای همسر و مادرش فکر کردم. شاید شبیه حال مادرم بود، آن سالهای دهه شصت که خبر شهادتش رسید. اما شهید ما را مثله نکرده بودند! برای آخرین بار صورتش را در سردخانه بوسیدم و از او خواستم نزد اربابمان شفیعم باشد و برای عاقبت بخیریمان دعا کند. مادرمان هم برای اخرین بار تمام درد دلش را با او گفت و یک دل سیر گریست. اما خانواده این آقا محسن...
با آمدنش آن هم در این ماه محرم آن هم بی سر چه داغی نشانده بر دل همه!
زودتر از ساعت 9 بود که به میدان امام حسین(ع) رسیدم. اما با این حال جمعیت بیداد میکرد. شنیدم نماز را آقا بر پیکرش خوانده. خوش به حال این جوان که در قول نایب امام زمان(عج) شهید عزیز نام گرفت و حجتی از سوی خدا شد.
آفتاب شدیدی میتابید، اما تا میدان شهدا جمعیت را دنبال کردم و درد پا را تاب آوردم. مدام فکر میکردم این آقا محسن، هم سن و سال ته تغاری خانهی ماست که این روزها درگیر ارشد خواندن و مدرک گرفتن است. برایش دنبال دختر خوبی میگردم تا سر و سامانش دهم و خیالم از بچهها راحت شود. لابد مادر محسن هم از این خیالات داشته؛ همسرش هم مثل عروسهای خودم، لابد پر از آرزو بوده.
اما خدا را شکر میکنم که خون برادر من همچنان در رگ جوانهایی مثل حججی میجوشد. امثال او هستند تا شهید و شهادت از حافظه این مردم پاک نشود؛ تا اگر چند نسل بعدی نام جهاد را شنید مثل مفهومی بیگانه با آن برخورد نکند. این آقا محسن آمد که روزهای با صفای دهه 60 را یادمان بیاورد؛ تا آرمانهای انقلاب که امثال برادرم برای انها شهید شدند را دوره کنیم.
چقدر با این جوان درد دل کردم کل مسیر تشییع را. پای روضههای قاسم ابن الحسن اشک ریختم و جگرم به یاد داغ مادرش آتش گرفت. صلابت همسرش اما وجودم را آرام می کرد.
آقا محسن! ای شهید عزیز، التماس دعا مادر
