حریم حرم: همه چیز مثل یک رؤیا بود؛ مثل یک کودک با تمام وجود خوشحال بود و میخندید. پدر را میگویم! آنگاه که از پشت شیشه نوزاد تازه متولد شدهاش را نظاره میکرد.
نوزاد تلاش میکرد دستانش را از قنداق بیرون آورد. گویا برای لمس کردن این دنیای جدید و بی نهایت، عجله داشت. پرستار بی قراری پدر را درک میکرد و با مهربانی بچه را آورد و پدر درحالیکه میترسید به آرامی و با احتیاط او را بغل گرفت. لبخند میزد و چشمان دخترش را نگاه میکرد. نهایت زیبایی برای او در نگاه دخترش خلاصه میشد. چشمان سیاهش در زیر نور مهتابی جلای بیشتری گرفته بود.
به اطراف نگاه میکرد؛ ظاهرا همه چیزِ دنیایی که به تازگی در آن پا گذاشته بود برایش عجیب و غریب بود. انگشتان ظریف و کوچکش را حرکت میداد و تلاش میکرد چیزی را بگیرد و آن را لمس کند. سپس خمیازه ای کشید، چشمانش را بست و خیلی زود به خوابی عمیق فرو رفت.
پدر جوری ذوق زده شده بود که گویا اولین باری است که نوزادی را میبیند. تمام حرکات او برایش جالب و خنده دار بود. متوجه گذر زمان نبود و همچنان محو تماشایش بود. ناگهان ساعت نصب شده بر روی دیوار او را متوجه ثانیههایی که از او دزدیده بود کرد؛ به خود آمد. او نمیتوانست بیشتر آنجا بماند. دیر شده بود و کارهای زیادی در پیش داشت.
آرزو میکرد کاش برای یک بار هم که شده گذر زمان متوقف شده یا کند شود. دهانش را به گوش دخترش نزدیک کرد و ذکر اذان و اقامه را خواند. درحالیکه چشمانش پر از اشک شده بود، او را به سینهاش چسباند. همهی اطرافیان و اهل خانواده با شوق به آنها نگاه میکردند.
نوزاد را به تخت کوچکش برگرداند. به کسانی که اطرافش بودند نگاه کرد تا از آنها اجازه بگیرد، چرا که وقت رفتن بود. با لبخندی دلنشین گفت: اسم او را «حوراء» گذاشتم و سپس آخرین نگاهش را از چهرهی معصوم «حوراء» گرفت و به طرف خانه حرکت کرد.
همه چیز برای میهمانی آماده بود و او برای رفتن
به خانه رسید. در خانهشان باز بود. مثل روزهایی که مراسم داشتند. نگاهش را دور تا دور حیاط چرخاند. همه چیز برای میهمانی آماده بود. شیرینی و حتی دیگی که برای ولیمه (نذری) به جوش آمده بود.
بدون معطلی به اتاقش رفت. چمدانش را که از شب قبل آماده کرده بود برداشت و رفت. در طول راه ساکت بود. صدای گریههای «حوراء» مرتب در گوشش میپیچید. با خود نجوا میکرد: «هنگامی که کمی بزرگتر شود، معنای اسمش را به او خواهم گفت. به او خواهم گفت که این اسم را به خاطر تبرک اسم نوهی رسول خدا (ص), برایش انتخاب کردم.»
به او خواهم گفت که زینب کیست
به او خواهم گفت که زینب (س) هنگامی که تاریکی شب بر همه جا سایه میافکند، به زیارت قبر مادرش میرفت. آری! هنگام زیارت قبر مادرش باید همه جا تاریک میشد و پدرش نور چراغ را خاموش میکرد تا کسی متوجه حضور آنها نشود.
به او خواهم گفت که هیچ کس چهرهی زینب (س) را ندید و صدایش را نشنید و در روزی که خورشید در سرزمینی به نام کربلا با شدت تمام میتابید، ستمکاران برادرانش را به شهادت رساندند و در مقابل چشمان او سرهایشان را بالای نیزه بردند؛ او را با تازیانه زدند و خیمههایشان را به آتش کشیدند. او را با دیگر زنان و کودکان از کربلا به کوفه بردند، در حالیکه به آنها دشنام می دادند. سپس آنها را از کوفه به شام روانه کردند.
مردم به آنها نگاه میکردند و میگفتند اینها خوارج هستند. ولی زینب (س) شکست نخورد و به یزید گفت: «به خدا قسم نمیتوانی نام و یاد ما را محو کنی.»
بله! دختر کوچکم روزها گذشتند و نام او جاودانه ماند و مرقدش برای مردم ملجا و مقصد شد. ولی ستمکاران دوباره برگشتهاند. حال دختر کوچکم آیا راضی میشوی دوباره به زینب دشنام داده شود؟
«حوراء» کوچک خمیازه میکشید و صدایش را رها کرده بود؛ غذایش را میخواست. مادر نوزادِ قنداق شدهاش را بغل کرد.
پدر اما از «حوراء» بسیار دور شده بود. سلاحش را به دست گرفت؛ یک بار دیگر به عکس طفل بی گناهش نگاه کرد. چشمانش به چشمان سیاه «حوراء» دوخته شده بود. چقدر این اسم مناسب او بود.
آهسته زیر لب گفت: «دخترم! درک کن برای چه تو را در این دنیا تنها گذاشتم. من به این راهی که انتخاب کردم، ایمان دارم. اگر امروز از آن آنها بود، به یقین فردا از آن ماست. اما ببخش که دنیای کودکانه ی تو رنگ دیگری خواهد گرفت.»
اشک هایش را پاک کرد و درحالیکه بغض گلویش را گرفته بود، این بار با صدایی بلند تر گفت: «هرگز به زینب (س) دوباره بی حرمتی نخواهد شد.»
و دیری نپایید که پدر «حوراء» در فاع از حرم زینب (س) به شهادت رسید.
***
این بود شمه ای از زندگی شهید «علی حسنی صادق» که به خاطر رسیدن به حقیقت از همه دارایاش، که دخترش «حوراء» دست کشید.
او که در سال ۱۹۸۳ در روستای «بودای» چشم به جهان گشوده بود، در تاریخ ۲۲/۳/۲۰۱۳ درحالیکه «حوراء» فقط ۲۱ روز داشت، برای همیشه او را تنها گذاشت.
