سردار کجاست؟

سر از سجده برمی‌دارد. امام جماعت سلام آخر نماز را می‌گوید. موذن نوجوان میکروفون را سفت می‌چسبد و تکبیر می‌گوید. نماز تمام می‌شود. نمی‌فهمد چطور نماز را خواند. چطور نماز به رکعت آخر رسید؟

بلند می‌شود. با آن‌هایی که توی مسجد سلام و علیکی داشت خداحافظی می‌کند و از مسجد می‌زند بیرون. تلفن همراهش چندبار به صدا صدا درمی‌آید، توجهی نمی‌کند. شروع می‌کند با خودش زمزمه کردن که می‌رود به پدر خانمش می‌گوید که من کارم همین است؛ پاسدارم. مدت‌ها برای اعزام به چنین ماموریت‌هایی زحمت کشیده ام.

-حاج آقا که حرفی ندارد مهم الهه است.مادرش طاهره سادات این را وقتی گفت که برگ‌های مویی که دیگر طراوت نداشت توی کف دستش گرفته بود و یک قاشق برنج و مخلفات را می‌ریخت وسطش.

مرد جوان نگاه او کرد. وقتی کوچک بود، داداش حمید را راهی کرده بود و حالا هم که اسم سوریه و اعزام آمد نه نیاورد. این روحیه را با بیتاب شدن سر یک سرماخوردگی ساده بچه‌هایش، نمی‌توانست با هم جمع کند.

-خودت با الهه حرف بزن مامان! شما زنید شاید ...

طاهره سادات، دلمه بقچه شده را توی قابلمه گذاشت و عینک را با پشت دست روی دماغش جاگیر کرد و گفت: «حرفش را هم نزن! تو شوهرشی!من برم بگویم بگذار شوهرت برود ماموریت؟! فردا روزی زبانم لال اتفاقی افتاد نمی‌گوید تقصیر تو بود! در ضمن تا ته دل خانمت رضا نشده رفتنت بی‌فایده است، گفته باشم!»

اصلا همین یک جمله آخر، همه چیز را خراب کرد. دست‌هایش را به هم می‌مالد. گوشی همچنان زنگ می‌خورد.

با خودش می‌گوید می‌روم و الهه را می‌برم پیش سردار و ازش می‌خواهم خانمش چند کلمه با او حرف بزند. می‌گویم «به الهه بگوید چقدر همراه بوده که سردار بیشتر عمرش را ماموریت بوده، از جنگ تا سوریه!»

می‌رسد به چهارراه. از اینکه چطور از مغازه دوستان و آشنایان و هم محله‌ای ها عبور کرده و آنها را ندیده تعجب می‌کند.

گوشی باز زنگ می‌خورد.

–بهترین راه سردار است. آنطور که از تکلیف و حسینی شدن می‌گوید و به جانت می‌نشیند هیچ کس نمی‌تواند.

-سردار کجاست؟

-سوریه! مگر خبر نداشتی... چند روز دیگر می‌آید، البته حساب کتاب ندارد. به ما زیر دست‌ها هم چیزی نمی‌گویند. آمد و دو هفته طول کشید ... رو می‌کند به رفیقش که تمام دوره‌ها را با هم گذرانده‌اند.

- پس من چکار کنم مجتبی؟

-هیچی! خانمت را ببر مشهد آنجا ازش بخواه رضایت بدهد.. خانم من راضی است، ریحانه خانم دل نمی‌کند از باباش.

می‌خندد. دوستش تکیه می‌دهد به صندلی.

گوشی برای هزارمین بار زنگ می‌خورد. شماره از تهران است.

-شاید وقت اعزام است ...

هول می‌شود و دستش را به سمت گوشی سبز می‌کشد. چند ثانبه مات و مبهوت می‌ماند. جمله را چند بار مرور می‌کند و می‌گوید: «سردار؟! سردار همدانی خودمان؟ حاج حسین؟»

مجتبی تلویزیون را بگیر ... بدبخت شدیم ....

شبکه پنج تلویزیون شهادت سردار حاج حسین همدانی را اعلام می‌کند و خبر خیلی زود زیر نویس می‌شود.

چشم‌هایش سیاهی می‌روند. از صندلی کمک می‌گیرد تا نیافتد. امیدش از این خبر که شایعه باشد از بین می‌رود.

***

تا چشم کار می‌کند جمعیت است. مادرش طاهره سادات عکس قاب شده حمید را آورده و گوشه آن عکس سردار را چسبانده. با خودش حدس می‌زند که چند شیشه گلاب قمصر هم توی ساکش دارد که وقت عبور پیکر روی میهمان و میزبانان بپاشد.

از الهه و مادرش جدا می‌شود. زن جوان جلوتر مشکی پوشیده بود و لبای‌هاس مشکی مردش را آماده کرده بود. خیلی ها مانند آنها لباس عزا به تن کرده بودند. همه منتظر آمدن پیکر شهید به میان مردم بودند. پرچم های سه رنگ با نسیمی به حرکت درمی‌آیند. صدای نوحه همه جا را پر کرده است. انگار کسی در میان خانه نمانده. خیلی‌ها هم از کوچک و بزرگ لباس نظامی بر تن کرده‌اند و پیشانی بندی بر پیشانی: یاحسین..مدافعان حرم .. یاوران مهدی

کناری می‌ایستد. کسی گوشه آستینش را می‌کشد.

برمی‌گردد و نگاه می‌کند. الهه است با چشمای خیس. دلش می‌خواهد اشک‌های او را پاک کند.

- من راضیم! ببین سردار چه با عزت رفته..

دستش را می‌گیرد. سری تکان می‌دهد. اشک‌های او هم سر ریز می‌شود. بریده بریده می‌گوید: «سردار.. حبیب..حرم..حضرت زینب شد.

نویسنده: مونا اسکندری/ ویژه نامه حبیب حرم