حریم حرم: مادر بر روی بالکن خانه ایستاده بود و «مهدی» را که از دور میآ مد، تماشا میکرد. مادر به او خیره شد؛ از فرط گریه در فراق دوست شهیدش «محمد عبید» چشمانش قرمز شده بود. چهرهاش به مانند آسمان ابری اوایل بهار بود که لباس زمستان را همچنان به تن داشت.
مادر دست فرزندش را گرفت و تلاش کرد تا او را آرام کند. از او خواست تا اندکی کنارش بر روی بالکن بنشیند. «مهدی» از روی بالکن خانه مادر به خانه تازه ساز خود نگاهی کرد و لبخندی زد. مادر رو به «مهدی» گفت: «بالاخره روز میلاد حضرت زهرا (س) را برای جشن عروسیت تعیین کردی؟».
«مهدی» با مهربانی وشفقت به مادر نگریست در حالی که مادر عمق دردی را که مهدی در دل داشت درک میکرد. «مهدی» رو به مادر گفت: «شما برای ساخت این خانه بسیار کمک کردید اما بهتر است خود شما در آن سکونت کنید».
بعد از شش سال نامزدی و تحمل آن همه سختی و مشقت، مادر انتظار شنیدن چنین حرفی را از «مهدی» نداشت. او آرزو داشت که در دامادی فرزندش هلهله کنان شادی اش را بیان کند. مادر، در جواب خواسته مهدی گفت: «این خانه توست؛ میخواهم که حیاط خانه پر از مهمان شود و صدای هلهله خانه را پر کند». اما «مهدی» در ذهن خود آیندهای را تصور میکرد که مادر قادر به دیدن آن نبود. با صدایی آرام و لبخندی دلنشین گفت: « مادر! من همسری از بهشت و خانهای در آنجا میخواهم که در جوار حضرت محمد (ص) باشد».
وحشت و نگرانی قلب مادر را فرا گرفت. «مهدی» از جایش بلند شد و اندکی بعد با فنجان قهوهای در دست باز گشت. قهوه را به سوی مادر گرفت و گفت: «این فنجان قهوه را از دست یک شهید بگیر و هنگام نوشیدن قهوه مرا به یاد آور». سپس دستان مادر را گرفت و دانه دانه انگشتانش را غرق بوسه کرد. سپس به سمت پاهای مادر خم شد اما مادر او را در آغوش گرفت. مادر به یاد دوران نوزادی «مهدی» در قنداق افتاد که دو پاهای کوچکش را میگرفت و غرق در بوسههای مادرانه میکرد. به قامت رعنایش نگاهی کرد و خواست پاهای فرزندش را ببوسد که «مهدی» او را بلند کرد.
لحظات نابی میان مادر و فرزندی که رویای شهادت و همنشینی با نبی خدا را در سر داشت سپری شد. «مهدی» به چشمان اشکبار مادرش نگریست و او را با مهربانی در آغوش گرفت و از او خواست برایش دعا کند اما به شرطی که از خداوند نخواهد تا یوسفش را به یعقوب برگرداند؛ از مادر خواست برایش شهادت را آرزو کند و مطمئن باشد که حضرت زینب (س) او را تسلی و صبر خواهد داد؛ به مادر یادآور شد که مصیبت بزرگ بانو زینب کبری (س) را به یاد داشته باشد و از او طلب صبر کند.
زمانی که «مهدی» لباس نظامی خود را برای رفتن آماده کرد و در ساکش قرار داد مادر بسیار تعجب کرد و از او دلیل این کار را پرسید. «مهدی» در بالکن خانه ایستاد و با لخند به مادرش نگریست و به مکانی در نزدیکی خانه اشاره کرد و به او گفت: « در آن مکان از گلستان شهدا ضریح من خواهد بود از شما میخواهم هرروز صبح قهوه ای بر روی بالکن خانه بنوشید و به آنجا بنگرید».
مادر «مهدی» در آن لحظه احساس کرد که برق شدیدی به قلبش اصابت کرده و از درد ترک برداشته است. مادر آرزو داشت دامادی فرزندش را شادمانه جشن بگیرد؛ این حق هر مادری است. او شش سال برای روز عروسی فرزندش انتظار کشیده بود.
***
حیاط خانه مملو از افرادی بود که برای عرض تبریک و تسلیت به خانه پدری «مهدی» آمده بودند. زنها هلهله می کردند. آن روز با روز میلاد حضرت زهرا (س) مصادف بود. «مهدی» همین روز را برای جشن عروسیاش مشخص کرده بود. در همان روز تلفن پدر مهدی به صدا در آمد. صدایی آمیخته با شادی و بشارت به پدر گفت: «سلام علیکم حاج آقا، می خواستم مژده بدهم که اثاثیه منزل آقا «مهدی» را گرفتم، چه کسی آنها را از من تحویل می گیرد؟».
خانه پر از سر و صدای مردمی بود که آنجا حاضر بودند. پدر در جواب آن مرد گفت: « اثاثیه را به کسی که نیاز دارد بدهید؛ «مهدی» دیگر به آنها نیازی ندارد».
«سید مهدی» درست ده روز بعد از شرکت در تشییع پیکر دوست شهیدش «محمد عبید»، برای برای دفاع از حرم حضرت زینب (س) راهی میدان جهاد شد. به همرزمانش وعده داده بود که اولین شهید روستایش خواهد شد.
در میانه نبرد زمانی که صدای گلولهها و خمپارهها بیشتر و بیشتر شد، «مهدی» تفنگش را برداشت. دوست همرزمش اورا صدا کرد و بطری آبی به سویش گرفت تا بنوشد و بعد راهی نبرد شود. «مهدی» نگاهی به سوی آسمان انداخت و به همرزمش گفت: «نه... اگر از نبرد برگشتم آب مینوشم واگر هم بر نگشتم، افتخار شهادت با زبان تشنه همچون مولایم امام حسین (ع) روزی من شده است».
«مهدی» رفت و باز نگشت و در حالیکه شعار «یا زهرا»، «یا زینب» و «یا حسین» بر زبان داشت، روح از پیکر پاکش جدا شد.
شهید «سید مهدی محمد ناصر» با نام جهادی «سید مسلم» متولد 17 شهریور 1367 در 9 اردیبهشت ماه 1392 در دفاع از مقدسات و حرم عقیله بنی هاشم در سوریه بال در بال ملائک گشود.
