مقاومت در قاب مستند مستند «در خط آتش» این مستند روایتی از ویژگی های شخصیتی و نحوه شهادت، شهید مدافع حرم محسن خزایی از زبان خانواده، دوستان و آشنایان اوست.
پوستر| فرازی از وصیتنامه شهید «مجتبی یداللهی منفرد» در فرازی از وصیت نامه شهید مدافع حرم مجتبی یداللهی منفرد آمده است: «حربن یزید ریاحی یک ربع ساعت متصل به ولایت گردید و آن عظمت را از خود باقی گذاشت، اما لشکریان یزید (کنایه از آن آل سعود) نماز و قرآن می خواندند و صیام و حج می کردند...»
یک جرعه کتاب دایۀ مهربانتر از مادر چقدر فکر بعضیها حقیر است. آنهایی که روح بزرگ مادرت را درک نمیکنند، مادری که سعی داشت به پسرش راه آسمان را بیاموزد نه اهل دنیا شدن را. مادری که رؤیایش روسفیدی نزد مادر سادات بود و هست.
3 یادداشتی درباره کتاب زندگینامه شهید «سید احسان حاجیحتم لو» «مثل نسیم» را دریابید کتابهای شهدا، نیاز و اولویت ماست در این دوره و زمانه. این اوراق و شرح حالها، گره گشای دردها و خرابیهای ماست. دوا و داروست این کتابها. آیا آدم عاقل خودش را محروم میکند از چنین غنیمتی؟ آیا آدم عاشق سراغ نمیگیرد از عشاق به وصال رسیده؟
1 تیزر کتاب عمود آخر کتاب «عمود آخر» شامل 40 خاطره از 40 شهید مدافع حرم در مسیر پیاده روی اربعین است. خاطرات شنیدنی از شهدای نام آشنایی همچون سردار شهید «حسین همدانی»، شهید «مجید قربانخانی»، شهید «حسین معزغلامی» و ...
1 پوستر| فرازی از وصیتنامه شهید «محمد هادی ذوالفقاری» در فرازی از وصیت نامه شهید مدافع حرم محمد هادی ذوالفقاری آمده است: «از خواهران میخواهم که حجابشان را مثل حجاب حضرت زهرا رعایت بکنند نه مثل حجابهای روز چون این حجابها بوی حضرت زهرا (س) را نمیدهد.»
نذر حضرت اباالفضل (ع) «نمیدانستم مصطفی چطور قرار است فدایی حضرت عباس (ع) شود؛ اما از خدا خواسته بودم اگر قرار است داغ هر کدام از فرزندانم را ببینم در راه سربازی اهل بیت (ع) آنها را فدا کنم تا بتوانم داغشان را تحمل کنم.»
کتاب عمود آخر به چاپ دوم رسید کتاب «عمود آخر» کاری از گروه فرهنگی حریم حرم، مجموعه خاطرات و روایاتی از سفر اربعین چهل شهید مدافع حرم است که از زبان همسفران و همراهان این شهدای گرانقدر بیان شده است.
مقاومت در قاب مستند مستند «من دهه هفتادیام» - قسمت دوم این مستند روایتی از ویژگی های شخصیتی شهید مدافع حرم «سعید مسلمی» است.
گفتگویی با مادر شهید «علی اصغر کریمی»؛ از من بپذیر علی اصغرم را در قاب چشمانت بانویی استوار میبینی. درسهایش را در مکتب امالبنین آموخته و بانو رباب، همدم لحظات بیقراریاش شده. آن لحظه که علیاصغرش را، نه با صورت و دست ها و پاهایش بلکه با خالی که گوشه کمرش به یادگار مانده، شناسایی میکند.
