همان روزی که برای اولین بار وصیتنامهات را خواندند تیروترکش طعنهها به سمت خانوادهات پرتاب شد. این تیروترکش هایی که تمامی نداشت. درهمان روزها و لحظههای سنگین ابتدایی بعد از شهادتت یکی از به اصطلاح دوستان مادر قلبش را نشانه گرفت. از آن سر شهر تماس گرفته بود و به مامان فاطمه گفته بود: «تو لیاقت این بچه رو نداشتی. باید این بچه رو میفرستادی بره خارج از کشور کیف کنه، یا با دوتا دختر درستوحسابی آشناش میکردی، نه که بفرستی سوریه برای جنگ.» آخرسر هم تیر خلاص را زده بود: «خوب شد دیگه. بچهات رفت، سهمیه دکترای خودت و دخترت درست شد.»
چقدر فکر بعضیها حقیر است. آنهایی که روح بزرگ مادرت را درک نمیکنند، مادری که سعی داشت به پسرش راه آسمان را بیاموزد نه اهل دنیا شدن را. مادری که رؤیایش روسفیدی نزد مادر سادات بود و هست.
مادری که فقط نفس عمیق کشیده بود و جوابی نداده بود به این حرفهای باطل. باید چه جوابی میداد به کسی که هیچ درکی از دنیای تو نداشت. به دایه مهربانتر از مادر.
نگاه خیلیها شبیه این دایه مهربانتر از مادر بود. هنوز حتی یک ماه هم از شهادتت نگذشته بود که کسی در خانه را زده و گفته بود: «بچهام مریضه. بیست میلیون لازم دارم. شنیدم بعد از شهادت محمد، شما دستتون از نظر مالی باز شده. یه بیست میلیون به من بدید. پولی نیست در مقابل پولی که شما گرفتید.»
چطور باید جواب اینها را داد؟ تو که نیروی رسمی نظامی نبودی. یک نیروی داوطلب بودی. نیروی داوطلب هم که حق مطالبه پول ندارد. برای دل خودش رفته. برای پول که نرفته. پولی که نداده بودند هیچ، بلافاصله بعد از شهادتت حتی حساب پسانداز خودت را هم بلوکه کردند. همان مبلغ ناچیز مدتها طول کشید تا از بانک آزاد شد. یادت هست که روز خاکسپاری دور مزارت نرده کشیدند که خانوادهات راحت و بدون مزاحمت انبوه تشیع کنندگان با تو خداحافظی کنند؟ مبلغی که باباعلی بابت آن نردهها پرداخت کرده بود دود از سرم بلند کرد. بعد خیلیها خیلی راحت از پول حرف میزنند و خیال میکنند تو جانت را بابت پول وسط گذاشتی و خانوادهات با خونبهای تو بارشان را برای همیشه بستند.
البته همه هم که فقط اهل طعنه و متلک نبودند. خیلیها رفتنت را باور نمیکردند. خیلیها خانوادهات را دلداری میدادند. دوستانت هم بودند. همانها که از تشییع تا روز مراسم شب هفتت و بعد از آن سنگ تمام گذاشتند. مخصوصاً برای مراسم شب هفتت. چقدر عکس داشتی از مدرسه شهید مطهری. مگر به چه مدت آنجا درس خواندی که نتیجهاش شد این همه عکس! مراسم هفتمین شب نبودنت را آنجا برگزار کردند. اما مهدیه مدام یاد عکسهای تو میافتاد و نمیتوانست فضای آنجا را تحمل کند. قبلاً یکبار همراه تو آنجا رفته بود. رفته بودید از شرایط تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری برای خانمها سؤال کنید. حالا تو نبودی و همه دوستانت بودند.
تکتک هم کلاسیهایت و تکتک اساتیدی که با آنها عکس داشتی و خیلیهایشان که طعم شیطنتهایت را چشیده بودند. چقدر جای تو بینشان خالی بود. رفقایت دم گرفته بودند:
«دهقان پیش فاطمه التماس دعا
دهقان میری علقمه التماس دعا»
*به نقل از خواهر شهید
بریدهای از کتاب «یک روز بعد از حیرانی»؛ زندگینامه داستانی شهید مدافع حرم «محمدرضا دهقان امیری» به روایت خانواده و دوستان (صفحهٔ 143 و 144)
نویسنده: فاطمه سلیمانی ازندریانی
ناشر: شهید کاظمی
