حریم حرم - سیده مریم حسینی: اینجا؛ در بهشت زهرای تهران، فرزندی کنار گلهای دیگر آرمیده و مادری به رسم عادت، تمکینِ دل میکند و با شاخهگل و گلاب پذیرای فرزندش میشود. مادر شهید مدافع حرم، «علی اصغر کریمی». با ما که به گفتگو مینشیند، هجوم خاطرههاست که لبهایش را از هم میگشاید: «انگار که در همین نزدیکیهاست. صدایش از همین حوالی به گوش میرسد: «جنگ، جنگ تا پاتی». به تازگی جملهبندی را یاد گرفته بود. با دوچرخه کوچکش بین کوچهها رکاب میزد و شعار میداد. «جنگ، جنگ تا پاتی(پیروزی)». دلم برای حرف زدنش قنج میرفت. همیشه همراهم بود حتی زمانی که به تشییع پیکر شهدا میرفتم. جمعیت را که میدید، دستم را رها میکرد و با دوچرخه به سمت شهدا میرفت».
چه بهانهای برای مادر بهتر از اینکه تمام حجم دلتنگیهایش را با بازتاب اشکهایش بیرون بریزد. به او چشم میدوزی و و رد اشکهایش تو را با خود به سی و چند سال پیش میبرد: «به هر طرف که نگاه میکنم، باز صدای شیطنت کودکانه علی اصغر است که به گوش میرسد:«مامان!محمد شهید شده!» عادتش شده بود که چشمهای برادر کوچکش را با چسب ببندد و داد و فریاد راه بیندازد که محمد شهید شده».
مادر از سعادتمندی فرزندش میگوید؛ از اینکه علی اصغرش به آرزوی بزرگ خود در زندگی رسید: «هر زمان که برای زیارت به کربلا، نجف و کاظمین میرفت به من زنگ میزد و میگفت مامان، فقط دعا کن که شهید شوم. میگفت تو را به خدا دعا کن که من به آرزویم برسم، شما آرامش بگیرید و داعش از بین برود. روزی هم که داعش از بین رفت، من خواب علی اصغر را دیدم. با کوله پشتی جنگی و پر از خاک آمده بود خانه. میخواستم بدرقهاش کنم، گفت نیا مادر، ما خودمان میرویم».
حالا با تداعی خاطرهها، اشکهای مادر با لبخندی که کنار لبش جاخوش کرده، عوض میشود و اینبار نوبت اشکهای توست که از پشت پلکهایت آرام آرام فرو بریزد. در قاب چشمانت بانویی استوار میبینی. درسهایش را در مکتب امالبنین آموخته و بانو رباب، همدم لحظات بیقراریاش شده. آن لحظه که علیاصغرش را، نه با صورت و دست ها و پاهایش بلکه با خالی که گوشه کمرش به یادگار مانده، شناسایی میکند. از جوان رشیدش فقط سینهای بر کفش میگذارند. تحفهایست که از عراق برایش آوردهاند. اهل بیت هدیه فرستاده و مژده میدهند، این شهید را از شما قبول کردیم. مادر علی اصغر، خود اینگونه ماجرا را روایت میکند: «وقتی شهید شد ابتدا به من خبر دادند دست ندارد، بعد گفتند پا ندارد. به معراج شهدا رفتم، سر هم نداشت و از روی خال روی کمرش شناساییاش کردم. همانطور که دوست داشت شهید شد، مثل حضرت ابوالفضل دست و مثل امام حسین (ع) سر نداشت».
مادر با افتخار تاکید میکند که اسم پسرش علی اصغر است و به خواب جالبی در همین رابطه اشاره میکند: «هفت روز از شهادتش گذشته بود که به خواب خواهرم آمده و گفته من اینجا علی اصغرم، من را علی صدا نکنید».
اینجا، قطعه پنجاه بهشت زهرا، مادری با بغض فروخورده از سربلندی پسرش میگوید. نه فقط با زبان بلکه با دل و جان روایت قربانیاش را به تصویر میکشد. میگوید: «مادر که باشی از نجوای عاشقانه علیاصغرت باخبری. از آرزوی شهادتش باخبری. میدانی که فرزندت از همه دنیا دست کشیده است برای یاری امام زمانش. میدانی که شهادت، بهترین دعایی است که برای پسرت از خدا طلب میکنی. من خوشحال هستم که به آرزویش رسید و همیشه هم دعا میکنم که خدا این شهید را از من قبول کند».
آنوقت است که از تمام مادرانههایت دست میکشی و وداعت را اینگونه سر میدهی: مُوتُوا قَبل اَنْ تَموتُوا…
