مادرم هر سال دهه اول محرم را روضه میگرفت. روز تاسوعا بود و من هم مثل هر روز خانه مادرم رفته بودم. مصطفی را که 4 سال داشت به برادر بزرگترش سپردم و گفتم مواظب باشد که مصطفی بیرون نرود. اواخر روضه و نزدیک اذان ظهر بود که صدای ترمز شدیدی از خیابان آمد و بلافاصله بعد، یکی از همسایهها خطاب به مادرم با صدای وحشت زدهای داد زد و گفت: «بی بی بچه ات مرد!» من با سابقه بازیگوشی و شیطنتی که از مصطفی سراغ داشتم میدانستم این بچه کسی نیست جز مصطفی! مثل همیشه از ترس خشکم زده بود و نمیتوانستم حرف بزنم، به دیوار تکیه زدم و آرام نشستم. درست روبه روی کتیبه اباالفضل العباس (ع) بودم. همین که چشمم به کتیبه افتاد گفتم: «یا اباالفضل العباس(ع) این پسر نذر شما، سرباز و فدایی شما!» بعد هم به آقا متوسل شدم که بلایی سرش نیامده باشد.
یک ربع به اذان ظهر بود. مصطفی از در وارد شد و همین که مرا آن طور مستأصل و برافروخته دید برای این که از استرس و اضطراب من کم کند آمد و روی پای من نشست و گفت: «مادر ببین من حالم خوبه.» صورتش خونی بود و رنگ به رخسار نداشت. پهلویش زخم شده بود، اما به من نگفت. برایش آب قند آوردند. با نام آقا اباالفضل (ع) آرامش گرفته بودم. صدای اذان به آرامشم اضافه میکرد.
سالها گذشت و این نذر را با هیچکس در میان نگذاشتم. فقط برای حضرت اباالفضل (ع) شیر نذری به مادرم میدادم تا او در روضهاش پخش کند. همسرم نیز در همین حد باخبر بود. این نذری در همه سالها ادامه داشت و این راز بین من و حضرت اباالفضل (ع) بود.
افشای راز
تقریبا 17 سال داشت که روزی پیش من آمد و گفت: «مادر من هیئت راه انداختهام.» با خوشحالی گفتم: «آفرین پسرم! بگو ببینم اسم هیئتت رو چی گذاشتی؟» لبخند زیبایی زد و گفت: «هیئت حضرت اباالفضل (ع).» نگاهی به برق چشمانش کردم و بغض راه گلویم را بست. پرسید: «چیزی شده؟» گفتم: «نه مادر جان! کار خوبی کردی؛ حالا بگو ببینم چرا اسمش رو گذاشتی حضرت اباالفضل (ع)؟» درواقع میخواستم بدانم از قضیه نذرم چیزی متوجه شده است یا این که نامگذاری او دلیل دیگری دارد. مصطفی گفت: «به خاطر ادب حضرت، آخه ارباب خیلی با ادب بودند. به امام حسین (ع) خیلی ارادت داشتند. من شیفته ادب حضرت عباسم.» یقین کردم که این همه سال با این همه اتفافی که برای پسرم افتاده بود، خود حضرت از او مراقبت می کرد. خدا را شکر کردم که مصطفی این مسیر را انتخاب کرده و خیالم از بابت عاقبت بخیری او راحت شد. به همین دلیل راز خود را بعد از 13 سال برای او افشا کردم و گفتم: «مصطفی جان! تو نذر حضرت عباس(ع) هستی» و همه ماجرا را برایش تعریف کردم. او بدون این که حرف بزند با بهت و تعجب به چشمان من نگاه میکرد. میتوانستم برق خوشحالی و شعف را در عمق نگاهش ببینم. آن موقع نمیدانستم مصطفی چطور قرار است فدایی حضرت عباس (ع) شود؛ اما از خدا خواسته بودم اگر قرار است داغ هر کدام از فرزندانم را ببینم در راه سربازی اهل بیت (ع) آنها را فدا کنم تا بتوانم داغشان را تحمل کنم. پیش بینی این که دقیقا چه اتفاقی خواهد افتاد و مصطفی چطور فدایی راه اهل بیت (ع) میشود برایم امکان نداشت، اما از آنجا که اسلام و مخصوصا شیعه همیشه در تقابل با کفر در ستیزه است این یقین را داشتم که بالاخره یک زمان خاص او فدایی آل الله خواهد شد. احساس میکردم از روزی که راز مرا متوجه شده بود، رابطهاش با حضرت عباس(ع) بیشتر شده و مسیر زندگیاش جهت گرفته بود.
*به نقل از مادر شهید
بریدهای از کتاب «سید ابراهیم»؛ شهید مدافع حرم «مصطفی صدرزاده» به روایت مادر و همسر
(صفحهی 14، 15، 17 و 18)
نویسنده: مهدی گودرزی
ناشر: تقدیر
