حریم حرم: مادر از دوستان فرزندش خواست مثل همهی آخر هفتههایی که دور هم جمع میشدند و مهدی از ساعتها قبل انتظارشان را میکشید، این هفته هم او را منتظر نگذارند.
گویا آسمان هم دلش گرفته بود و از چشمانش اشک میبارید. درخشندگی ماه در زیر ابرها پنهان شده و به رنگ خاکستری در آمده بود. باران شروع به باریدن گرفت و حال آنکه فصل بارش نبود. حتی گل یاسمن هم در آن شب طراوت و شادابی همیشگی را نداشت. دوستان مهدی با هم نزد مادرش آمدن؛ گمانشان این بود که دسته جمعی راحتتر میشود خبر ناگواری را به کسی داد.
مادر دوستان فرزندش را جلوی درب خانه دید. او که همیشه با صدایی رسا و محکم حرف میزد یکباره متوجه موضوع شد و نتوانست اندوهش را که چونان ریسمانی گلویش را میفشرد، پنهان کند.
با صدایی گرفته از آنها پرسید: چرا اینگونه ایستاده اید؟! هر کدام از آنها به دنبال گوشهای میگشت که نگاهش را آنجا بدوزد تا به چشم مادر مهدی نیفتد. یکی سرش را پایین گرفته بود و به نقطهای نامعلوم زل زده بود. دیگری به چارچوب درب تکیه داده بود و آن یکی...
فانوس خیالشان لحظهای خاموش نمیشد. برایشان باور کردنی نبود که یکباره روزهای عمر یکی از بهترین دوستانشان را تمام شده ببینند؛ آخر آنها فقط اندکی از مسیر زندگیشان را طی کرده بودند. درست همین جا بود، توی همین بالکن. دور هم مینشستند، صحبت میکردند، میخندیدند و شوخی میکردند. با کمی دقت هنوز هم طنین صدای مهدی به گوش میرسید، صدای خندههایش، حتی درخشش چشمان مهدی زیر نور ماه نیز جلوی چشمانشان بود.
مادر پرسشش را تکرار کرد. چرا اینگونه ایستاده اید؟ و جوابش را گرفت.
شهادت مهدی با شهادت أمیر المؤمنین علی (علیه السلام) مصادف شده بود. هنگامی که او را نزد مادرش آوردند بی تابی میکرد، گل روی پیکرش میریخت و با صدای بلند میگفت: «لبیک یا زینب، لبیک یا زینب». زنی به او نزدیک شد، او را محکم گرفت و گفت:صبور باش!
هیچ کس نمیتوانست درک کند که در دل مادر چه غوغایی برپاست. مادر به آن زن نگاه کرد و درحالیکه اشک جلوی دیدگانش را گرفته بود، گفت:«من صبورم، من خوشبختم. خوشبختم چون خودش همین را میخواست؛ راهی که رفت کاملا شبیه رؤیاهایش بود. خوشبختم چون پسر شهیدم خوشبخت است. شاید از اول هم برای زندگی کردن در این دنیا نیامده بود. آری! پیروزی نیاز به نثار خون دارد و اگر ما تقدیم نکنیم چه کسی تقدیم میکند.»
شب جمعه که مصادف با شب دوم خاکسپاری مهدی بود مادر از دوستان مهدی خواست مثل همهی آخر هفتههایی که دور هم جمع میشدند و مهدی از ساعتها قبل انتظارشان را میکشید، شیرینی میخرید و نگران بود مبادا دیر کنند, این هفته هم او را منتظر نگذارند.
پیاده به راه افتادند. نمیدانستند آیا راه طولانی بود یا غم سنگین درونشان بر پاهایشان سنگینی میکرد.
بالاخره رسیدند. از دور خانه مهدی را نگاه میکردند. نفسهایشان به شماره افتاده بود و غمی عمیق بر گلویشان چنگ میزد. سپس آرام آرام درحالیکه گامهایشان به سختی از زمین جدا میشد به طرف خانهاش رفتند.
برخلاف همیشه مهدی به پیشوازشان نیامد و به آنها خوش آمد نگفت. رفقا دور هم در منزل مهدی حلقه زدند. لحظاتی بعد یک جعبه بزرگ شیرینی که مادر سفارش داده بود برای آنها رسید. مادر میخواست این میهمانی را درست به مانند زمانی مهدی در کنارشان بود برگزار کند ولی...
آخرین شب نشینی دوستان مهدی در خانه او هیچ شباهتی به شب نشینیهای پیشین نداشت.
***
آنچه از نظر گذراندید روایتی کوتاه و مختصر از یکی دیگر مادران قهرمان پرور دوران ماست. برشی تلخ از زندگی پر افتخار مادر شهید مدافع حرم مهدی محمد یاغی که در تاریخ 31/07/2013 در سوریه به شهادت رسید.
