حریم حرم: خورشید سوزان بر چهرهی منتظر مادر میتابد و او حتی پلک هم نمی زند. بی حرکت کنار پنجره ایستاده و چشمانش را به انتهای کوچهی تنگ دوخته، پس از وقفهای طولانی پلک بر هم میزند و نگاهش به درخت گاردنیا میافتد که پر از گلهای تازه است، چیزی که باعث تعجبش شده بود! گویا درخت هم میخواست در جشن عروسی فرزندش سهمی داشته باشد.
هیچ کمبودی نبود به جز برپایی مراسم و بعضی از کارهای جزئی که چندان اهمیتی نداشت. خانه آماده شده است؛ محمد به زودی زندگی مشترکی را با دختر داییاش که یک سال و نیم بود انتظارش را میکشید، آغاز خواهد کرد. قبل از اینکه به جبهه اعزام شود مقداری پول به مادرش داده بود تامقدمات لازم برای برگزاری یک مراسم ساده در منزل را فراهم کند.
شادی مادر بی حد و صر بود
قلب مادر سرشار از شور و نشاط بود و در نظر او همهی دنیا مثل او غرق شادی بودند. آرزویی که در همهی عمر منتظرش بود، بسیار نزدیک بود. به زودی پسرش را در لباس دامادی میدید. محمد به جبهه رفته بود و مادرش مشغول فراهم کردن مقدمات عروسی. گاهی برایش لباس میخرید و گاهی نیز وسایل منزل و گاهی در جستجوی چیزی بود که او را شگفت زده کند. با شکیبایی تمام منتظر بازگشت فرزندش بود و تمام تلاشش را میکرد که حلاوت زندگی مشترکشان را بیشتر کند.
زمان بازگشت محمد فرا رسید ولیکن زمانه پیشدستی کرد و این بازگشت را به گونه ای دیگر رقم زد. گویا روح فرزند به این دنیای مادی محض راضی نمی شد. آری! تو خود می دانستی که در این دنیا با چنین دیوارهایی هیچ راهی به مقصد نمی رسد. خبر شهادت محمد به اقوام رسید؛ نگران بودند چگونه خبر شهادت را به مادرش بدهند؛ چرا که نیک می دانستند که قلب مادر فقط به عشق فرزندش میتپد. بین خودشان توافق کردند که آمبولانسی را خبر دهند تا در صورت نیاز...
ولی اتفاقی رخ داد که انتظارش را نداشتند. مادر پس از مطلع شدن از شهادت محمد، نه مویه کرد و نه جیغ کشید؛ فقط به آرامی اشک از گونه هایش سرازیر میشد. رو به بستگان گفت: امروز صبح امام حسین (ع) را در خواب دیدم که بین زمین و آسمان ایستاده بود و جامی در دست داشت، من پرسیدم این جام برای کیست؟ مردم به من گفتند: آن جام برای شهیدی است که نمی دانیم کیست و من در جواب گفتم خوشا به حالش. خداوند به قلب مادرش صبر دهد. سپس سرشان را بالا گرفتند و گفتند: او محمد است.
آنگونه که فکر میکردند، نیازی به آمبولانس نبود. خداوند در قلب مادر صبری عظیم قرار داده بود. اما از اطرافیان یک خواهش داشت؛ از آنها خواست که مراسم خاکسپاری را یک روز عقب بیندازند و محمد را قبل از تدفین به خانه بیاورند. می خواست مراسم ناتمام عروسی فرزندش را تمام کند...
در تاریکی شب و زیر نور مبهم ستارگان، به باغ رفت و از درخت گاردنیا تمام گلهایی که باز شده بودند و همین طور شکوفههایی که در حال باز شدن بودند را چید و همه را درون یک سینی گذاشت. عطر دلپذیر گلها احساسی خوب در او ایجاد می کرد و باد ملایم بر چهره ی او که از اشک خیس شده بود می وزید.
موعد عروسی فرا رسید
خورشید سوزان بر چهرهی منتظر مادر میتابد و او حتی پلک هم نمی زند. بی حرکت کنار پنجره ایستاده و چشمانش را به انتهای کوچهی تنگ دوخته، پس از وقفهای طولانی پلک بر هم میزند و نگاهش به درخت گاردنیا میافتد که پر از گلهای تازه است....
همچنان کنار پنجره بود و نگاهش به دور دست ها! تا اینکه صدای آمبولانس به گوشش رسید. صدایش نزدیک و نزدیکتر میشد. راه باریک کوچه را در پیش گرفت. کمی به قدمهایش سرعت داد. فامیل و همسایهها کوچه را غبار روبی و عطر افشانی کرده بودند. مقابل زنان ایستاد و گفت: «هر کس می خواهد با من به استقبال محمد بیاید نباید گریه کند و صدایش را جلوی مردان بالا نبرد.»
با گامهایی آرام از کوچه خارج شد تا خودش را به آمبولانس برساند. خاطراتی محو در ذهنش پدیدار میشد، دنیای زیبای کودکانهی محمد را به یاد آورد که شادمان به این سوی و آن سوی میدوید.
به یاد آورد زمانهایی که به زمین میخورد و گریان به آغوش مادر پناه میبرد. مادر اشکهایش را پاک میکرد و او را میبوسید. به یاد آورد زمانی که جوان شده بود و در پایان روز خسته از کار بر میگشت و این مادر بود که هر کاری برای کم کردن خستگی فرزند انجام میداد. به یاد آورد... به یاد آورد...
آه از طناب خاطرهها آن هنگام که آن را در چاه عمیق زمانه بیندازی. کاش همه چیز فقط در ذهن ما انسانها جریان داشت و همان جا نیز به خوشی پایان مییافت. به ماشین رسید، پشت سر جنازه به راه افتاد تا او را به منزل رساندند.
رویش را کنار زد و آخرین بوسهاش را تقدیم او کرد. اشکهای مادر با خون فرزند آمیخته شده بود. سینی گل را آورد. هلهله میکرد و برگهای گل را یکی یکی بر سرش میریخت و آهسته زمزمه میکرد: «خیلی انتظار کشیدم تا دامادت کنم. اکنون به آرزویم رسیدم. خانهات را برای برگزاری مراسم عروسی آماده کردم در حالیکه تو به خانه ی ابدیت پر کشیده ای. همه ی این کارها را در حالی انجام می داد که بارش چشمهایش پایانی نداشت.»
انبوهی از گلهای قرمز و سفید همچون باران بر سر فرزند میریخت. سر مادر از روی جنازه تکان نمی خورد و انگار همهی وجودش نگاه بود. به خوبی میشد لرزش دستانش را احساس کرد. حیاط خانه از گل پر شده بود. عطر گلها در هوا موج می زد. دقایق کند و کشدار می گذشتند و قلب همهی کسانی که آنجا حضور داشتند از دیدن این صحنهها به درد آمده بود.
اما هرگز کسی توان درک سینه تنگ و پر درد مادر را نداشت...
***
آنچه روایت شد قصهی مواجهه مادر مجاهد مدافع حرم شهید «محمد خضر برجکلی» با فرزند شهیدش بود. این شهید قهرمان در سال ۱۹۸۹ میلادی چشم به جهان گشوده و در دفاع از مقدسات و به تاریخ 2013/۰۵/19 با شهادت جاودانه شد.
