قطرههای شبنم پی در پی از شاخههای درختان میچکید. باران بهاری چهرهی روستا را رنگی دیگر بخشیده بود و خبر از شروعی دوباره می داد. خبر بازگشت «أبوهادی» رسیده بود. قلبهایی که نزدیک به یک سال و دو ماه بود مشتاق دیدار او بودند و در این مدت چارهای جز دلواپسی نداشتند، بالاخره آرام گرفته بود.
کار «أبوهادی» و رفقایش انتقال اسلحه در نزدیکی مرز برای یک کمیته مردمی بود؛ آنها از سرزمین و جان و مال مردم ستم دیده سوریه دفاع میکردند. در یکی از این رفت و آمدها «أبوهادی» و همراهانش توسط یک باند مسلح ربوده شدند. دیگر معلوم نبود چه سرنوشتی در انتظارشان است.
اندکی بعد به منزل «أبوهادی» تلفن شد. فردی ناشناس خبر سلامتی او را داد و گفت: آنها «أبوهادی» را گروگان گرفته اند و خانواده اش باید در مقابل آزادی او چیزهایی همچون زمین، درخت، خانه، پول نقد و... پرداخت کنند.
گفت وگوها آغاز شد. هفته ای 2 یا 3 بارتماس میگرفتند و هر بار درخواست جدیدی داشتند و خانواده «أبوهادی» هم قبول میکرد. مهم این بود که «أبوهادی» به سلامت نزد فرزندان خردسالش برگردد. مهم این بود که دوباره چتر حمایت پدر بر خانه سایه میافکند حتی اگر همه چیزشان هم می باختند. آنها از این معامله راضی بودند.
زمان بازگشت فرا رسید
بعد از یک سال و دو ماه از آغاز مذاکرات، زمان بازگشت فرا رسید. از زمانی که گفته بودند «أبوهادی» تا چند روز دیگر آزاد میشود بچه ها هر روز درب خانه را نیمه باز میگذاشتند. به محض شنیدن صدای ماشین، شاد و خوشحال خودشان را به کوچه میرساندند، درحالیکه فریاد می زدند: بابا آمد... بابا آمد...
روزهایی که خیلی کند میگذشتند؛ روزهایی که حتی ثانیههایش نیز با مکث و انتظار سپری میشد. ولی به زودی شیرینی دیدار این تلخی انتظار را جبران میکرد. در آن دو سه روز اخی، دیگر بچهها انتظار این را نمیکشیدند که پدر بیاید و در کیفش شیرینی و هدیه برای آنها داشته باشد. بچههای «أبوهادی» پرتوقع نبودند؛ همین که پدرشان به سلامت بیاید برای آنها کافی بود.
پدر «أبوهادی» نیز حال و روزش دست کمی از نوههایش نداشت. گاهی روی صندلی مینشست، گاهی کنار پنجره میرفت، گاهی هم کنار مردان که در حیاط جمع بودند مینشست. دوباره کنار پنجره میآمد و تا آنجا که چشمانش یاری میکرد به انتهای کوچه دقیق مینگریست تا ببیند بالاخره ماشینی از آنجا به سمت خانه میآید یا نه. با انگشتان لرزانش دانههای بزرگ تسبیح را میانداخت و زیر لب چیزی زمزمه میکرد.
مردم به مناسبت تولد پیامبر (ص) خانههای روستا را آذین بندی کرده بودند و با روشن کردن شمعهایی برای نشان دادن محبت خویش نسبت به کسی که مظهر رحمت برای جهانیان بود، سعی میکردند همهی غمها و دردهایشان را از یاد ببرند.
زنان نیز از چند روز قبل مقدمات پختن غذایی لذیذ و خوشمزه را فراهم کردند، به مرتب کردن و تنظیف خانه پرداختند و گرد و غبار را از چهره ی اثاث منزل زدودند. مردان فامیل هم مرتب در حال رفت و آمد به خانهی «أبوهادی» بودند. انگار خود ساعت نیز این سنگینیِ گذشتِ زمان را احساس کرد به طوریکه ناگهان ثانیهها و ساعتعا سریع گذشتند و لحظه ی موعود فرا رسید.
روز بازگشت «أبوهادی»
ماشینی از چند خانه مانده به خانهی «أبوهادی» آرام آرام پیش میآمد. بچهها که از پنجره ماشین را دیده بودند طبق معمول فریاد «بابا آمد» سر دادند و اولین کسانی بودند که به کوچه رسیدند. کوچه خلوت بود. مردان حاضر در خانه نیز با شتاب خودشان را به کوچه رساندند. حتی کفششان را هم یادشان رفت بپوشند. زنان نیز به سرعت سینیهای گل را برداشته و به سمت کوچه روان شدند.
ماشین خیلی آرام حرکت میکرد. همه ی چشمها به ماشین دوخته شده بود. پس چرا فقط یک نفر درون آن است؛ راننده. او هم که قطعا «أبوهادی» نیست! راننده ماشین را نگهداشت و از آن پیاده شد. رنگ به چهره نداشت. هیچ چیز نمیگفت. پدر به او نزدیک شد؛ بازوانش را گرفت و گفت: «أبوهادی» کجاست؟!
راننده ابتدا به چهرهی معصوم کودکان «أبوهادی» نگاه کرد که با لبانی خندان به او مینگریستند، سپس رو به پدر کرد و گفت: هنگامی که «أبوهادی» و رفقایش اسیر شدند، تکفیریها فورا آنها را کشتند. این تماسها فقط یک بازی بوده که شما را تلکه کنند.
یکی از مردان حرف او را قطع کرد و گفت: چه می گویی؟ «أبوهادی» کجاست؟!
راننده سرش را پایین انداخت و گفت: لعنت خدا بر کافران...
دیگری پرسید: او کجاست؟! هنوز پیش آنهاست؟ قبول نکردند او را آزاد کنند؟! ما که هر چه درخواست کردند قبول کردیم؟!
همگی چشمان متعجبشان را به راننده دوخته بودند. اصلا نمی توانستند آنچه را که شنیده بودند باور کنند. راننده با گامهایی آرام حرکت کرد. از عقب ماشین جعبهای را بیرون آورد و گفت: آنها همان روز اول او را زنده قطعه قطعه کردند؛ همان طور که گفتم او اصلا در این مدت زنده نبوده است.
خبر بسیار شوکه کننده ای بود؛ همگی چند لحظه بی حرکت در جای خود مانده بودند. زنان بعد از اندکی که به خود آمدند، سینیهای گل از روی سرشان به پایین ریخته شد و شروع به شیون کردند. صدایشان اوج گرفت.
انبوهی از جمعیت در کوچه جمع شده و همهمهی عجیبی به پا شده بود.
خنده بر لبان کودکان خشک شد و دیگر هیچ تلاشی برای روشن ماندن شمعها نداشتند. باباشان آمده بود اما ... آرزو میکردند کاش به یک خواب ابدی میرفتند، مثل همان خوابی که پدر رفته بود.
بارش باران نسبت به ساعتی پیش کمتر شده بود ولی این بار این بچهها بودند که همهی وجودشان میبارید. قلب کوچکشان گنجایش چنین دردی را نداشت. کاش روزی بفهمند که پدر به چه خاطر از آنها گذشت.
راننده به میان جمعیت آمد و با صدایی نسبتا بلند گفت: شما را چه شده است؟ چرا اینگونه بی تابی میکنید؟!
مگر حسین (ع) فرزند رسول خدا (ص) به خاطر دین جدش بدنش قطعه قطعه نشد؟ اکنون بدن فرزند ما را نیز به خاطر همین دین قطعه قطعه کردند. این همان چیزی است که ما از مدرسهی عاشورا آموختیم. مگر درس عاشورا این نبود که برای حفظ دین باید فداکاری کرد و خوشا به حال کسی که با جانشان در راه حسین (ع) فداکاری نماید...
***
آنچه از نظر گذشت داستان کوتاهی بود از آنچه بر خانواده یکی از شهدای مقاومت گذشته است؛ روایتی دردناک از ماجرای شهادت محمد عبد العباس (أبوهادی) و درد جانکاه خانواده و سه فرزند خردسالش. این شهید مدافع حرم حزب الله لبنان در تاریخ 1978/01/16 چشم به جهان گشود و در تاریخ 2012/02/10 توسط تکفیری ها ربوده شد و سرانجام در بهار سال 2013 خبر شهادت او به خانوادهاش اعلام شد.
