حریم حرم: در چناران، روستای سرآسیاب امامزاده عبدالله در یک خانواده شش نفره به دنیا آمد. پدرش روحانی بود و در روستا، فعالیتهای دینی و فرهنگی داشت. تا 12 سالگی در ایران زندگی کردند و سال 1374 به افغانستان رفتند. در مدت سه سالی که در آنجا بودند، به دلیل شرایط اقتصادی پیشآمده، مجتبی یکی از نانآوران خانواده شد. از صبح تا عصر در قالیبافی کار میکرد و عصر به عصر هم میرفت دنبال ورزش مورد علاقهاش، فوتبال.
سال 77 طالبان به هرات حمله کرد. در حین درگیری طالبان با نیروهای مردمی، پدرش اسیر شد. خانواده در مدت چهل روزی که پدر نبود، لحظات خیلی سخت و پر استرسی را پشت سر گذاشتند؛ به همین دلیل بهمحض آزادی پدر تصمیم گرفتندکه به ایران برگردند. زندگی در ایران نه تنها از لحاظ اقتصادی بهتر بود بلکه مهمتر از آن امنیت داشت. پدر دوباره به حوزه برگشت و فعالیتهای مذهبی و فرهنگیاش را از سر گرفت.
اگرچه «مجتبی» به علت مهاجرت نتوانسته بود ادامه تحصیل بدهد و فقط تا دوم راهنمایی درس خوانده بود اما در عوض پسر کاری و پر تلاشی بود. یکی از خصوصیات بارز «مجتبی» بخشندگیاش بود. اگر کسی گرفتار میشد سعی میکرد هرجور شده به او کمک کند حتی اگر شرایط مالی خودش مناسب نبود.
سال 1381 بود که ازدواج کرد و حاصل این ازدواج شد دو دختر. به جهت ارادت خاصی که به بزرگ بانوی کربلا داشت، نام دختر اولش را گذاشت زینب. سالها بود که دلش سمت بینالحرمین پر میکشید اما هربار مشکلی مانع رفتنش میشد. بالاخره سال 90 حاجتش برآورده شد و همراه خواهرش و شوهر خواهرش برای اولین بار به کربلای معلی مشرف شد.
شهید در کنار همرزمان در سوریه
مجتبی آدم معتقدی بود و ارادت خاصی به اهلبیت خاصه حضرت زینب (س) داشت. به همین خاطر وقتی در سال 94 جنگ سوریه شروع شدگاهی اوقات به همسرش و خانواده گوشزد میکرد که من میخواهم بروم سوریه. راضی کردن همسرش راحت بود اما چیزی که او را کمی نگران میکرد، رضایت مادرش بود. بارها از خواهر بزرگترش خواسته بود تا با زبان خودش مادر را راضی کند. اما انگار خواهر هم تاب دوری او را نداشت. بهمحض اینکه میگفت میخواهم بروم سوریه خواهرش برای ممانعت از رفت او، فرزندان و مادرش را یادآور میشد؛ اما هر بار هم این جمله سرسختانه علیه مکتب کوفیگری از طرف مجتبی روبهرو میشد که: « پس شما با کوفیان چه فرقی دارید وقتی امام حسین هم قیام کرد همه برای کمک نکردن به امام حسین دلیل آوردند.»
«مجتبی» وقتی دید که برای راضی کردن مادر کاری از دست خواهرش برنمیآید، خودش دست به کار شد و روزی که مادر در خانه دخترش مهمان بود به دستبوسی مادر رفت و گفت: «میخواهم بروم سوریه، حلالم کن.» مادر اول راضی نمیشد اما با استدلالها و دلایلی که «مجتبی» آورد، بالاخره دل به رفتنش داد.
روز رفتن، خواهرش او را از زیر قرآن رد کرد و با کاسهای آب تا جلوی در بدرقهاش کرد. درست در لحظهای که خواهر به این امید سفر بیخطر بردار آب را پشت سرش میریخت مادر در دل از خدا خواست که یکبار دیگر چهره پسرش را ببیند؛ «مجتبی» هنوز ده قدمی نرفته بود که به پشت سرش نگاهی کرد و لبخند زد.
مجتبی در ماه صفر عازم سوریه شد و سه ماه بعد برای مرخصی به خانه آمد. در مدت دو ماهی که در مرخصی بود عروسی خواهر کوچکش برگزار شد. بعد از عروسی دوباره عازم سوریه شد و در این مدت فقط یک بار تماس گرفت.
شهید در کنار یکی از همرزمان در سوریه
در روز عملیات خانطومان دستش مجروح میشود و همرزمان او را به بیمارستان میبرند. بهمحض اینکه دستش را پانسمان میکنند میگوید همرزمانم به کمک احتیاج دارند و برمیگردد. در روز پانزدهم عملیات با تشدید درگیری بین دو طرف، دیگر کسی او را ندید و مفقودالاثر شد. بعد از دوسال در روز شهادت حضرت زهرا (س) جاویدالاثر بودن شهید را اعلام کردند و یک سنگ قبر بهعنوان یادمان در بلوک 15 در بهشت رضا (ع) به نام شهید «مجتبی علیزاده» گذاشتند.
اگرچه مفقودالاثر بودن «مجتبی» اعلام شده بود اما خانوادهاش همیشه منتظر خبری یا تماسی از جانب شهید بودند. یک شب جمعه خواهرش بعد از نماز صبح خواب میبیند که کسی در خواب به او میگوید «مجتبی» شهید شده است. در همان عالم خواب خواهرش فریاد میکشد که کجا و چطوری شهید شده؟ آن شخص میگوید که «مجتبی» دیشب رفته بود امامزادهای را زیارت کند که داعش آمده و سرش را بریده و او را شهید کرده. خواهر در غم شهادت برادر آنقدر بر سر و صورت میزند که از خواب میپرد. خواهر خوابش را برای خانواده تعریف میکند و آنها میفهمند که «مجتبی» چگونه روح پاکش از جسم خاکی جدا شده و نامش در بین شهدای مدافع حرم، جاودانه شده است. نام و یادش گرامی.
به قلم: الهام قاسمی
