دهۀ فاطمیه، فروردین 1392، بنا بر روال همۀ سالهای بعد از جنگ، به مجلس عزاداری خانۀ سردار سلیمانی رفت. رسم حاج قاسم است که دم در میایستد و خودش به مهمانها خوشامد میگوید. شب که به خانه آمد، گفتم: «چه خبر شده که توی پوست خودت نیستی؟!»
گفت: حاج قاسم پرسید: «چی کار میکنی؟» گفتم: «هیچی؛ بیکارم.» گفت: «میخوای بری سوریه؟» گفتم: «از خدامه!»
- میخوای بری سوریه چی کار کنی؟
- گفت: «منطقه، ناامنه و نظامیها برای دفاع میرن.» تازه آن روز فهمیدم در سوریه جنگ است.
گفتم: «محمد، تو وظیفهات رو انجام دادهای؛ کجا میخوای بری؟ هشت سال جنگ کم بود؟ مبارزه با اشرار؟ حالا پاشی بری سوریه؟!»
گفت: «بذار ببینیم حضرت زینب (س) ما رو قابل میدونه یا نه. سردار سلیمانی گفته از طریق بچهها بهم خبر می ده.» بعد از ماه رمضان، مرداد 1392، سردار سلیمانی، نیروهای بازنشسته لشکر 41 ثارالله را برای اردویی به تهران دعوت کرد. آخر برنامه، همه با حاج قاسم عکس گرفته اما محمد جلو نرفته بود. سردار رفته بود بالای سر محمد ایستاده و گفته بود: «یکی بیاد از من و حاج محمد عکس بگیره؛ آخرش شهید میشه و من یه عکس با او ندارم!» عکس را که دیدم گفتم: «هیچ عکس نداری که این طور از ته دل بخندی!» گفت: «تا حالا حاج قاسم به هرکی گفته شهید میشه، شهید شده! این خوشحالی نداره؟» گفتم: «فکر کردهای به این سادگیها شربت شهادت به کسی می دن؟!» دمغ گفت: «راست میگی! هشت سال توی جنگ بودم و شهید نشدم؛ حتماً یه جای کارم می لنگه! لیاقتش رو ندارم!» چند روز بعد دیدم سر کشوی مدارک است. گفتم: «دنبال چیزی میگردی؟»
- کارت ملی.
- سرش را بالا آورد و گفت: «میخوام برم پاسپورت بگیرم.»
- گفتم: «آخرش پیک حاج قاسم خبرت کرد؟»
- خندید و گفت: «ها!» زود مدارک را آماده کرد. بیتاب شده و منتظر بود که خبر پرواز را به او بدهند.
بریدهای از کتاب «پاییز پنجاه سالگی»؛ خاطرات همسر سردار شهید مدافع حرم، محمد جمالی (صفحات 108 تا 110) نویسنده: فاطمه بهبودی
انتشارات: خط مقدم
.jpg "پادگانی در نزدیکی اسرائیل")
.jpg "«برام هیچ حسی شبیه تو نیست!»")