کمی قبل از ظهر صدای حاج قاسم از یک بلندگوی دستی توی همۀ روستا شنیده شد.
- من قاسم سلیمانی هستم که با شما صحبت میکنم. شما در محاصرۀ نیروهای من هستین. ما آمادهایم برای نجات جان مردمی که گروگان هستن، با شما مذاکره کنیم. اگه خواستهای یا حرفی دارین یا یه نماینده بفرستین یا قبول کنین تا نمایندۀ ما بیاد.
قبل از تمام شدن جملۀ حاج قاسم، ردی از رگبار، شلیک شد طرفش.
حاج قاسم نشست پشت ماشینی که کنارش ایستاده بود. خندید به طاها.
- دوستهات اصلا اعصاب ندارند طاها.
- حالا شدن دوستان من حاجی؟
- خب دوستان من. خوبه؟ حالا بگو چی کار کنیم؟
- ظاهرا علاقهای به مذاکره ندارن.
- خب علاقهمندشون می کنیم.
حاج قاسم یک بار دیگر بلندگو را گرفت طرف روستا و در آن حرف زد:
- به نفع خودتونه که یا تسلیم بشین یا مذاکره رو قبول کنین. شما هیچ راهی برای خروج از این روستا ندارین. مگه اینکه بتونین از جنازۀ همۀ ما رد بشین. ما هم تعدامون خیلی زیاده. تازه یه لشکر دیگر نیرو هم در مَرزن که اگه من بگم تا یه ساعت دیگه میرسن اینجا.
بریدهای از کتاب «آوِرتین»؛ (صفحات 85 و 86)
نویسنده: بهزاد دانشگر
انتشارات: ستارگان درخشان
.jpg "پادگانی در نزدیکی اسرائیل")
.jpg "«برام هیچ حسی شبیه تو نیست!»")
.jpg "عملیات اسرائیل برای به اسارت گرفتن سیدحسن نصرالله در جنگ 33 روزه")