رمضان همیشه ماه مبارکی است، اما برای کسی که مسافری در دیار غربت داشته باشد، مبارکترین روزهای سال هم با یک جور غم پنهان گره میخورند. من آن رمضان را بیشتر از رمضان های گذشته به خاطر دارم. خصوصاً تنهایی دلهرهآورِ شبهای قدر را، وقتی جای خالی «به علیٍ به علیٍ» گفتنهای علی را دم گوشم حس میکردم و هیچ کاری از دستم برنمیآمد جز اینکه تمام عبادتهایم را نیازِ سلامتیاش کنم.
رمضان داشت به روزهای آخرش میرسید. مادر مدام بیقراری میکرد. با اینکه چند وقت یکبار با علی تلفنی صحبت میکرد، اما بازهم از من سراغش را میگرفت. انگار حرفهای علی دلش را قرص نمیکرد. انتظاری جز این هم نبود. در میدانهای سوریه که حلوا خیرات نمیکردند. جنگ بود. تیر و خمپاره و موشک داشت؛ زخم و دردِ بیطاقت داشت؛ و از همه بیشتر شهادت داشت. مادر اینها را میدانست که آرام و قرار نمیگرفت. هر قدر هم سعی میکردیم او را خاطرجمع کنیم، فایده نداشت. مگر از پشت تلفن چقدر میتوان به اینوآن دلداری داد؟ من ایران بودم، مادرم پاکستان و برادرم سوریه. مردمِ هر سه کشور، یک دل شده بودند و جوانهایشان را فرستاده بودند برای دفاع از حرم؛ و با این حال مرزها ما را دورتر از هم نشان میدادند. نقشهها بیرحم بودند و جنگ اصلاً با هیچکس سر مروّت نداشت.
بریدهای از کتاب «مسافر آگوست»؛ زندگینامه داستانی رزمنده شیردل لشکر زینبیون، شهید «سیدحشمتعلیشاه» (صفحۀ 131)
نویسنده: سیده نرگس میرفیضی
انتشارات: شهید کاظمی
.jpg "پادگانی در نزدیکی اسرائیل")
