«پشت دیواری بودیم. خاکی که از برخورد تیرها با دیوار ایجاد میشد روی سرمان میریخت. همکار عراقیام، ابوعلی کربلایی کنارم بود. بلند شدم و شلیک کردم. تو همون وضعیت، متوجه عبور چند تا تیر از کنار سرم شدم. قشنگ داغیشون را احساس کردم و صدای حرکت سریعشون تو هوا تو گوشم پیچید. همون موقعی که داشتم مینشستم چهرۀ تو و مامان اومد پیش چشمم. همۀ فکرم شده بود اینکه اگه من شهید میشدم چی میشد؟ چی به سر شما میاومد؟ پروژه مسکنی که بعضی از قسطهاش رو دادم چی میشه؟ مامان که آنقدر دوستش دارم.
همۀ زندگی از بچگی تا اون روز مثل فیلم از جلوی چشمام رد شد. در این فکرها بودم و دوست نداشتم شهید بشم. اما با خود حساب میکردم اگر یه دستم رفت یا یه پام رو از دست دادم، با این کنار میآم. تو این فکرا بودم که رفیق عراقیام بلند شد. هنوز یکی، دوتا گلوله بیشتر شلیک نکرده بود که یه گلوله اومد و صاف نشست تو پیشونیش. افتاد تو بغلم و درجا شهید شد. خودم چشماش رو بستم. فاطمه، روز قبلش با هم رفته بودیم بازار و برای دخترش اسباببازی و عروسک خریده بود.»
با تعریف این قبیل خاطرات، چشمهایش خیس میشد و در همان حال که چشمهایش نم میگرفت، ادامه میداد: «فاطمه، میدونی چرا اون شهید شد و من نه؟ چون من بال پروازم بسته بود. دل من پیش تو و مامان و بچۀ نیومدهمون گیر بود خانم که توفیق شهادت از بغل گوشم رفت و نصیب رفیق عراقیام شد.»
بریدهای از کتاب «کمی بیشتر بمان»؛ زندگینامه داستانی شهید مدافع حرم «اکبر شهریاری» (صفحۀ 131 و 132)
نویسنده: الهه آخرتی
انتشارات: روایت فتح
.jpg "پادگانی در نزدیکی اسرائیل")