حریم حرم: نزاع حق و باطل، نزاعی همیشگی است که از ابتدای تاریخ و از زمانی که انسان پای بر جهان هستی نهاد وجود داشته و خواهد داشت. مبارزه میان حق و باطل، سنتی تکوینی و نبردی مستمر است؛ مادامی که حق وجود دارد، باطل سر کشی میکند، در میان ملتها رخنه میکند و در جوامع رشد میکند.
نمودی واضح و روشن از این تقابل، رویارویی حقطلبان روزگار ما با دواعش و تروریستهای تکفیری در سالهای اخیر در عراق بوده است؛ دشمنی که دئانت و پستیاش بر هیچکس پوشیده نماند. دشمنی که سعی داشت با وحشیگری، قتل، غارت و تجاوز، یاد همه قومهای بدنام تاریخ را زنده کند و با ایجاد وحشت و ارعاب، اهداف شوم خود را به پیش ببرد.
همین دشمن اما غرق در رویای کوچک خود، از یک مولفه مهم و اثر گذارغافل بود؛ آنها قدرت «نجف» را محاسبات خود وارد نکرده بودند. حتی در مخیله دشمن هم نمیگنجید که با یک فتوای مرجعیت، زمین و زمان بر آنها تنگ شود. تنها با یک اشاره، میادین از لبیکگویان به مرجعیت پر شد. پیر و جوان همه رفتند. همه میخواستند به نوعی در دفاع از مقدسات شریک باشند. مخاطبان فتوی، به پیروان دین و مذهب یا قوم و طائفهای خاص محدود نمیشد؛ مخاطب، همه کسانی بودند که می توانستند اسلحه بر دوش گیرند.
وقتی شاگردان مرجعیت لباس رزم پوشیدند
علماء و طلاب حوزه از اولین کسانی بودند که به این فتوی لبیک گفتند و درس را رها کرده تا به میدان جهاد ملحق شوند. شاگردان مرجعیت نقش خود در میدان نبرد را به تبلیغ و موعظه و ارشاد محدود نکردند و با پوشیدن لباس رزم، خط مقدم را برگزیدند تا عملشان بهترین موعظه برای دیگران باشد. حضور آنها در میدان جهاد، درس و خطابهای بلیغ در راه اعتلای کلمه حق و دفاع از میهن، عقیده و مقدسات بود. یکی از این طلاب جهادی حوزه نجف، شهید شیخ «عبدالودود سعید المالکی» بود.
از دانشکده فنی تا حوزه نجف
شیخ «عبدالودود» در شهرستان «القرنه» در استان «بصره» متولد شد. مبارزه و حقطلبی در خاندان او خصلتی ریشهدار بود؛ البته که آنها بهای سنگین این حق طلبی در دورانهای مختلف را پرداخته بودند. اوج مبارزه و فشار متقابل از سوی رژیم حاکم، در زمان حاکمیت حزب بعث بود. برادرِ شیخ «عبدالودود»، یکی از زندانیان رژیم بعث عراق بود. فشارها بر خانواده و خاندان او تا زمان زوال و نابودی حزب بعث ادامه داشت.
او فعالیت تحصیلی خود را در مدرسه ابتدایی «حریری» آغاز کرد؛ سپس به مدرسه «ملتقی النهرین» رفت. وی دوره متوسطه اول و دوم را به پایان رساند و در دانشکده فنی پذیرفته شد. پس از فارغ التحصیلی در دانشگاه به مدرسه «ملتقی النهرین» بازگشت؛ این بار اما به عنوان معلم و نه محصل.
با وجود همه قدمهای رو به جلو و کسب موفقیتهای نسبی، تحصیلات آکادمیک او را اقناع و راضی نمیکرد و از این رو تصمیم گرفت از علوم خاندان پیامبر (ص) برای خود در زندگی توشهای برگیرد. «عبدالودود» با علم به همه سختیهای این راه، به حوزه پیوست.
شیخ «عبدالودود» به مدت سه ماه درشهرستان «المدینه» ماند و بعد از آن به «بصره» باز گشت تا در مدرسه امام جواد (ع) در خدمت اساتید فاضل درسش را تکمیل کند. بعد از آن در سال 2010 به نجف اشرف رفت تا در محضر اساتید نامی و بزرگ آنجا تلمذ نماید. او در دوران کشب تحصیل در حوزه، به زنده نگاه داشتن یاد و سیره اهل بیت (علیهم السلام) و پژوهش در علوم قرآنی اهتمام ویژهای داشت.
جهاد دسته جمعی
شیخ «عبدالودود» خطیبی سخنور بود و به همین دلیل در میان طیفی از همشهریان و اطرافیان خود نفوذ کلام داشت. بعد از صدور فتوای جهاد، این شهید از نفوذ و اعتبار خود بهره گرفت و بخشی از دوستداران، شاگردان و اطرافیان خود را برای پیوستن به صفوف رزمندگان مقاومت، همراه کرد. او موفق شده بود افراد زیادی را برای پیوستن به جبهه دفاع از مقدسات ترغیب کند.
شیخ «عبدالودود» و یاران و همراهانش، دوش به دوش در عملیات آزادسازی مناطقی چون «بلد» و «آمرلی» مشارکت داشتند. با هم در کنار قهرمانان روستای «البشیر» ایستادند و در نبردهای نفسگیر کوههای مکحول حضور یافتند. شهید «عبدالودود» در نبردهای زیاد دیگری از جمله آزادی «تلعفر» شرکت کرد و نهایتا مسیر جهادش در «شرقاط» به انتها رسید. شیخ «عبدالودود المالکی» از جمله طلابی بود که با قرمزی خون خود، به لباس روحانیت قداستی دو چندان بخشید.
