شهیدِ کربلایِ «تدمر»

حریم حرم: همه انسان‌ها در اعماق پر پیچ و خم وجودشان به دنبال چیزی می‌گردند و در تاریکی‌های آن، در جست و جوی حقیقت هستند. شهید «محمد بیز» هم مثل همه در درطول عمر خود به دنبال یافتن جواب تعدادی سوال بود: اینکه چگونه شهید «علی أشمر» نوزده ساله توانست خود را در میان کاروان اسرائیلی‌ها منفجر کند و دست به عملیات استشهادی بزند؟! کدامین یقین او را به این کار واداشت؟! چه مدت طول کشید تا به این یقین برسد؟! جست و جوها، «محمد» را به این نتیجه رساند کنجکاوی‌اش را در داستان شهدا و قصه زندگی آن‌ها پی بگیرد.

بچه‌ای خاص، باهوش و مودب

 هنوز هم وقتی رویدادها و خاطرات زندگی «محمد» از ذهن خانواده وعزیزان او می‌گذرد، بسیاری از سؤالات، پاسخ داده نشده و خیلی از رمز و رازهای زندگی او گشوده نشده است. «محمد» در کودکی و نوجوانی به مانند سایر پسران نبوده است؛ او در کودکی بسیار پر جنب و جوش، پویا، باهوش، مؤدب و زحمتکش بود و ایده‌های خلاقانه بسیار داشت. «محمد» با دقت و با اعتماد به نفس بالا به تمام سؤالاتی که از او پرسیده می‌شد پاسخ می داد، در حالی که تنها پنج سال داشت!

شخصیتی پر جنب و جوش با سرگرمی‌های خاص! بعضی اوقات «محمد» تپه‌ای از شن می‌ساخت و از آن بالا می‌رفت و پرچم زرد رنگش را برفراز آن قرار می‌داد و فریاد می‌زد: «لبیک یا نصرالله». بعضی مواقع هم شبیه رهبر و الگوی همیشگی خود، «سید حسن نصرالله» می‌شد؛ بچه‌ها را جمع می‌کرد و چندین گیره لباس را به عنوان میکرفون‌ کانال‌های تلویزیونی مختلف در مقابلش قرار می‌داد، سپس سخنش را با روضه حسینی به پایان می‌رساند.

تغییر راز آلود

 «محمد» خیلی زود به دوره پیشاهنگی حزب الله پیوست. او موتور محرک همسالانش بود. در نظر کسانی که از لحاظ سنی، بزرگ‌تر بودند، «محمد» بیش از حدِّ لازم پر جنب و جوش بود اما میزان همراهی و همبستگی او با همسالانش قابل توجه بود. «محمد» توجه خاصی به احساسات اطرافیانش داشت؛ به سختی کسی باور می کرد که یک پسر این مقدار از احساسات لطیف را به اطرافیانش ببخشد.

 گذر زمان اما همه چیز را به طور راز آلودی تغییر داد. درون «محمد» چه تغییری ایجاد شد؟ چه چیزی او را در جوانی تغییر داد؟ هیچکس نمی‌داند! هرگاه که از او در مورد راز تغییر احوالاتش و تبدیل او به جوانی آرام و کم حرف و باوقار پرسیده می‌شد، در پاسخ به لبخندی متواضعانه و با حیاء اکتفا می‌کرد.

شرایط برای «محمد» فراهم بود تا بتواند برای کار به خارج از لبنان سفر کند اما به محض پایان دوره دبیرستان، براساس توافق با مادرش و برای دور کردن فکر سفر به خارج، به مقاومت پیوست. وی به موازات تحصیلات دانشگاهی خود در زمینه حسابداری و تجارت مشغول به کار شد. «محمد» به اینها اکتفا نکرد و در کلاس‌های دینی نیز شرکت می‌کرد. «محمد» به عنوان یک جوانِ رزمنده مقاومت دریافته بود که: «نبرد واقعی با دشمن قبل از آنکه به ادوات جنگی نیاز داشته باشد، به سطح بالایی از روحیه و دلی استوار نیاز دارد».

خودساخته و اثر گذار

از روزهای خود مفید و سودمند استفاده می‌کرد؛ بسیار مطالعه می‌کرد و برای ایجاد نگرش فرهنگی و سیاسی درست در اطرافیان تلاش می‌کرد. سطح آگاهی او بیش از سنش بود. «محمد» بر دیگران تأثیر می‌گذاشت، مخصوصا آن زمان که در خانه و نزدیک والدین و برادرانش بود. درگیر بحث و گفتگویی نمی‌شد مگر آنکه اطلاعاتش درباره آن موضوع کافی باشد.

او بعد از توکل به خداوند، به توانایی‌های خودش بسیار اطمینان داشت. از انجام کارهایی که با جان و دل برای رسیدن به آن تلاش نمی‌کرد، لذت نمی‌برد. به برادرانش توصیه می‌کرد: «به این عادت کنید که به خودتان تکیه کنید و سعی‌تان بر این باشد آنچه را که می‌خواهید، خودتان به دست آورید بدون آن که آن  را از کسی طلب کنید».

ایستگاه پایانی جهاد

 «محمد» یک رزمنده بود و درخواست او برای برای پیوستن به صفوف رزمندگان در سوریه هیچ‌کس را متعجب نکرد چرا که او در خانواده‌ای جهادی و اهل مقاومت پرورش یافته بود. «محمد» برادرزاده و یکی از تعلیم یافتگان فرمانده شهید «علی بیز» (ابو حسن بلال)، یکی از برجسته‌ترین بنیانگذاران یگان «الرضا» در سوریه بود. «محمد» تا جایی که توانست از این نسبت فامیلی برای تبدیل شدن به یک رزمنده ورزیده استفاده کرد. با وجود اینکه تأثیر زیادی از عموی شهیدش و چندین شخصیت جهادی دیگر گرفته بود اما شخصیت خاص خود را داشت.

 پس از سالها جهاد درمناطق متعدد سوریه، سفر جهادی او به ایستگاه «تدمر» رسید؛ این شهر و اتفاقات آن تأثیر شگرفی بر او نهاد. همان شهری که به قولی، غذا، آب و نفس‌ها در آن، با طعم گرد و غبار آمیخته بود. سفر آخرش به «تدمر» نزدیک به سالگرد شهادت عمویش بود و این خود یک نشانه به حساب می‌آمد. از «محمد» یک جمله قابل تامل درباره اوضاع و احوال شهر «تدمر» به یادگار مانده است: «هرکسی که می‌خواهد کربلا را ببیند، باید به تدمر بیاید».

 نگرانی و غم بر قلب مادرش سنگینی می‌کرد و اندوه صورتش را پوشانده بود؛ درست همان زمانی که «محمد» قبل از انجام عملیات پاکسازی یک روستا عکس‌های خود را برای او فرستاده بود. قلب مادر گواهی می‌داد که یک خبر دردآور و سنگین در راه است؛ گویی او عزیمت فرزندش از این دنیا و ریختن خون پاکش بر ریگ‌های «تدمر» را دریافته بود.  

 شهادت پایان داستان «محمد» نبود. یک هفته پس از شهادت، مدرک کارشناسی ارشد «محمد» به خانه‌اش پست شد. «محمد»، همانی که معتقد بود: «ما موظفیم در زمان صلح در تخصص‌های دانشگاهی خود کار کنیم، تا دانش خود را در خدمت این خط قرار دهیم».

 «محمد» زنده است؛ نور حضور او هنوز هم بر روی سکوهای ورزشی در بین دوستانش احساس می‌شود، حتی در میان صفوف مسجد به وقت نماز و در هر اشکی که از چشمان عاشقان او می‌ریزد. او یاد و خاطره‌ای فراموش نشدنی دارد؛ «محمد» چراغ شبی است که امید است سحرش نزدیک باشد.