حریم حرم: شهید «عبدالکاظم آل علاوی» در یک خانواده عاشق و خادم اهل بیتِ پاک پیامبر متولد شد و از همان کودکیبه خوبی راه و رسم عاشقی به این خاندان را آموخت. خاندان او یکی از خاندانهای شناخته شده شهر «بطحاء» در استان «ذیقار» هستند که حسینیههای متعددی در مناطق مختلف این شهر ساخته و موکبهای نامی و بزرگی در طول مسیر پیاده روی به سمت کعبه الاحرار، کربلای معلی به پا ساختهاند.
یک رهبر و مدیر ذاتی
«عبدالکاظم» تحصیلات خود را تا مرحله متوسطه گذراند و سپس درس و تحصیل را رها کرد و در کارخانه یخ پدرش به کار مشغول شد. «ابوفاطمه» در محیط کار و میان دوستان و اطرافیان، محبوب بود و به این شهره بود که فردی قابل اعتماد است. شجاعت و سخاوت را فی ذاته از خانواده به ارث برده بود. به علاوه این صفات، او از درایت لازم برای مدیریت امور و رهبری جمعی برخوردار بود و همین باعث شده بود تا در کارها به عنوان یک مدیر، نقطه اتکای جمع باشد.
مدیریت او به خصوص در کارهای جهادی خیلی خوب به چشم میآمد. از خدمت به زائران حسینی در موکبهای بر پا شده در «بطحاء» تا خدمت در آستان مقدس امام حسین (علیه السلام)؛ «ابوفاطمه» به خوبی از پس هدایت و رهبری خادمان و نیروهای جهادی عاشق به خدمت ائمه اطهار برمیآمد. همین تجربیات بود که او را شایسته رهبری گروهانی در تیپ «حضرت علی اکبر» حشد الشعبی کرد.
از کربلا تا سامرا
«عبدالکاظم» از مطیعان بی چون و چرای مرجعیت بود و از این رو در زمره اولین کسانی قرار داشت که در لبیک به فتوای آیت الله سیستانی، به جبهههای نبرد علیه تروریستهای داعش پیوستند. «ابوفاطمه» بند پوتین خود را جهت اعزام به مناطق درگیری محکم کرد و دوستانش را فراخواند تا آنها را نیز با خود همراه کند.
«عبدالکاظم» همچنان که سعی میکرد به دوستانش، تکلیف جهادی آنها را یادآوری کند، به آنها قول داد که خیلی زود منطقهای که قرار است به آنجا اعزام شوند را اعلام کند. او که از خادمان عتبه حسینی بود، قبل از اعزام به مناطق نبرد با داعش، راهی کربلا شد تا از مولای خود، اذن میدان بگیرد. در همان کربلا به «ابو فاطمه» و همراهیانش خبر رسید که اوضاع در «سامرا» چندان مناسب نیست. «عبدالکاظم» بیدرنگ دلاورانی مجهز به سلاح و تجهیزات را به خط کرد و خیلی زود خود را به آستان مقدس عسکریه رساند.
نام گروهی که شهید «عبدالکاظم» تشکیل داده بود در ابتدا «حسن العسکری» بود؛ اما پس از آنکه آستان مقدس حسینی یک تیپ مستقل به نام تیپ «حضرت علی اکبر» تشکیل داد، نیروهای این گروه تحت امر گروهانی به فرماندهی شهید درآمدند. «ابو فاطمه» و نیروهای تحت امرش در نبردهای مهم و سرنوشت سازی حضور یافتند. از نبردهای «بلد» و «سامرا» گرفته تا عملیاتهای «سورشناس» و «مکیشیفه». از «تکریت» تا «بیجی» و بلندیهای مکحول، همه و همه، دلاوریهای «ابوفاطمه» و نیروهایش را به خوبی به یاد میآورند. «عبدالکاظم» در یکی از عملیاتهای منطقه «مکحول» در حالی که نتلاش داشت تعدادی از مجروحان خودی را از تیررس دشمن داعشی خارج کند، دچار جراحت شد. حتی مجروحیت در میانه میدان نیز باعث نشد او از میدان عقب بنشیند؛ او در منطقه ماند و به فرماندهی نیروهایش ادامه داد.
«خالدیه»، نقطه رهایی
نقطه پایان مجاهدتهای «عبدالکاظم» در میانه نبردهای «خالدیه» رقم خورد. درست در زمانی که که منطقه به طور کامل از تروریستهای داعش پاکسازی شده بود و رزمندگان تیپ «حضرت علی اکبر»، در حال تکمیل پیشروی خود بودند، نیروها با بازگشت برخی از تروریستهای داعشی از طریق تونلهای زیر زمینی غافلگیر شدند. نیروهای تحت فرمان «عبدالکاظم» نمیدانستند آتش از کجا میآید. فرمانده و همراهانش برای کشف محل تیر اندازی به سمت خانهای حرکت کردند در حالی که دشمن در کمین آنها بود؛ در این حین با گشودن آتش توسط عناصر داعشی، «ابوفاطمه» به همراه دو قهرمان دلاور دیگر به شهادت رسیدند.
«ابوفاطمه» جمله معروفی داشت که آن را زیاد به دیگران یادآور میشد: «شهادت دری است که خداوند آن را برای اولیاء خاص خود باز کرده است». همنشینی با اولیاء خاص الهی و وﺻﻮل ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﻗﺮب ﺣﻀﺮت ﺣﻖ، گوارای وجودش باد.
