حریم حرم: داشتن یک فرزند پسر پس از چهار فرزند دختر، آرزوی خانواده بود. مادر بزرگ نذر کرده بود که اگر خداوند دعایش را اجابت کند و یک نوه پسر به او عطا کند، برای خانم زینب (س) قربانی کند؛ خیلی زود هم دعایش مستجاب شد.
شبِ به دنیا آمدنش کولاک برف روستایشان را در بر گرفته بود و مسیرهای منتهی به سمت روستا قطع شده بود. زنان با پای پیاده شروع به جستجوی قابله کردند تا مادر بتواند پسری که زندگی خانواده را حتی پیش از به دنیا آمدن دگرگون کرده بود، به دنیا بیاورد... به دنیا آمد و اسم او را «رضا» گذاشتند.
«رضا» پسر بچه شیطانی بود. آرام و قرار نداشت. گویی زندگی برایش لذتی نداشت مگر آنکه دست و پایش در گچ باشد! بخت با او یار بود که یک پدر بزرگ پزشک در کنارش بود تا کار شکسته بندی و درمان زخمهایش را بر عهده بگیرد. شیطنتهای کودکانه باعث شده بود «رضا» در معرض حوادث زیادی قرار بگیرد و به همین دلیل هم هر از گاهی لازم بود سریعا او را به بیمارستان ببرند. والدین «رضا» همواره برای حضرت زینب (س) نذر میکردند تا خطر از فرزندشان دور باشد.
مسئولیت مراقبت از خانواده
ایام کودکی و شیطنت رضا خیلی زود به پایان رسید. پدرش ناگهان بیمار شد و بیماری او را زمین گیر کرد. پس از آن، «رضا» در برابر مسئولیتهای بزرگی قرار گرفت؛ او تنها پسر یک خانواده هفت نفره بود و باید برای برای تامین معاش روزانه خانواده از جمله پنج خواهرش تلاش میکرد. «رضا» روزهای زندگی خود را به مراقبت از پدر و خدمت به مادر و خواهران خود اختصاص داد و توانست نقش سرپرستی خانواده را به خوبی ایفا کند. شخصیت سرشار از چالش پذیری و عزم و اراده بینظیرش در غلبه بر بسیاری از مشکلات به او کمک میکرد.
در مقطعی از زندگی ناچار به گرفتن دو تصمیم سخت شد؛ اول: رها کردن مدرسه، دوم: ترک روستا و مهاجرت به شهر. پس از مدتی به بیروت رفت و در خانه خواهرِ بزرگش ساکن شد تا در کنار دامادشان مشغول به کار شود. «رضا» در آن مقطع جز آسایش خانوادهاش، در زندگی به چیز دیگری اهمیت نمیداد.
شهید «رضا علی قانصوه»
عشق یگانه
نسبت به پدر و مادرش رفتار نیکویی داشت و به آنها عشق میورزید اما به اندازه عشق او نسبت به پروردگارش نبود. او عاشق بود؛ عاشق اطاعت و بندگی خداوند. نور درونش او را با تمام وجود به سمت خداوند متعال سوق میداد. هر یک از اعمالش دری از طاعت و بندگی را به رویش باز میکرد. نسبت به غیبت بسیار حساس بود؛ کسی که زبان به غیبت میگشود را به سکوت دعوت و با نرمخویی او را نکوهش میکرد. نظری نمیداد مگر اینکه قبلاً آن را با مقیاس شرع سنجیده باشد. نسبت به حریم خصوصی دیگران به شدت حساس بود.
درخواستی از کسی نمیکرد، بلکه خود نیازهایش را بر طرف میکرد و در عوض همه تلاشش را برای کمک به دیگران انجام میداد. وجود این روحیه در او باعث شده بود در حرفههای زیادی صاحب مهارت شود.
«رضا» در سن بیست سالگی ازدواج کرد و صاحب فرزند شد. پدر بودن تجربه چندان جدیدی در زندگی او نبود چرا که او به عنوان برادر، نقش پدر دوم را هم برای خواهرانش داشت. خواهران «رضا» تقریبا در همه امور به او پناه میبردند.
از جهاد اکبر تا جهاد اصغر
«رضا» در کار خود جا افتاده بود و اموالی از این راه به دست آورده بود اما آرام آرام کارش را رها کرد... دل کندن از کار برای او آسان نبود اما این این جهاد اکبر مقدمهای بود برای جهاد اصغر. باید همه چیز را رها میکرد تا به قافله مجاهدین بپیوندد. از سوی دیگر گرفتن رضایت از مادر برای پیوستن به مقاومت برای «رضا» آسان نبود زیرا او تنها پسر، بهترین دوست و همراه او بود. اما سر انجام قلب مادر هم نرم شد و راه برای جهاد هموار.
«رضا» با همان روحیات همیشگی در مقاومت نیز خدمتگزار رزمندگان بود؛ لباسهایشان را میشست، برایشان غذا آماده میکرد و در تأمین نیازهایشان تا آنجا که برایش میسر بود، کمک میکرد. «رضا» بیشتر وقت خود را صرف کسب مهارتهای نظامی میکرد. هر زمان که با دوست شهیدش، «علاء سجد» بود و همنشین او میشد، روحش آرام میگرفت. خواسته هر دو آنها شهادت بود. تا اینکه «علاء» دررفتن به جنگ و دفاع از مقدسات از او پیشی گرفت. باوجود آنکه «رضا» دوستان و آشنایان بسیاری داشت اما پس از رفتن «علاء» او ماند و غربت و تنهایی.
شهید «رضا علی قانصوه»
آخرین نذر
در حالی که پدرش را از دست داده بود و تنها پشت و پناه مادرش بود، اشتیاق درونی او را به سمت و سویی دگر میکشاند؛ اومشتاقِ جهاد بود. با رفتن دوستانش و به شهادت رسیدن آنها، او نیز به میادین نبرد و جهاد پناه برد تا بلکه مقداری از داغ و حسرتش کاسته شود. هر جا که درگیری سخت و سرنوشت سازی رخ میداد، «رضا» آنجا بود. از زمان آغاز جنگ در سوریه تصمیم داشت که از پیشگامان دفاع از حرم شریف سیده زینب (س) باشد و علی رغم سختگیری فرماندهان، از طلایه داران حضور در میادین درگیری با تروریستهای تکفیری بود.
«رضا» با عزم جزمی که هرگز سست نمیشد، بهترین روزهای عمرش را در جبهه نبرد سپری میکرد. تنها ترسش بازگشت به زندگی عادیِ دنیوی بود. «رضا» به فرزندش «علی» بسیار دلبستگی داشت و منتظر تولد فرزند دومش بود. در این میان، روزی تصویری از حرم حضرت زینب (س) برای همسرش ارسال کرد؛ به پیوستِ عکس پیامی هم ارسال شده بود. «رضا» به همسرش خبر داد که به حضرت زینب (علیها سلام) متوسل شده تا شفاعت کند و دعای شهادت او قبول شود.
زندگی «رضا» همانطور که از ابتدا به با نگاه و مدد عقیله بنی هاشم اغاز شد، به پایان خوش شهادت رسید. آری، سیده زینب (س) همانطور که واسطه قبول نذر مادر بزرگ برای بخشیدن «رضا» به پدر و مادرش شد، همانطور که حافظ و نگهدار «رضا» از خطرهای دوران بچگی بود، واسطه فیض شهادت او نیز شد. این فوز و فلاح و رضوان الهی، گوارای وجودش باد.
