حریم حرم - سیده مریم حسینی: «ان شاءالله خداوند متعال به ایشان اجر بدهد و زندگی ایشان را با سعادت و عاقبت ایشان را با شهادت قرار بدهد. البته نه حالا، هنوز سالها جمهوری اسلامی با ایشان کار دارد. اما بالاخره آخرش ان شاءالله شهادت باشد.»1
دلمان به همین یک جمله رهبری خوش بود:« هنوز سالها جمهوری اسلامی با ایشان کار دارد.» اما نمیدانستیم که دعای شهادتِ ولی، در حق فرزند خیلی زود اجابت میشود.
صبح جمعه 13 دی ماه 98 شهادت حاج قاسم سلیمانی، شده بود تیتر اول همه رسانهها. بهت و حیرت آمیخته شده بود با قلبهایی که از سنگینی این خبر تاب تپیدن نداشت. و سنگینتر از آن، لبخندِ دلقکِ قماربازی بود که پرچم کشورش را به بهانه خون حاج قاسم به اهتزاز درآورده بود.
آری! امت اسلام عزادار خون یک «مکتب» بود؛ مکتبی که خدا را به حق شناخته و عرفان را با حماسه درهم آمیخته بود. به راستی حاج قاسم نه یک فرد که یک مکتب بود؛ نه یک تن که یک امت بود. ایمانی عمیق همتش را برمیانگیخت و دلش را استحکام میبخشید. عاشق جهاد و شهادت بود و خدا را اینطور شایسته نجوا میدانست: «خدایا! عاشق دیدارتم» و حضرت آقا ادعای عاشقی اش را اینگونه تصدیق کرد: «ملت عزیز ایران، سردار بزرگ و پر افتخار اسلام آسمانی شد»2
وجدانهای پاک بیدار و دل ها از آلودگی نفاق پیراسته شد. قلبها آماده پذیرش حقیقت شد. امت اسلام یک صدا سیه پوش شد و فریاد انتقام سخت، لرزه بر تن سست کاخ به ظاهر سفید انداخت. پستهای اینستاگرامی، توئیتهای مردمی، درب مغازهها و شیشه ماشینها همه تجلیگر چهره حاج قاسم شد. قلمها برداشته شد؛ سروشها شعر گفتند و آنها که عِرق انقلابیگری نداشتند، خود را مدیون جوشش این خون دانستند و گفتند:« راهت ادامه دارد...» از حاج قاسم به عنوان قهرمان ملی یاد کردند و چه زیبا او را قهرمان ملی نامیدند.
اما آیا همه حقیقت این است؟ آیا یک چهره ملی مودت دل ها را سبب میشود؟ حماسه میلیونی میطلبد؟ آیا یک چهره ملی، بیداری اسلامی را تا قلب غرب هم میکشاند و امت اسلام، عزادار خونش می شود؟
حاج قاسم نه تنها یک چهره ملی بلکه یک چهره انقلابی هم بود و با حیات خود از مرز های انقلاب حراست کرد؛ انقلابی که از متن ایمان و معرفت الهی پدید آمده است. او از امر ولی خود پیروی کرد:« از انقلاب خود حراست کنید و آن را هرچه بیشتر به آرمان بزرگش که ایجاد تمدن نوین اسلامی و آمادگی برای طلوع خورشید ولایت عظمی( ارواحنا فداه) است، نزدیک کنید»2 و با شهادت خود، ولایتمداری و اخلاص را در راه دفاع از حرم تمام کرد.
قلب نورانیاش با طاعت پروردگار سیراب شد و جان و وجودش را ضمیمه «جهاد بزرگ» قرار داد. قدرت بزرگ ایمان او بود که دلها را به سویش هدایت و جانهای خفته را بیدار کرد:« انِّ الذینِ امَنوُا و عَمِلوا الصالِحات سَیَجعَل لَهُمُ الرحمن وُدّا»3. او پارسای شب و زاهد روز بود و بدون شک، کارگزاری بود تا آیین الهی را بر جانها طنین اندازد.
سردار شهیدمان انعکاس کوچکی از نور مطلق الهی بود که دلها را به سوی خود جلب میکرد. این تعلق دلها مرزبندی اعتقادی نمیشناسد؛ عقل و منطق هم نمیخواهد؛ همه مردم جهان ندای آزادگی را میشنوند و احساس نیاز در سرشت آنان است که قلبهایشان را رهسپارکرده و اشکها از نبودش جریان مییابد. هرچه به این نور نزدیکتر شویم، جانها بیشتر مسخ آن میشود. این نور همان ندای ملکوتی است. حاج قاسم که تنها رنگ و بویی از این نور داشت، اینگونه جهان را عاشق و شیدا کرد! اگر لحظه موعود فرا رسد و «حضرت یار» رخ نشان دهد چه میشود..
1. بیانات رهبر معظم انقلاب در مراسم اعطای نشان عالی ذوالفقار به شهید حاج قاسم سلیمانی
2. پیام رهبر معظم انقلاب در پی شهادت سردار قاسم سلیمانی
3. بیانیه گام دوم انقلاب
4. سوره مبارکه مریم، آیه 96: «همانا کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام دادهاند، به زودی خدای رحمان برای آنان محبتی در دلها قرار میدهد.»
