حریم حرم – مریم عباسی: چندی است از عروج آسمانی شهید «حاج قاسم سلیمانی» میگذرد؛ در این مدت هر کس از منظری به او و شخصیت بلند و روح بزرگش نظر کرد و مطالبی نوشت. صدا و سیما از آحاد مختلف مردم حتی کودکان، افرادی را نشان داد که میگفتند: «ایران پر از «حاج قاسم» است، تک تک ما ایرانیها حاج قاسمیم، رهبر دلتنگ نباشد که همه ما برای او «حاج قاسم» هستیم ...
گاهی این سوال مطرح میشد که چه چیز در «حاج قاسم» او را اینقدر عظمت داد و باشکوه کرد؟ بعضیها دلیلش را در اخلاص او میدانستند، بعضی گفتند او مدافع حریم اهل بیت (ع) بود و اهل بیت (ع) اینگونه اجر و مزدش را دادند و ...
من میخواهم بگویم همه ی اینها درست، ولی بالاتر از همه، او دغدغه خوب بودن را داشت. برای همین بود که از دوستان و حتی بزرگان برای خوب بودنش اقرار میگرفت. وقتی شنیدم «حاج قاسم» از دوستانش میخواست اقرار کنند او آدم خوبی بوده است یاد خوابی افتادم که «آسیداحمد خمینی» بعد از رحلت امام خمینی (رحمه الله علیه) دیده بود و به او گفته بود: «احمد! من رد شدم ولی خیلی سخت بود. بروید خوب باشید...»
آری دغدغه «حاج قاسم» نیز فارغ از هر چیزی «خوب بودن» بود. اینکه بگوییم ایران پر از «حاج قاسم» است شاید بیشترین وجهاش روی جان فدایی، مبارز بودن، استکبار ستیزی و نظامیگری او باشد اما این موارد بخشی از ابعاد وجودی اوست. او فرا جناحی فکر کرد، فرا جناحی عمل کرد و به معنای واقعی کلمه سعه صدر داشت. این را از فیلمها و سخنرانیهایش بخوبی میتوان دید و شنید.
او هرگز بر آن نبود که مخالفش را از قطار انقلاب پیاده کند و یا با برچسبهای گوناگون افراد را طرد کرده، دایره خودیها را تنگ و تنگتر نماید. او بزرگ بود و بزرگ میدید. خیمهاش نیز بزرگ بود طوری که همه میتوانستند در آن برای خود جایی داشته باشند . او را منحصر به خود نکنیم چون او منحصر به هیچ کس نبود؛ این را تشییع باشکوهاش توسط همه سلایق و آحاد مختلف نشان داد.
اشک و غم و دریغ ما در از دست دادن او حق است، ولی چقدر شبیه او هستیم....؟؟؟
