سیر و سلوک عاشقانه یک شهروند استرالیایی

حریم حرم: «ذوالفقار بسیار تلاش می‌کرد تا به آنچه که می‌خواهد برسد ... و رسید»؛ این عبارت یک جمله‌ای، وصفی عارفانه از زندگی شهید «ذوالفقار احمد حمّود» به نقل از همسرش است.

زندگی در غربت

«ذوالفقار» در لبنان متولد شد اما در استرالیا زندگی کرد. او از لبنان و روستای محل تولدش «بیت لیف»، تنها خاطرات دوران کودکی و ماجراجویی‌های دوران جوانی‌اش را به یاد داشت. زندگی در قامت شهروندان یک جامعه غربی، عقاید دینی و ارزش‌های اخلاقی را از خانواده «ذوالفقار» نگرفته بود. او بین خانه و مسجد بزرگ شد؛ مسجد حضرت زهرا (س) در استرالیا.

 از کودکی با جسارت و بی باک بود. خجالت نزد او جایی نداشت. جسارت او گاهی  ترس در دل اطرافیانش می‌انداخت؛ ترسِ گذشتن از حد ومرزهایی که البته او به خوبی آن‌ها را درک می‌کرد و به آن‌ها احترام می‌گذاشت. اما این شیطنت‌ها و جرئت‌ها در بزرگسالی به ناگاه به یک  تصمیم بزرگ بدل شدند. خوبی، راستی و اعتماد را در خود با هم آمیخت و رفتار نیک و پسندیده رفتار و گفتارش متبلورشد. آنچه که بیشتر از همه او را شاخص می‌کرد، توانایی اعتراف به اشتباه و عذرخواهی بود؛ حتی اگر اشتباه بسیار کوچکی داشت. در عین حال از بدی دیگران هر چند بزرگ و سنگین، می‌گذشت. «ذوالفقار» به یک گذشت ساده اکتفا نمی‌کرد، بلکه سعی می کرد تا با کسی که اشتباهی در حق او انجام داده رابطه خوبی ایجاد کند.

با وجود آنکه در کشوری زندگی می‌کرد که همه امکانات برای او فراهم بود اما در سن نوجوانی در ناز و نعمت و رفاه زندگی نکرد؛ تمام همّ و غَمُش را برای کمک به پدر و خدمت به مادرش گذاشته بود. قبل از رسیدن به سن چهارده سالگی در کنار درس ومدرسه در حرفه‌های متعددی مشغول به کار شد.

بازگشت به لبنان

 در بهار سال 2000 میلادی «ذوالفقار» راهی لبنان شد و در آنجا با دو تن از عزیزترین و گرامی‌ترین دوستانش که بعدها به شهادت رسیدند ملاقاتی دوباره داشت؛ شهیدان «علی» و «جهاد مالک حمّود». هم‌نشینی با این دو دوست تاثیرات عمیقی بر روح لطیف «ذوالفقار» برجای نهاد. دیدن دوستان مومن و قدیمی، شوق و اشتیاق فراوانی در وجود «ذوالفقار» برانگیخت. آن مقطع، همزمان شده بود با پیروزی سرشار از عزتمندی حزب الله علیه رژیم صهیونیستی. ذوالفقار یک سال در روستای محل تولد ماند و همانجا ازدواج کرد. سپس تصمیم گرفت تا برای مدت کوتاهی به استرالیا سفر کند. در استرالیا به مدت سه سال به تجارت مشغول شد و سپس برای همیشه به لبنان برگشت. او در کنار آغاز کسب و کار جدید در لبنان به جمع نیروهای خودجوش و مردمی حزب الله پیوست.

اولین سطرهای جهاد در دفتر زندگی

در گیر و دار آن روزها، عملیات اسارت سربازان دشمن صهیونیستی در سال 2006 میلادی به وقوع پیوست. «ذوالفقار» با دوستانش این اتفاق خوب را جشن گرفتند اما خیلی زود جنگ بر آن شادی سایه افکند. پس «ذوالفقار» دوشادوش رزمندگان مقاومت ایستاد. او اولین سطرهای جهاد را درآن برهه در صفحه زندگی‌اش نوشت؛ سطرهایی که شجاعت، دلاوری و ایثارش را به نمایش گذاشت. آن زمان که رزمندگان مجبور به عقب نشینی شدند، او داوطلب رفتن به خط شد. موشک‌هایی که آن مناطق را در هم می‌کوفتند، شاهد شجاعت و دلاوری‌های او هستند. در این جنگ یکی از بهترین دوستانش، «جهاد حمّود» به شهادت رسید و سخت او را متأثر کرد.

عابدِ شوخ مسلک

 «ذوالفقار» جوان بسیار شوخی بود. زندگی اجتماعی را دوست داشت و تا جایی که می‌توانست در سکوت و بدون آنکه کسی متوجه شود به دیگران کمک می‌کرد. بعضی اوقات همسرش او را به مشارکت در برپایی جشن‌ها یا آویزان کردن تزئینات کوچه‌ها و معبر تشویق می‌کرد اما او در می‌گفت که روحیه‌اش با هر کاری که دیگران او را ببینند سازگاری ندارد.

اما در انجام واجبات دینی، همینکه صدای اذان را می‌شنید بدون توجه به آنکه کجاست به نماز می‌ایستاد ؛ چه در راه بود و چه در هر جای دیگری. اگر در خانه بود بی توجه به گرمای تابستان یا سرمای زمستان، با فرندانش راهی مسجد می‌شد. می‌گفت: «خجالت می کشد از اینکه اذان بگویند او در رفتن به مسجد کاهلی کند». هر گاه خسته از کار یا دیر وقت می خوابید، ساعت را دور از خودش قرار می‌داد تا وقتی زنگ زد بلند شود و برای رسیدن به آن راه برود و از خواب کاملا بیدار شود که مبادا نماز صبح را از دست بدهد. هرگاه ناراحتی یا حاجتی داشت به حدیث کساء پناه می‌برد و را می‌گرفت. دیگران را نیز به خواندن حدیث کساء توصیه می‌کرد.

عشق به زینب (س)

نام «زینب» برای او یک نام عادی نبود. خانم زینب کبری (س) در زندگی شخصی او تأثیر فوق العاده‌ای داشت. زمانی که دخترش در روز ولادت حضرت زینب (س) متولد شد، خیلی خوشحال شد و نامش را زینب گذاشت. شاید به خاطر اخلاصش در این عشق، خداوند اورا بر گزید؛ او از برگزیدگانی بود که برای دفاع از حرم شریف حضرت زینب (س) فرصت جهاد یافتند.

«ذوالفقار »در دوره‌های نظامی بسیاری شرکت کرد تا برای حضور در میدان دفاع از مقدسات آماده شود. او از اولین رزمندگان مدافع حرم بود. روحش در کنار حرم حضرت زینب (س) در آرامش قرار داشت. زمانی که از او خواستند تا ادامه خدمتش را در لبنان دنبال کند، نپذیرفت و به ماندن در آنجا اصرار ورزید.

در انتظار پرواز

«ذوالفقار» همیشه درخواب، دوستش «جهاد» را می‌دید که به او خبر پرکشیدن  و همنشینی با او را می‌داد. او انتظار می‌کشید تا وعده دیدارشان محقق شود. در پی این انتظار، سکوتی راز آلود به زندگی سرشار از هیاهوی «ذوالفقار»، به آن پدرِ مهربان و دلسوز، همسرِ عاشق ، پسری نیک رفتار و رزمنده‌ای دلیر رخنه کرد.

هنگامی که عید فطر فرارسید «ذوالفقار» برای سپری کردن وقتش با خانواده به لبنان بازگشت. ساعاتشان پر بود از شادی و خوشحالی. به تک تک دوستان و نزدیکان به طور خاصی ابراز محبت می‌کرد. محبتی که نشان از وداع آخر داشت. بعد از آنکه به سوریه بازگشت، در نبردی سخت و سهمگین در نزدیکی حرم حضرت زینب (علیها سلام) زخمی شد. ده روز در بیمارستان بستری شد و سرانجام دینش را با تقدیم جان به معشوق ادا کرد.