حریم حرم: شهید «عبدالطیف القطان» معروف به «ابو حمزه الحجازی» یکی از مجاهدان عربستانی بود که برای نبرد با اسرائیل، به لبنان مهاجرت کرد. نتیجه این کوچ مجاهدانه شهادت بود، شهادتی در بهار جوانی! در ادامه، تصویری مختصر از زندگی این مجاهد مقاومت را به تماشا مینشینیم:
سلام بر روزی که متولد شد
شهر «قطیف» از زمان ظهور اسلام، به اصالت، گردن نهادن به حق و دوستی اهلبیت (ع) معروف است. «عبدالطیف القطان» در محله فقیرنشین «وارش» در سال 1347 شمسی، در خانوادهای مستضعف و پایبند به اسلام و اهلبیت (ع) به دنیا آمد. او چشمانش را در شرایطی به دنیا گشود که همراه هزاران هموطن خود، بیمسئولیتی و فقری را که به وطنش چنگ انداخته بود را نظاره میکرد!
پس از گذشت حدود 10 سال، انقلاب اسلامی در ایران به پیروزی رسید. انقلابی که مسیر دنیا را به کلی تغییر داده و نقش زیادی در بازسازی چهره اسلام در قلب پیروان امت اسلامی ایفا کرد. نهضت حضرت روحالله و مردم انقلابی ایران، باعث تمایز اسلام ناب محمدی از اسلام آمریکایی شد و عربستان نیز مانند سایر جوامع اسلامی، از این اتفاق تأثیر فراوانی گرفت.
«عبداللطیف» عاشق راه امام خمینی (ره) و جهاد در راه خدا شده بود. مِهر این حرکت اسلامی در دلش جوانه زد. فعالیتهای زیادی را در جهت هدایت جوانان مسلمان و جذب آنها به مسیر حق انجام میداد.
مبارز راه حسین (ع)
این شهید بزرگوار، فداکاریهای فراوانی در راه بزرگداشت شعائر مکتب عاشورا انجام داد. در سال 1367، دولت سعودی سعی بر آن داشت تا از اقامه عزای حسینی جلوگیری کند اما گروهی از جوانان منطقه به رهبری شهید «قطان»، این ممنوعیت را شکستند.
در پی حادثهای، شهید قطان هنگام تعقیب یک کاروان عزاداری توسط نیروهای امنیتی عربستان، با ماشین خود راه را بر مأموران بسته و باعث متواری شدن کاروان عزاداران شد. او را دستگیر کردند. در زندان سعودی رنجهای فراوانی کشید و در نهایت تصمیم گرفت به قم مهاجرت کند.
سلام بر روزی که هجرت کرد
«عبداللطیف» قصد داشت پس از تحصیل علوم حوزوی، به کشور خود بازگردد و به مردمش خدمت کند. او در فضای مقدس حوزه، بیشتر با فرهنگ اسلامی آشنا شد و در قلب خود شوق دیدار پروردگار را تقویت کرد. هنگام بازگشت به وطنش به دوستانش گفت که نمیتواند زمان زیادی در کنار آنها بماند. دعوت الهی او را فرا میخواند و وجدانش او را به قبول این دعوت هدایت میکرد. در قلبِ شهید از مرزهای مصنوعی برای جداسازی بین مسلمانان اثری نبود. ارزشها و مسائل مربوط به اسلام و مسلمانان، حکم مرگ و زندگی را برای او داشت.
سلام بر او و جهادهای بدون مرزش
علت مهاجرت او به لبنان، همین بود! او به اردوگاه مقاومت که نماینده عزتمند مسلمانان بود، پیوست. آنجا به فراگیری فنون نظامی پرداخت و در زمانی کوتاه، تمام مراحل تعلیم را پشت سر گذاشت.
در روز بیستم ذیالحجه سال 1411، یکی از یگانهای مقاومت اسلامی که «عبداللطیف» عضوی از آن بود، مأموریتی علیه صهیونیستها آغاز کرد.. آنها در منطقۀ «بئرکلاب» با کمین نیروهای اسراییلی مواجه شدند. دشمن شروع به تیراندازی کرد. یکی از مجاهدان مجروح شد. شهید «قطان» پس از مجروحیت همرزم خود، با شجاعت به سمت دشمن تیراندازی کرد اما بر اثر شلیکهای دشمن، او نیز از چند ناحیه دچار مجروحیت شد. با این وجود تا زمان اصابت گلوله آخر که منجر به شهادتش شد، مقاومت را ادامه داد و نهایتاً به خون خود غلتید و به لقاء پروردگار نائل آمد و دعای همیشگی او مورد اجابت قرار گرفت.
و آن زمان که برات شهادت را از شهید محراب گرفت
از توفیقات او این بود که 2 روز مانده به شهادتش، زائر امیرالمؤمنین (ع) بود. او با امام علی (ع) و ولیفقیه زمان خود تجدید عهد کرد، با خدا پیمان بست تا در مسیر ولایت، ثابتقدم بماند. سرانجامی جز شهادت نمیخواست. او مانند امام حسین (ع) حج خود را نیمه کاره رها کرد... همانا حج سرور و سالار شهیدان در سرزمین کربلا بود و حج شهید ما در سرزمین حاصل خیز جبل عامل در جنوب لبنان... او لباس احرام را با لباس جهاد عوض کرد و به ندای پروردگارش لبیک گفت. لبیک او نه مثل لبیک حاجیان که مانند لبیک مجاهدان بود. با فریادهای اللهاکبر! طواف او مانند طواف قهرمانان بود که در میدان جنگ رقم خورد. رمی جمرات او شلیک به صهیونیستهای جنایتکار بود و قربانی او نیز با قربانی حجاج عادی فرق داشت. او خودش را قربانی راه خدا کرد و آن را با نیت قربت تقدیم پروردگار کرد. او حماسهای قهرمانانه آفرید و اولین شهید سرزمین حجاز در جنوب لبنان شد. این افتخار کمی نیست! شهادت او به عالم استکبار این پیغام را فرستاد که جهاد و مقاومت در برابر اسراییل، مختص لبنان و فلسطین نیست بلکه اسراییل، دشمن تمام امت اسلامی به حساب میآید.
