حریم حرم: دوست و رفیق زیاد داشت؛ با هم به خانه میآمدند و فیلمهای انقلابی و دفاع مقدس تماشا میکردند. دائما فیلمهای مربوط به داعش را نگاه میکرد. به ما هم نشان میداد و میگفت: «ببینید چطور حرامیها شیعهها رو میکشن.» حرف از رفتن و مدافع شدن هم میزد اما چون اهل شوخی و خنده بود، کسی صحبتهایش را جدی نمیگرفت. زمانی که فرم اعزام را پر کرد و با خواهش و التماس از من رضایت میخواست، تازه فهمیدیم هدفش را مشخص کرده و تصمیمش کاملا جدی است.
اوایل رضایت نمیدادم. میگفت اگرفرم را امضا نکنی خودم بجای شما اثر انگشت میزنم و امضا میکنم. به هر راهی متوسل میشد اما قبول نمیکردم. آنقدر گریه و التماس کرد و از شدت ناراحتی به سر و صورتش زد که در نهایت مجبور شدم رضایت دهم.
بار اول به صورت کاملا غیر منتظره به سوریه رفت. سفر اولش سه ماه و نیم طول کشید. خواهرهایش قسمش داده بودند که جلو نرود و جایی نرود که خطرناک باشد. به پسرعموهایش هم سپرده بودیم که حواسشان به «محمد علی» ما باشد. آنجا خودش تلفن نداشت به همین دلیل نمیتوانست زیاد تماس بگیرد. در چند ماهی که «محمد علی» حضور نداشت، عجیب حس دلتنگی داشتیم. همه خانواده به «محمد علی» وابسته بودیم. با خواهرهایش هم ارتباط عاطفی شدیدی داشت. هر زمان که بیرون می رفت ـ حرم یا منزل اقوام ـ آنها را با خود میبرد. میگفت: «دوست ندارم خانوادهام ناراحت باشن. دلم میخواد همیشه بخندن.»
تحصیلاتش تا اول راهنمایی بود. بعد از آن هم به گچکاری مشغول شد. خیلی وقتها که از سر کار برمیگشت، مشغول کارهای خانه میشد. کار کردن در خانه را عیب نمیدانست. درآمدش را هم صرف خرید لوازم خانه میکرد؛ اهل پس انداز کردن نبود.
به خاطر دارم قبل از این که به سوریه اعزام شود، زمانی که گچ کاری میکرد، کمرش به شدت آسیب دیده بود. به پزشک هم مراجعه کرد اما درمان نشد. یک روز به حرم امام رضا رفته بود و شفایش را از خود آقا گرفته بود. زیاد به حرم میرفت. بعضی شبها خانه نمیآمد؛ تا اذان صبح در حرم نماز و زیارت میخواند.
یک شب در اتاق نشسته بودیم که کسی به خانه آمد. حس کردم شبیه «محمد علی» است. نگاهش کردم، دیدم خود «محمد علی» است. گمان نمیکردم آن موقع بیاید. با خواهرهایش احوال پرسی کرد و صورتشان را بوسید. من را بغل کرد و بوسید. آن شب همه خوشحال بودیم که «محمد علی» برگشته است. دیگر خیالم راحت بود که «محمد علی» کنارمان است و فکر نمیکردم باز هم هوس سوریه را در سر داشته باشد. «محمد علی» بعد از سفر اول کاملا تغییر کرده بود؛ اخلاقش، گفتارش و از همه مهمتر نماز خواندنش. کنار سجاده مدام گریه میکرد. میگفت: «من دلم پیش حضرت زینبه. این جا نمیتونم طاقت بیارم.»
بار دوم دیگر گریههایش باعث نشد رضایت دهم.گفتم «یه بار رفتی بسه دیگه. حرم حضرت زینب رو هم زیارت کردی. خدا قبول کنه اما دیگه اجازه رفتن نداری.» گریه میکرد و میگفت: «من معنای زندگی رو این جا نفهمیده بودم. زندگی رو توی سوریه و حرم حضرت زینب پیدا کردم.»
دفعه دوم بدون اطلاع و با نام «محمد علی رمضانی» رفت. زمانی که از سوریه تماس گرفت، گفتم: «قرار نبود بری اما حالا که رفتی مراقب خودت باش. جلو نرو، پشت خط باش.» قبول کرد اما بعد خبر دادند که پسرم به خط رفته. گفتم خدا خودش نگهدارش باشد. این اواخر خیلی حرفهای تکان دهندهای میزد. میگفت: «مراقب خودتون باشید.» خصوصا به خواهرهایش تاکید میکرد و میگفت: «شاید برگشتی در کار نباشه، حلال کنید.»
یک ماهی میشد که از «محمد علی» خبر نداشتیم. کسی هم پاسخگو نبود و به طور دقیق از او خبر نداشتند تا این که یک شب روحانی محله به همراه یک فرد ناشناس به منزلمان آمدند. اطلاع دادند که پسرمان مجروح شده است. من متعجب و مبهوت مانده بودم. خواهر و برادرهایش شروع به گریه کردند. گفتم: «چرا گریه میکنید؟ معلوم نیست شاید شایعه باشه.»
قرار شد برای ملاقات «محمد علی» به ما اطلاع دهند. زمانی که به دنبالمان آمدند، سر چهارراه هم اتوبوس گذاشته بودند. تقریبا ۲۰ نفری بودند. گفتم: «اگه پسرم مجروح شده خودمون راه بیمارستان رو بلدیم. دیگه نیازی به این همه جمعیت نیست.» چیزی نگفتند. زمانی که ماشین به سمت جاده بهشت رضا رفت، مطمئن شدم که پسرم سالم نیست. ما را مستقیم به غسال خانه بردند. چند قدمی جلو رفتیم که چشمم به تصویر پسرم خورد. دیگر رمقی نداشتم. گریه بماند، اشکهایم خشک شده بود. «محمد علی» را در تابوت گذاشته بودند. من فقط نگاه میکردم. همه بودند؛ داییها، بی بی، زن داییها. همه گریه میکردند اما من نمیدانستم چه کنم. یک گوشه مرا نشاندند. پیکر را جلو آوردند. ملحفه را کنار زدم؛ انگار که کل صورتش گِلی بود. گفتند همانجا که افتاده، صورتش هم گِلی شده. زمانی که میخواستند دفنش کنند، اصرار میکردم که صورتش را باز کنید اما اجازه نمیدادند. بعدها فهمیدم که شهیدمان سر نداشت. خمپاره به صورتش اصابت کرده بود. از گِل برایش سر ساخته بودند و جایگزین سرِ نداشتهاش کرده بودند.
روزهای اولی که شهید شده بود از خواب میپریدم وگریه میکردم؛ حتی اگر غرق خواب بودم. انگار کسی من را از خواب بیدار میکند. هنوز هم چشمانم به درِ حیاط است. حس میکنم «محمد علی» برگشته است. با خودم میگویم همیشه این موقع از شب به خانه میآمد. در را باز میکرد و با صدای بلند میگفت: «بابا جان سلام.» به شوخی گردن مرا میگرفت و میبوسید.
همیشه میگفتم: «محمد علی هیچ وقت ما رو ول نکن. الان تو باید دست بابات رو بگیری و توی پیری کنارم باشی.» میگفت: «خاطرت جمع؛ همیشه کنارتون هستم.» نمیدانم یکدفعه چه شد که ما را رها کرد و رفت!
نگاهی به زندگی و شهادت رزمنده لشکر فاطمیون شهید «محمدعلی رمضانی» به روایت پدر
به قلم: سیده مریم حسینی
.jpg "معصومیت کودکانهای که هیچگاه از دست نرفت!")
