.jpg "معصومیت کودکانهای که هیچگاه از دست نرفت!")
حریم حرم: تنها پنج سال داشت که نماز خواندن و روزه گرفتن را آغاز کرد. در همان سن، حلال و حرامِ را امور بررسی میکرد و دستِ زن غریبه را نمیگرفت. قبول نمیکرد از میوههای آویزان در کنار جاده بخورد؛ میترسید مبادا صاحبش راضی نباشد. در یکی از روزهای ماه رمضان، «محمد» بر اثر یک تصادف تا آستانه فلج شدن هم پیشرفت اما به لطف خداوند این گونه نشد. در آن روز او یک دفعه بیهوش شد و بعد از نیمههای شب به هوش آمد. در آن وقت مادرش تلاش کرد تا یک لیون آب میوه به او بدهد اما «محمد» تا مطمئن نشد که وقت افطار رسیده لب به آن لیوان نزد و آب میوهاش را ننوشید.
معصومیت سحر کننده
صفحات زندگی «محمد» پراز پاکی و محبت و خاطراتی مملو از عشق است. او معصومیتی داشت که نزدیکان و اطرافیان او را سحر میکرد. هر وقت مادرش میخواست به خاطر کار اشتباهی که انجام میداد تنبیهش کند، معصومیت کودکانه «محمد» و عاطفه مادرانهاش بر عصبانیت او غلبه میکرد و به همین دلیل هم «محمد» همیشه از تنبیه نجات پیدا میکرد. حتی یک بار معلمش درمدرسه مادرش را خواست و به او گفت تا کمی به «محمد» سخت بگیرد. مادر از معلم درخواست کرد تا خودش این کار را انجام دهد. معلم هم نتوانست و روزی به مادرش گفت که حرکات و حالت چهره «محمد» مانع سختگیری بر او میشود. مادر خندید و گفت: «شما نتوانستید آن وقت از من توقع دارید؟».
«محمد» در گفتن سخن حق کوتاهی نمیکرد در عین حال حرف حق خود را با روی خوش و مهربانی بیان میکرد. بسیار خوش برخورد و مهربان بود؛ حساس بود به اینکه مبادا رفتار و گفتارش احساسات والدینش را جریحه دار کند. انطباق عبادات و حتی نوع لباس پوشیدنش را با شرع و فقه تطابق میداد و به آنها بسیار اهمیت میداد. «محمد» نصیحت میکرد سپس تصمیم را بر عهده شخص میگذاشت؛ بدین طریق به آنچه که از موعظه دیگران میخواست میرسید.
جهاد و مقاومت؛ آغاز زندگی جدید «محمد»
شرایط برای «محمد» فراهم نشد تا درسش را کامل کند. از کودکی همراه پدرش قبل از سپیده دم به مزرعه میرفت. در زمین کشاورزیشان با کشاورزان با مهربانی و محبت رفتار میکرد. بیل را از آنها می گرفت تا کمی استراحت کنند. فرقی هم بین هیچکدام از آنها نمیگذاشت. به محض اینکه به سن یازده سالگی رسید به گروه پیشاهنگی مقاومت حزب الله پیوست. از آن پس دوره جدیدی در زندگی او آغاز شد و دورههای مختلف را یکی پس از دیگری طی کرد تا اینکه سال 2005 زمانی که به طور رسمی به جمع رزمندگان مقاومت ملحق شد.
«محمد» در نبرد 33 روزه لبنان علیه رژیم صهیونیستی در سال 2006 میلادی حضور داشت؛ او به همراه تنی چند از همرزمانش در روستایی مستقر شده بودند که در معرض حملات مستقیم اسرائیلیها بود. هنوز جنگ به پایان نرسیده بود که غیبتهای طولانی و پشت سرهم او شروع شد. او در دورههای تخصصی رزمی و نظامی شرکت میکرد در آنها ممتاز میشد. همین امر او را نسبت به سایر دوستان و همرزمانش متفاوت کرده بود.
عشق و معنویت و جهاد
«محمد» ازدواج کرد و در خانه کوچکی که پدر آن را اجاره کرده بود ساکن شد تا این امکان برایش فراهم شود تا خانه خودش را بسازد. زمانی که جنگ در سوریه آغاز شد پدرش از او درخواست کرد تا همراهش برای دفاع از حرم سیده زینب (س) عازم سوریه شود. پس از اعزام «محمد» و پدر به جبهه، هر زمان که زنگ تلفن به صدا در میآمد ترسی نهفته وجود خانواده را فرا میگرفت.
«محمد» در نبردهای بسیاری درسوریه شرکت کرد: از نبردهای القصیر تا دفاع از مقام سیده زینب (س) حضور داشت. در یکی از نبردهای منطقه الخالدیه در حمص بود که مجروح شد به طوری که پزشکها مجبورش کردند تا 6 ماه در خانه بماند؛ این مدت دوری از میدان نبرد برایش حتی قابل تصور هم نبود. هنوز دو ماه از مرخصیاش نگذشته بود که به میدان جهاد بازگشت.
نشانههای رفتن در سیمای «محمد» نمایان شده بود. او خانه را سرشار از زندگی کرده بود. زندگی با همسرش یک زندگی زناشویی عادی نبود و آمال و آرزوهایشان صرفا مادی و دنیوی نبود؛ آنها یک زندگی معنوی و خدایی برای هم ساخته بودند. همسرش در عبادتهای «محمد» مثل یک رفیق در کنارش بود. زمانی که گرفتاری برایشان پیش میآمد یا هر وقت که حاجتی داشتند، چهل روز به خواندن زیارت عاشورا پناه میبردند. آنها حتی برای زندگی دو فرزندشان هم برنامه ریزی کرده بودند؛ قرار شده بود دخترشان حافظ قرآن شود و پسرشان مثل پدر یک رزمنده.
اشکها و لبخندهای توامان «محمد»
در لحظات دلتنگیاش در میدان نبرد، چهره دوستانی که رفته و از او سبقت گرفته بودند را به یاد میآورد؛ لبخندی میزد و چشمانش تر میشد. او شهیدان «علی المصری»، «محمد قانصوه»، «ابو تراب» و سایر همرزمان شهیدش را که روزهای طولانی را در جبههها با هم گذرانده بودند را به خاطر میآورد.
اشک تنها وسیله او برای واکنش نشان دادن و ابراز احساسات به دیگران بود. جواب آزار را با کلمات تند نمیداد بلکه پاسخش اشکی بود که فورا تبدیل به خنده میشد؛ رفتاری که انعکاس دهنده دلِ پاک و زلال و کودکانه او بود.
حدیث صبح
«محمد» نماز صبح را در خانه تمام کرد و قهوهای بای پدرش آماده کرد. سپس به سمت او رفت تا بیدارش کند؛ نشستند و با هم حرف زدند. پدر از او درباره نبرد «یبرود» پرسید؛ نبردی که همه منتظرش بودند و برای به سرانجام رسیدنش برای امنیت بخشهایی از لبنان مهم و حیاتی بود. «محمد» در جواب پدرش گفت که نبرد خیلی نزدیک است. به محض اینکه هنگامه رفتن رسید به شکل متفاوتی نسبت به همیشه با پدر وداع کرد. انگار که در قلب هر دوی آنها چیزی تکان خورد؛ فهمیدند که زمانش رسیده. خانه جدیدشان تازه آماده شده بود. پس از آماده شدن خانه رو به همسرش گفته بود: «این خونه به تو و بچهها مبارک باشه». و همسرش با چشمانی گریان پاسخ داده بود: «خونه ای که تو توش نباشی چه فایدهای داره؟ میخوام که توی همون خونه کوچیک سابقمون بمونیم».
غرق در خون و باز هم لبخند!
نبرد «یبرود» به خاطر موقعیت جغرافیاییاش نبرد سختی بود. این تک به شکل جنگ و گریز طراحی شده بود. «محمد» در انتهای گردان عمل کننده قرار داشت؛ به همین خاطر وقتی خبر رسید که او در یکی از مقرهای جلویی به شهادت رسیده است، همرزمانش باور نکردند. بعد از ساعتهای طولانی توانستند پیکرش را عقب بکشند. باز هم لبخند میزد. سرش در کلاه خودش غرق خون بود. گویی در خوابی شیرین لبخند میزند.
