لباسهایش را پوشید و از اتاق بیرون آمد. مادر داشت چاقو تیز میکرد. با دیدن محسن، چاقو را زمین گذاشت و برخاست. نگاهش روی پسرش یخ زد. اشک از چشمهایش سرازیر شد. محسن به طرف او رفت. خم شد و سر مادر را بوسید.
- چرا گریه میکنی مامان؟
- توی این لباسها طور خاصی شدهای!
محسن سر مادر را روی سینه گذاشت. – حس میکنی برای بار آخر من رو میبینی؟
لبهای مادر شروع به لرزیدن کرد. در این حین برادرهایش آمدند و خود را به آغوش او انداختند. محسن دستی به سر مجتبی کشید.
- هر کدوم از بچهها موتورم رو لازم داشت، بدید بهش ببره و ازش استفاده کنه. کارت عابر بانکم رو توی کشوم گذاشتم. اگه از بچههای هیئت کسی پول لازم داشت، کارت رو بدین بهش، هرچی لازم بود برداشت کنه.
پدر، کمی عقبتر ایستاده بود. انگار میترسید جلو بیاید. هرچه با خودش کلنجار میرفت، نمیتوانست موضوع را هضم کند. با خودش گفت: «نکنه این بار آخریه که محسنم رو میبینم. هنوز رخت دامادی تنش نکردم. باید عصای پیریام باشه. نمیتونم دیگر نبینمش. نمیتونم دیگر صداش رو نشنوم...» بدجوری با خودش درگیر شده بود. با صدای مهیا خانم به خودش آمد.
- حاج اصغر
- میخواست یک بار دیگر یک دل سیر تماشایش کند، ولی اشک در چشمهایش جمع شده بود و نمیگذاشت. بغض گلویش را به سختی فشار میداد. تنش یخ کرده بود و میلرزید. جلو آمد و دستهای محسن را فشرد. در آغوشش گرفت و محکم نگه داشت. نباید میگذاشت بچهها متوجه حالش شوند. به خودش نهیب زد. به یاد این جمله افتاد: «اکنون تو ابراهیمی و اسماعیلت را به قربانگاه آوردهای. اسماعیل تو کیست؟ چیست؟ فرزندت؟ مقامت؟ آبرویت؟ شغلت؟ پولت؟ خانهات؟ باغت؟ اتومبیلت؟ خانوادهات؟ علمت؟ درجهات؟ هنرت؟ لباست؟ نامت؟ نشانت؟ جانت؟ جوانیت؟ زیباییات؟ و ... . اسماعیل تو شاید یک شخص باشد یا یک حالت یا یک وضع. تو خود آن را هر که هست و هر چه هست باید به قربانگاه بیاوری و برای قربانی انتخاب کنی.»
با خود تکرار میکرد: «و اکنون من ابراهیمم! و اکنون من ابراهیمم...»
بریدهای از کتاب «مأموریت مخصوص» ؛ زندگینامه داستانی شهید «محسن قوطاسلو»، اولین شهید مدافع حرم ارتش (صفحات 77 تا 79)
نویسنده: محسن صادق نیا
انتشارات: سورۀ سبز
