عاشقانه‌های مجتبی با خدا

مجتبی وقتی به نماز می‌ایستاد، دوست نداشت باعجله بخواند؛ نمازش معمولاً طول می‌کشید، حتی در مسافرت. اگر کسی اعتراض می‌کرد که در جاده هستیم، اعتنا نمی‌کرد. همیشه مقداری تنقلات در ماشین داشت، تا کسی به خاطر گرسنگی به طولانی شدن نمازش اعتراض نکند. همیشه اولین چیزی که در ماشین می‌گذاشت، سجاده و زیرانداز بود؛ سجاده کامل با تسبیح و مهر. مجتبی دوست نداشت بدون سجاده و جانماز، نماز بخواند. بعد از نماز خیلی مرتب آن را جمع می‌کرد. اگر بچه‌ها می‌خواستند سجاده را جمع کنند، می‌گفت: «شما مرتب جمع نمی‌کنید؛ خودم باید جمعش کنم.»

اگر بچه‌ها در خانه مهرشان را روی قالی می‌گذاشتند و نماز می‌خواندند، اعتراض می‌کرد و می‌گفت: «این کار بد است. شما وقتی مهمانی می‌روید، بهترین لباس‌هایتان را می‌پوشید. اگر دوستتان بیاید، بهترین وسایل بازی را می‌برید، اما برای نماز که با خدا حرف می‌زنید، تنها یک مهر ساده می‌گذارید و بی‌ادبانه می‌ایستید.»

بچه‌ها می‌گفتند: «اگر جایی رفتیم که سجاده نبود چی؟» مجتبی گفت: «حداقل یک دستمال‌کاغذی، یک برگ درخت، یک چیزی زیر مهرتان بگذارید.»

مجتبی در جیب لباس نظامی‌اش همیشه یک جانماز کوچک جیبی داشت. قبل از نماز موهایش را شانه می‌کرد. اگر امکانش بود، مسواک می‌زد. اگر ریه‌هایش اذیت نمی‌کرد، معمولاً عطر هم می‌زد. در جاهای مختلف خانه نماز می‌خواند و می‌گفت: «این زمین روز قیامت برایمان شهادت می‌دهد. سعی کنید همیشه در یک جای مشخص نماز نخوانید.»

اگر بچه‌ها نمازشان را باعجله می‌خواندند می‌گفت: «باید طوری نماز بخوانید که کلمات را درست ادا کنید و بفهمید چه می‌خوانید.» به علی و عباس می‌گفت: «شما به حوزه علمیه بروید و مرجع تقلید شوید، من خرج زن و بچه‌تان را می‌دهم. وقتی‌که عالم شدید، دین را به من یاد بدهید.»

مجتبی دوست داشت نمازش را به جماعت بخواند. حتی گاهی برای نماز صبح هم به مسجد می‌رفت.

مجتبی همیشه عادت داشت پس از نماز مغرب و عشا سورهٔ واقعه بخواند؛ حتی گاهی در مسیر که از مسجد برمی‌گشت. علی و عباس هم سورهٔ واقعه را حفظ کرده بودند. اولین روزی که علی به مدرسه رفت، معلم پرسید: «چه کسی قرآن بلد است؟» علی سورهٔ واقعه را از حفظ خواند و تشویق شد.

بریده‌ای از کتاب «شیر زیتان»؛ بر اساس زندگی مدافع حرم، سرهنگ شهید «مجتبی ذوالفقار نسب» (صفحات 47 تا 49 با تلخیص)

نویسنده: مهدی فصاحت

ناشر: سوره سبز