[از همان جلسۀ خواستگاری] معلوم بود برای زندگی معنویاش برنامهریزی دارد؛ چون قبل از آمدن به اتاق، از مادرم خواست به من بگوید اول وضو بگیرم و بعد با هم صحبت کنیم. اشتراکمان در ایمان سمتوسوی حرفهایمان را عوض کرد. گرمتر و صمیمیتر مشغول گفتگو شدم. مثل دو دوست صمیمی که سالها از هم خبر نداشتند و حالا بعد از مدتها به هم رسیدند، لحظهبهلحظۀ کودکی و بزرگسالیمان را مرور کردیم. او درست روبروی من، پشت به دیوار و چهارزانو نشسته بود. ساعت مچی نداشت که گذر زمان را حس کند؛ ولی من میتوانستم ساعت دیواری روبرویم را ببینم. سه ساعت از گپ و گفتمان میگذشت و هیچکداممان نفهمیدیم.
***
وقتی فاطمه کوچک بود، فقط آقا محمد حریف لجبازیهایش میشد. بزرگتر که شد، اگر پسرها سر به سرش میگذاشتند، آنها را دعوا میکرد؛ ولی فاطمه را نه. در شیوهٔ تربیتیاش، نوآوری و خلاقیت داشت. مثلاً اگر میخواست چیزی را به او تذکر بدهد، روی یک کاغذ مینوشت و صبح که میخواست به اداره برود، کنار بالش فاطمه میگذاشت؛ مثلاً مینوشت: «فاطمه جون! احترام به بزرگترها فراموش نشه.» با این کار، هم حرمت پدر و دختری شکسته نمیشد، هم حواس فاطمه جمع میشد که باید مراقب یکچیزهایی باشد.
***
خیلیها در مورد شیکپوشی و تمیزی محمد حرف زدهاند؛ شاید یکی از خصلتهای خوبش همین قضیه باشد. او خیلی اهل دعوا نبود؛ اما وای به روزی که عصبانی میشد. بالاخره ما هم زن و شوهر بودیم و گاهی سر موضوعاتی کلکل میکردیم. یکوقتهایی میدیدم که حق با اوست و من واقعاً مقصرم. برای اینکه قضیه را ماستمالی کنم، در اوج عصبانیتش میگفتم: «میگم چقدر امروز لباست بهت میاد! رنگ صورتت باز شده! خوشتیپ شدیا!» همین یک جمله کافی بود که از دمای صد درجهٔ جوش به نقطهٔ صفر برسد و بگوید: «والا؟! راست میگی؟ قشنگ شدم؟» آنقدر خوب پوشیدن برایش مهم بود که اصلاً یادش میرفت داشتیم دعوا میکردیم.*
* به نقل از همسر شهید
بریدهای از کتاب «برای زین اَب»؛ روایت زندگی مدافع حرم شهید «محمد بلباسی» (صفحات 49، 96 و 118 با تلخیص و تصرف)
نویسندگان: سمیه اسلامی، فاطمه قنبری
انتشارات: شهید کاظمی
