در خانوادهی مادریاش حامد اولین کسی بود که وارد نظام میشد. سادات خانم وقتی فهمید میخواهد برود سپاه، خیلی خوشحال شد. رَستهاش زرهی بود.
دورهی آموزش را در همدان و شیراز افتاد. محل خدمتش هم شد گردان زرهی لشکر 16 قدس. دوران آموزشی در شیراز نقطه تحولی در حامد شد. آشنایی با مجموعهی فرهنگی ره پویان وصال زیر نظر سیدمحمد انجوی نژاد دید حامد را در مسائل فرهنگی و اجتماعی گسترش داد.
همدان که افتاد، علیاکبر مصیبیان، داماد داییِ حامد که ساکن همدان بود؛ رفت ملاقاتش. موقعی که صدایش کردند، مانده بود کی توی این شهر غریب رفته ملاقاتش. داماد دایی، برایش کماج(سوغات همدان) و کلوچهی رشت برده بود. گفت رودربایستی را کنار بگذارد و همدان که هست، برود خانهیشان. حامد با همان روحیهی شوخ و بذلهگویی همیشگیاش گفت: «ولی من تنها نیستم و چند نفریم. اگر بخوام بیام، باید اونا رو هم بیارم.» داماد دایی گفت: «اشکال نداره بیاین.» چند ماهی که همدان بود، تقریباً هر پنجشنبه جمعه میرفتند آنجا. اکثرشان رزمیکار بودند. وقتی میرفتند، برنامه داشتند که ورزش کنند. حیاط خانه، درخت انجیر و زردآلو فراوان داشت. روز اول، بعد از ناهار رفتند توی حیاط ورزش کنند. پنج دقیقه نگذشت که از شاخهی درختها آویزان شدند و شروع کردند به حرکتهای رزمی. همسایه که سروصدای بچهها توجهش را جلب کرده بود، گفت: «چی شده آقای مصیبیان؟ زلزله اومده؟» داماد دایی هم نه گذاشت نه برداشت، گفت: « نه زلزله نیومده، اما چهار پنجتا مهمون زلزله دارم.»
حامد از آن تیپهای دهه شصتی بود. توی مسیر خانهی داماد دایی، یک دبیرستان دخترانه بود. یک روز موقع تعطیل شدن دبیرستان چهار پنجتا دختر داشتند از دور میآمدند. وقتی حامد را با آن ریش بلند و پیراهن روی شلوار دیدند که رد میشود، بنا کردند به شعار دادن. میخواستند به قول خودشان حامد را دست بیندازند. داد میزدند و میگفتند: «آمریکا تو چه فکریه؟ ایران پر از بسیجیه.» حامد هم که گوشش از این حرفها پر بود، لبخندی زد و گفت: «دِ آخه اگه ما نباشیم که شما اینطوری نمیتونین راحت شعار بدین.» این جریان تا مدتها شده بود سوژهی داماد دایی. هر وقت میخواست حامد را اذیت کند، میگفت: «آمریکا تو چه فکریه؟...»
بریدهای از کتاب «بیقرار»؛ زندگینامه شهید مدافع حرم «حامد کوچک زاده» (صفحات 35 تا 37)
نویسنده: احسان احمدی خاوه
ناشر: بیست و هفت
