تا نشستم توی ماشین دیدم یک عالمه ماشین آمده برای عروس کشان، با اینکه ماشین را گل نزده بودیم. دل محسن به این کار رضا نمیداد. وقتی دید خیلی جیغجیغ میکنند و بوق میزنند، گفت: «پایهای همه شون رو بپیچونیم؟»
گفتم: «گناه دارن!»
گفت: «نه، باحاله.»
لای ماشینها پیچید توی یک فرعی. دو تا از ماشینها خیلی سیریش بودند. کم نیاورد. پا را گذاشت روی گاز. با سرعت وسط شلوغیها قالشان گذاشت. تا اذان مغرب پخش شد، کنار خیابان ایستاد که بیا برای هم دعا کنیم!
زرنگی کرد. گفت من دعا میکنم تو آمین بگو. همان اول آرزوی شهادت و روسفید شدن کرد. توی «أشْهَدُ أنَّ عَلِیاً وَلی الله» طلب شهادت کرد. اشکم جاری شد. دستمال از جیبش بیرون آورد و با شوخی گفت: «اینهمه پول آرایشگاه دادم تو داری همه رو خراب میکنی!»
گفتم: «انشاءالله چیزی که میخوای برات رقم بخوره، ولی شرط داره.»
گفت: «یعنی چی؟»
ردیف کردم: «آگه دعا کردم شهید بشی باید بیای ببینمت... باید بتونم حست کنم... باید دستام رو بگیری...»
سرش را خاراند و کمی فکر کرد: «آگه شد، چشم...»
گفتم: «یعنی چی آگه شد؟!»
گفت: «خب من که از اون طرف خبر ندارم...»
گفتم: «تازه هنوزم هست... باید بعد شهادت سالم برگردی، باید صورتت رو ببینم.»
بعد خیلی جدی نشستم و چشم انداختم تو چشمش: «حوری موری هم ممنوع! نیام بهشت ببینم دورهم گرم گرفتین و بگو بخند راه انداختین! نیای تو خوابم ببینم با لباس سفید دست تو دست حوری قدم میزنی!»
غشغش میخندید. گفتم: «میخندی؟ دارم جدی میگم!»
صدایش را نازک کرد: «دلم میخواد تو بهشت هم عروس خودم باشی. اونجام مال من باشی.»
بریدهای از کتاب «سربلند»؛ روایت زندگی شهید مدافع حرم «محسن حججی» (ص ۶۴ و ۶۵)
نویسنده: محمدعلی جعفری
انتشارات: شهید کاظمی
