وقتی با دانشجویان اردو میرفت، اگر کمی هوا سرد بود، چون شیمیایی بود خیلی زود مریض میشد. مخصوصاً وقتی نیروی جدید به دانشگاه میآمد. از بس انرژی میگذاشت صدایش میگرفت. گاهی آنقدر دیروقت میآمد که دلم برایش میسوخت و میگفتم: «شما که میخواهید صبح زود برگردید خب همان جا بخوابید.» اما عشق به خانواده و فرزندان در وجود او اجازه نمیداد که شب محل کار بخوابد.
یک بار چند روزی اردو بود و وقتی برگشت شدید مریض شده بود، تب و لرز شدید داشت و بدنش هم چون آتش داغ بود.
پنج شنبه ظهر مهمان داشتیم و بعدازظهر هم دو تا از همسایههای سابق تماس گرفتند که شب به منزلمان بیایند. با این که حالش خیلی بد بود، اما از آمدن آن ها استقبال کرد. موقع شب نتوانست بر سر سفره بیاید. گفت: «پا و کمرم شدید درد میکند.» برای من سؤال بود؛ او که هرگز درد خود را بروز نمیداد، الان چقدر درد میکشد که به زبان میآورد، لذا یقین کردم که بیماری حادّی دارد. بعد از شام که مهمانها میرفتند، از پلهها پایین رفت و آنها را تا ماشین بدرقه کرد. هرچه اصرار کردم قبول نمیکرد بچه ها او را دکتر ببرند. من خیلی نگران شدم چون تا به حال او را این قدر بدحال ندیده بودم. شب تا صبح ناله میزد. صبح جمعه گفتم: «اگر دکتر نری من از این خونه میرم!» با این حرفم قبول کرد که خود را به دکتر نشان بدهد. بچه ها او را به بیمارستان بردند، وقتی تماس گرفتم تا حالش را بپرسم گفتند: «بابا رو گذاشتیم و اومدیم!» من گفتم: «بابا که حالش خیلی بد بود، چرا برگشتین؟» پسرم گفت: «خودش گفت شما برید، من خودم می تونم راه برم.» مدام به او زنگ میزدم، اما نمیتوانستم از او حرفی بکشم، تا فردا بر همین منوال گذشت، هرچه از او سوال می پرسیدم جواب درست و حسابی نمیداد. بعد هم گفت: «چیزیم نیست، از بیمارستان هم میرم دانشگاه!» من گفتم: «با این حال خراب چطوری میخوای بری دانشگاه؟» فعلا بیا خونه ستراحت کن، برای کار وقت زیاده.» به هر زحمتی بود راضیاش کردم که به خانه برگردد. وقتی آمد سر و حال بود و رنگ و رویش برگشته بود. نگاهم به پایش افتاد که باندپیچی شده بود. با تعجب پرسیدم: «چی شده؟!» خندید و گفت: «چیزی نیست.» ولی من آنقدر اصرار کردم که از خندیدن دست برداشت و گفت: «به بچه ها نگو؛ یه ترکش از زمان جنگ جا مونده بود، درش آوردند!» ولی من بچه ها را صدا کردم تا بفهمند. مخصوصاً محمد که همیشه میپرسید: «بابا کجای بدنت جانبازه؟» این همه سال با او زندگی کردم، متوجه نشدم و نگفت که ترکش در پایش است. حتی این همه درد را تحمل کرد که دکتر نرود تا ما متوجه نشویم. اخلاص در زندگی حاجی موج میزد.
بریدهای از کتاب «سردار مهربانیها»؛ شهید مدافع حرم «ستار اورنگ» به روایت همسر (صفحات 21 تا 23)
نویسنده: مهدی گودرزی
ناشر: تقدیر
