جزو آرزوهایش بود که در خانه روضۀ هفتگی بگیریم، اما نمیشد. چون خانهمان کوچک بود و وسایلمان زیاد. میگفت: «دو برابر خونه تیر و تخته داریم!»
البته زیاد هیئت دونفری داشتیم. برای هم سخنرانی میکردیم و چاشنیاش چند خط روضه هم میخواندیم، بعد چای، نسکافه یا بستنی میخوردیم. میگفت: «این خوردنیا الآن مال هیئته!» هر وقت چای میریختم میآوردم، میگفت: «بیا دو سه خط روضه بخونیم تا چای روضه خورده باشیم!»
زیارت عاشورا میخواندیم و تفسیر میکردیم. اصرار نداشتیم زیارت جامعۀ کبیره را تا ته بخوانیم. یکی دو صفحه را بامعنی میخواندیم، چون به زبان عربی مسلط بود، برایم ترجمه میکرد و توضیح میداد.
کلاً آدم بخوری بود. موقع رفتن به هیئت، یک خوراکی میخوردیم و موقع برگشتن هم آبمیوه، بستنی یا غذا. گاهی پیاده میرفتیم گلزار شهدای یزد. در مسیر رفتوبرگشت، دهانمان میجنبید. همیشه دنبال این بود برویم رستوران، غذای بیرون بهش میچسبید. من اصلاً اهل خوردن نبودم، ولی او بعد از ازدواج مبتلایم کرد.
عاشق قیمه بود و از خوردنش لذت میبرد. جنس علاقهاش با بقیۀ خوراکیها فرق داشت. چون قیمه، امام حسین (ع) و هیئت را به یادش میانداخت، کیف میکرد.
هیئت که میرفتیم، اگر پذیرایی یا نذری میدادند، به عنوان تبرک برایم میآورد. خودم قسمت خانمها میگرفتم، ولی باز دوست داشت برایم بگیرد. بعد از هیئت رایة العباس با لیوان چای، روی سکوی وسط خیابان منتظرم میایستاد. وقتی چای و قند را به من تعارف میکرد، حتی بچه مذهبیها هم نگاه میکردند. چند دفعه دیدم خانمهای مسنتر تشویقش میکردند و بعضیهایشان به شوهرشان میگفتند: «حاج آقا یاد بگیر، از تو کوچیکتره!»
خیلی بدش میآمد از زن و مردهای جوانی که در خیابان دست در دست هم راه میروند. میگفت: «مگه اینا خونه زندگی ندارن؟» ولی ابراز محبتهای اینچنینی میکرد و نظر بقیه هم برایش مهم نبود. حتی میگفت: «دیگران باید این کارا رو یاد بگیرن!» اعتقادش این بود که «با خط کش اسلام کار کن.»
پدرم میگفت: «این دختر قبل ازدواج خیلی چموش بود، ما میگفتیم شوهرش ادبش میکنه، ولی شما که بدتر اون رو لوس کردی!»
بدشانسی آورده بود. با همۀ بخوریاش، گیر زنی افتاده بود که اصلاً آشپزی بلد نبود. خودش ماهر بود. کمی از خودش یاد گرفتم کمی هم از مادرم. آبگوشت، مرغ و ماکارونیاش حرف نداشت، اما عدسی را از بس زمان دانشجویی برای هیئت پخته بود، از خانمها هم خوشمزهتر میپخت. املتش که شبیه املت نبود. نمیدانم چطور همۀ موادش را این طور میکس میکرد، همه چیز داخلش پیدا میشد.
بریدهای از کتاب «قصۀ دلبری»، شهید محمدحسین محمدخانی به روایت همسر (ص ۵۵ تا ۵۷)
نویسنده: محمدعلی جعفری
ناشر: روایت فتح
