با نگاهی خیس رو کرد به مادر: «تا حالا روی تل زینبیه ایستادی و به حرم نگاه کردی؟»
با شنیدن این سؤال انگار زن واقعاً آنجا بود، روی تل زینبیه ایستاده بود و به حرم نگاه میکرد. حسن دوباره گفت: «تا حالا فکر کردی حضرت زینب س از اون بالا توی گودی قتلگاه چه ها دیده؟ دلم می تپه ... کاش بودم و آقا حسینم رو یاری میکردم ...» و شروع کردن به نوحه خوانی و اشک ریختن: «امان از دل زینب؛ چه خون شد دل زینب»
بغض زن اشکی شد و از گوشه چشمش پایین سرید. با روسری، خیسی اشک را گرفت. با تمام وجود حس کرد در مخالفتش حرفی برای گفتن ندارد.
_ هر چی از بچگی براتون گفتم، واقعاً از ته دل بود ... می تونی بری؛ بابا رو راضی کن.
شاید اول باورش نشد که این جملات از دهانش بیرون آمده باشد اما بالاخره گفته بود: «برو»
-فقط حواستون باشه نمیخوام جز بابا و برادرا کسی بفهمه ... به فامیل نگین رفته سوریه. هر کی پرسید، فقط بگین رفته کربلا.
زن با تعجب گفت: «چرا؟ اینکه دروغه!»
- نه مامان! سوریه هم نشونی از کربلاست؛ اصلاً ادامه کربلا سوریه هست، منتهی در این زمانه. به همه بگو رفته کربلا.
- خب! مردم نمیگن سفر کربلا که این قدر طول نمی کشه؟
حسن شانهای بالا انداخت: «هر کسی پرسید بگو برای بازسازی حرمین ائمه (ع) رفته. دوست ندارم هیچ کس جز خونواده بدونن سوریهام. فقط چند تا سفارش دارم. اگه رفتم و برنگشتم، گریه نکنی.»
دل زن هری ریخت. دست روی قلبش گذاشت: «باشه ... ولی نمی تونم بهت قول بدم؛ دست خودم نیست»
حسن ادامه داد: «دوست ندارم دشمن شاد بشه و بگه پسرش رفته و حالا مادرش گریه می کنه»
به رفتار بیقرار پسرش فکر کرد؛ درست مثل پرندهای توی قفس که خود را به میلههای آهنی میکوبید یا کبوتری با بالهای شکسته! برای همین دوباره گفت: «حالا که بهم سفارش میکنی، خودت کمکم کن».
- هر وقت دلت برام تنگ شد، تو خلوت گریه کن مادر ...
قلب زن چنگ شد، حس کرد پسرش از تمام داشتههایش دل کنده است! حتی از او...
حس کرد حسن خیلی وقت پیش همه دلبستگیهایش را رها کرده است. قبلاً یک ماشین، یک موتور تریلو و دو تا اسلحه شکاری داشت که همیشه میگفت: «این موتور و اسلحهها باید بمونه برای نوه هام». اما وقتی ماشین، موتور و یکی از سلاحهایش را فروخت، زن هم فهمید که باید از حسن دل بکند.
بریدهای از کتاب «بهوقت اردیبهشت (شهید حسن قاسمی دانا)» (ص 64 و 65)
نویسنده: مریم عرفانیان
انتشارات به نشر
