*احسان عزیزم، ندیدنت برایم خیلی سخت است، فقط ندیدنت. سید طه خیلی دوست داشتنی و ناز شده، ولی شیرینیای که با بودنش حس میکنم، تهش یک غم بزرگ است، یک ای کاش. ای کاش سیدطه را در آغوش تو میدیدم. گرچه میدانم همراهمان هستی. میدانم که از همان دور، از همان بالا، همه جا مراقب من و پسرت هستی و به ما لبخند میزنی، از همان لبخندهای همیشگی.*
لحظهای که نبودنش را بیشتر احساس کردم، لحظۀ دنیا آمدن سیدطه بود. سید طه درست وقت اذان مغرب به دنیا آمد. توی بیمارستان، اذان با صدای بلند پخش میشد. صدای گریه بچه که بلند شد، انگار دنیا روی سرم خراب شد. صدای بچه با صدای اذان درهم آمیخته بود. آن لحظه یکی از سختترین لحظههای زندگیام بود. داشتم دیوانه میشدم. لحظهای که از عمق وجودم دوست داشتم احسان کنارم باشد و نبود. یک لحظه حتی بیهوش شدم.
دختر داییام خودش ماما و مسئول بخش بیمارستان «شهید صیاد شیرازی» است و توی اتاق زایمان همراهم بود. من خودم چیزی نمیفهمیدم اما دختر داییام به من گفت: «توی همان حال فقط احسان را صدا میزدی و دکتر و پرستارها هم که قضیه تو را میدانستند، حالشان دست خودشان نبود». فقط یادم میآید، صدای گریه بچه را که شنیدم، انگار همۀ غمهای دنیا یکباره توی دلم نشست.
سیدطه یازدهم مرداد 94 به دنیا آمد. آن موقع تقریباً پنج ماه و نیم از شهادت احسان میگذشت. فکر کنید توی آن مدت دوست نداشتم خودم زنده باشم، چه برسد به این که بخواهم یک نفر دیگر را در وجود خودم پرورش دهم. حالا بچۀ من و احسان به دنیا آمده بود و من توی آن لحظهها، فقط خودِ احسان را میخواستم. دوست داشتم فقط بروم پیش خود احسان. میگفتم: «خدایا! احسان هر جا هست، من فقط اونجا به آرامش میرسم. پس منو هم ببر اونجا».
تا یک هفته اصلاً مثل افسردهها شده بودم. یک دفعه، بیهوا، ساعت دو و سه نصفه شب بلندبلند گریه میکردم. کمکم انگار خدا خودش کمکم کرد و دلم آرام شد. دعای حضرت زینب (س) بیشتر از همه دلم را آرام میکرد.
یادم آمد چقدر با احسان در مورد بچه حرف میزدیم. یک بار باهم صحنهای از «شوق پرواز» که شهید بابایی داشت خودش در گوش بچۀ تازه به دنیا آمدهاش اذان میگفت را میدیدیم، به احسان گفتم: «احسان! چقدر این صحنه را دوست دارم. تو هم باید خودت توی بیمارستان، توی گوش بچهمون اذون بگی. درست مثل شهید بابایی». احسان گفت: «هم خودم میگم. هم میبریمش پیش حاج آقا میبدی» اما احسان توی آن لحظهها حضور نداشت و این لحظههای شیرین برایم تلخ و دردناک شده بود. به دختر داییام گفتم: «باباش که نیست، بچه رو به امید بدین اذونش رو بگه». صدای اذان پخش میشد و در همان حال، برادرم با چشم اشکبار، اذان سید طه را میگفت. برای روز ششم هم سید طه را بردیم پیش حاج آقا میبدی که دوباره در گوشش اذان بگوید.
بریدهای از کتاب دویدن زیر باران؛ زندگینامه و خاطرات شهید مدافع حرم «سید احسان حاجی حتم لو» به روایت همسر
صفحه: 270 - 267
تحقیق و تألیف: اعظم سادات حسینی
نشر یا زهرا (س)
