حریم حرم - محدثه سادات نبییان: خیلی از ما در لحظاتی از مرور تاریخ، به بهت میرسیم. انگشت حیرت بهدهان میگیریم از حجم رفتارهای غیر انسانی عدهای در گلوگاههایی از رخدادهای تاریخی.
مثلا وقتی به سال 61 هجری میرسیم و رفتار بازماندگان واقعهی عاشورا را با اسرا میبینیم، پیش از هر چیز از رفتار غیراخلاقی و به دور از شان انسانیت دشمنان و مخالفان ابا عبدالله الحسین(ع) تعجب میکنیم؛ فارغ از اینکه اسرای شام، جگرگوشههای حبیب خدا بودند و نورچشم بهترین بندگان خدا. فارغ از اینکه کاروان اسرا حق مطلق بودند و مخالفان و دشمنانشان، در بطالت محض دست و پا میزدند.
اما برخی از مردم امروز در جامعهای که در آن نفس میکشیم هم دست کمی از تکفیرکنندگان امام حسین(ع) در کربلا ندارند! شاید دستشان به گوش و گوشوارهی رقیههای زمان نمیرسد، اما زخم زبانهایشان آتش به جان خانوادهی شهدا میکشد.
اگر همه چیز را نادیده بگیریم؛ نادیده بگیریم که مدافعان حرم برای حفظ امنیت کشور مشغول جنگیدن خارج از مرزهای بینالمللی هستند، نادیده بگیریم که همسر و والدین و اولادشان چه غمهایی را برای دل کندن از عزیزشان و راهی کردن او سوی میدان نبرد تحمل کردهاند، که این ها پیروان راستین راه سرخ عاشورا در قرن ماشینی 21 هستند، باز هم خنجر زبان بهدست گرفتن و قلب مجروح از فقدان عزیزی را به زخم کشیدن، غیرانسانیترین کار ممکن است.
حتی اگر فقط و فقط به آیین انسانیت و اخلاق متعهد باشیم، غیر اخلاقیست که هنوز ماه و سالی از فقدان فردی از اعضای خانوادهی انسانی نگذشته باشد و ما زبان به بدترین عبارات ممکن بگشاییم یا هر چه به ذهنمان میرسد بر تن واژهها لباس کنیم و روانهی فضای بی سر و ته مجازی کنیم!
گاهی باید از کنار تاریخ بلند شویم و نگاهی به امروزمان بیندازیم و مقایسهاش کنیم با رسم و منش شقیترینهایی که قصهشان را در تاریخ شنیدهایم.
کسانی که سر پدر شهیدی را مقابل دختر خردسالش گذاشتند تا از گریههای او خلاص شوند، یا شاید از آن رو که بیشتر و بیشتر بر جان عزیزان پیامبر زخم بزنند، یا...
چطور این رفتار برای عدهای باور نکردنیست وقتی در زمانهی خود شاهد بی مهریهای فراوان نسبت به کسانی هستند که به تازگی عزیزی از عزیزان نزدیک خود را از دست دادهاند و بهجای احترام و دلسوزی خالصانه و یا حداقل ترحم مزورانه، شاهد رفتارهایی از سر حرص و عقده های قدیمی هستند؟
گاهی باید از پای قصههای تاریخی بلند شویم و نگاهی به آینه اکنون بیندازیم!
فرقی بین نکوهش کنندگان امروز خانوادهی شهدا با مردم بی رحم شام نیست ... آنها سنگ به سر و روی خانوادهی شهدای کربلا میزدند و اینان، هر جا دستشان برسد، زخم زبان و طعنهای نثار بازماندگان شهدای مدافع حرم میکنند.
اگر یزید اعورانه و با چشم ظاهر، خطاب به حضرت زینب کبری(ع) از بخت پریشان گفت و اینکه خدا دوستشان ندارد که این مصیبتها را بر ایشان تحمیل کردهاست، اینان با نهایت سنگدلی ادعای بی رحمی مادری را دارند که پسرش را فدای راه عقیده و امنیت وطنش کرده است، از روانپریشی بانویی سخن میگویند که همدم، همراه و همسفر لحظه هایش را پیشکش عاشورا کردهاست... و چه زیباست که پاسخی جز «ما رایت الا جمیلا» از پیروان پیامآور عاشورا نمیشنوند...
گاهی باید رودربایستیها را کنار بگذاریم و اقرار کنیم که گاهی ما هم شبیه مردمان شقی 1400 سال پیش میشویم!
