حریم حرم – واحدی: سلام خدا بر او که نامش یادآور صبر است و استقامتش نشان از مهر یار دارد و مسیرش بوی عشق و ایمان...
او که در پاسخ مصیبت برادر « ما رأیت الا جمیلا» گویان حق بود و با این ذکرف ایمان و استقامت و عشق اسرای عاشورا را به عالمی دیکته کرد.
او که ودیعه ی مادر است...
همان که نامش زینب است...
سلام بر شما از آن روز که با دیدار برادر، غنچه دلتان، بارورتر و شادابتر میشد و به رنگتر.
و اما تنها خداست که میداند چه برسر غنچه دلت آمد آن دم که بودی و دیدی، عصر عاشورا چگونه بی حسین شدنت را.
زینب به دنیا آمده بود تا صبر را شرمنده کند و عشق را مبهوت از وفای به عهد برادر.
آمده بود تا رسول باشد و رسالت کند بر دل و جانش تا آرام رقیه باشد در خرابه ننگبار شام.
زینب، مونس و یار برادر بود و سالار قافله حسینی و غمخوار اسیران زینبی.
آمده بود تا فریاد کند مظلومیت را تا نوایش به ورای تاریخ اوج بگیرد و برسد به حق جویان عالم نیمه جان.
ریشه ظلم که جانی ابدی داشت بر پیکر تاریخ؛ اما تا چون زینبی باشد با قامتی پایدار و دلی عاشورایی درسنامه نینوا نه کهنه میشود و نه مرده.
زینبا!
شرمنده ایم که هنگامه ظهر، غل و زنجیر داغ مهمان پاهای خسته ات بود بجای میزبانی به رنگ عاشقانه ی حیدر.
حضرت یار!
آن دم که وارد شام شدی میدانم که نبود کسی که، یک لیوان آب به دستت بدهد.
سر بر شانه ات بگذارد...
دل به دلت نهد ...
دست در دستت بدهد ...
و جای خاک، پارچه ابریشم روی تنت بندازد ....
و بند از دست و پایت بازکند...
اما بودند آنهایی که با دستانی بسته به میهمانی مشربان بخوانندت و با کلام و رفتارشان به سخره بگیرندت...
بودند و ای کاش نبودند.
و ای کاش بودنشان سرشار از نبود میشد تا که عالمی شرمنده دل مهرانه و صبر عاشقانهات نباشد.
دستانت را به من بده عمه جان.
بگذار زخم زیر بندت را بوسه ای از جنس مرهم زنم...
پاهای خسته ات را بگذار مرهم زنم...
آخر میدانی عمه جان، میترسم از لحظه ای که مادر داغ دیده پهلو شکستهمان بعد از گودال قلتگاه به شام آید، دخترش را اینگونه در ولوله شام ملاقات کند و دل داغ دیده اش با وجود مصاحبت با دردانه اش هم مرهمی نیابد...
آخر زهرا برای داشتنت ای گوهر فاخته غمدار عالم، دست به دامان خدایش میشد.
و خدا لبیکش گفت و از دل سوره مریم، کوثری دوباره آفرید.
شاید خدا میخواست خواهرانه عباس را مرهمی زند بر مادرانه ی زهرا.
اما نشد...
زینبم!
زینبی کن و از یاد ببر خرابههای شام را.
از یاد ببر حرمت شکنی مردم خفته در آغوش مرگ را.
زینبم، زینبی کن و رها کن و رها شو از ورای این غم ها که غمی جدید به رنگ انتظار در راه است.
عمه سادات!
شرمنده ایم که حسینی شدنمان بند شد به بی حسین شدنت.
و شرمنده تر از آنکه تو بی حسین شدی و ما کماکان بی حسین در کوفه مانده ایم.
یادگار غم دیده مادرمان زهرا؛ شرمنده ایم که 1148 سال است فقط شرمنده ایم.
