حریم حرم: تصویری که شهدای حشد الشعبی عراق از انقلاب و مجاهدت خود به تصویر کشیدند، بازتاب واقعی قیام حسینی است. آنان مفاهیم اندیشه حسینی و مضامین این قیام را علیرغم تفاوت زمانی بین این دو قیام و انقلاب، عینیت بخشیدند. در قیام حسینی وجود درخشان و روشنایی بخش امام، در زمان خود تأثیر شگرفی در روحیه مبارزان داشت اما رزمندگان حشد الشعبی، قهرمانان صحرای کربلا را الگوی خود قرار دادند و تنها شهادت بود که راهشان را روشن میکرد. آنها با توکل کامل بر خداوند عزوجل، پای در میادین دفاع مقدس گذاشتند و و فارغ از دنیا و احوالاتش، به سمت مقصود که همان شهادت است، شتافتند.
از بعقوبه تا بغداد
در شهر «دیالی» از توابع استان «بعقوبه» به دنیا آمد. پدرش را در سنین کودکی از دست داد و تربیتش را برادر بزرگتر «علی» برعهده گرفت. خیلی اهل شیطنت و بازیگوشی نبود؛ بیشتر از آنکه وقتش را در کوچه پس کوچه دیالی با دوستان و هممحلیها بگذراند در کنج اتاق درسهایش را مرور میکرد. «علی» وقتی همت و پشتکار «محمد» را در درس خواندن دید، بهخاطر علاقه زیادی که به او داشت تصمیم گرفت که مقدمات تحصیلش را فراهم کرده و او را به دانشگاه بفرستد. اما از آنجایی که در شهر کوچکشان دانشگاهی وجود نداشت، با موافقت دیگر برداران همگی به بغداد نقل مکان کردند.
زندگی در پایتختی چون بغداد امکانات و سبک زندگی خاص خودش را میطلبید به همین خاطر «محمد» تصمیم گرفت در زمان تعطیلات دانشگاه در رستورانها کار کند. او برای تهیه مواد اولیه رستورانها باید به استانهای مختلف سفر کرده و با افراد زیادی مراوده میکرد، همین امر سبب شد تا روابط اجتماعی گستردهای به دست آورد.
مثل پدر
دوستی با آدمهای مختلف و آشنا شدن با شرایط زندگی آنها نه تنها برای «محمد» جذاب بود بلکه او را به فردی دغدغهمند تبدیل کرده بود. هر کجا که قدم میگذاشت، چه از نظر مادی و چه معنوی، به دیگران کمک میکرد. یک بار در شهر سلیمانیه به جوانی کمک کرده بود که دستش تنگ بود و مشکلات مالی زیادی در زندگی داشت. آن شخص میگوید: «من در تلفن خودم نام او را «پدر محمد» نوشتم. او واقعاً من را مانند پسرش میدید و از من دفاع میکرد، و زمانی که نیاز مالی داشتم به من کمک میکرد و نه تنها از من نمیخواست که پولش را به او برگردانم بلکه میگفت هر وقت نیاز داشتی فقط به خودم بگو». مورد دیگر وقتی است که مادر یکی از دوستانش مبلغ زیادی از او درخواست میکند. «محمد» خیلی سریع برای فراهم کردن آن پول اقدام میکند. اما پس از مدتی آن مبلغ به طور کامل پرداخت نمیشود. برادرش «علی» میگوید در تماسی که داشتم در مورد عدم پرداخت پول باقی مانده با «محمد» صحبت کردم اما او در کمال تواضع اینگونه سفارش کرد که: «اگر اتفاقی برایم افتاد یا اینکه شهید شدم، از آن زن چیزی نخواهید. من از باقیمانده پولم چشمپوشی میکنم».
ورود به عرصه جهاد
در سال 1393 که بسیج مردمی عراق با هدف مبارزه با داعش اعلام فتوای جهاد کرد، «محمد» دانشجوی دانشکده علوم دانشگاه واسط بود و بلافاصله به تیپ «سید الأوصیاء» پیوست. این تیپ برای محافظت از آستانهای مقدسه تشکیل شده بود. پس از آن به تیپ چهل گردانهای امام علی (ع) منتقل شد و مسیر جهادیش بهطور جدی آغاز شد. او در اغلب نبردهای آزادسازی شهرهای مهم و راهبردی اشغال شده توسط داعش، از «جرف النصر» و «آمرلی» تا «مکیشیفه» مشارکت داشت و بهخاطر شجاعت و شهامتش همواره در خط مقدم نیروها حضور داشت.
روزهای جنگ روزهای سخت و طاقتفرسایی بود. به طوری که به گفته خود «محمد» در بعضی از عملیاتها، غذا و نوشیدنی در دسترس نبود اما با وجود این، روزها متوالی همچنان به دفاع از مرزها میپرداختند. عشق و علاقه او به وطن و آرزوی شهادت، تمام سختیهای جنگ را برایش قابل تحمل میکرد. این را میتوان از صحبتها و سفارشهایی که به دوستانش میکرده فهمید. مثل سفارشی که آخرین بار در فیسبوک به یکی از دوستانش میکند و از او چنین میخواهد: «فردا به پایگاه اسپایکر میروم؛ برایم دعا کن تا شهید شوم». و یا کاری که نشان از دل کندن او از دنیا و تعلقات دنیای بوده؛ مثل گرفتن عکسهای دستهجمعی دوران دانشجویی از یکی از دوستان صمیمی و وداع جانسوز با او.
بازگشت؛ اما پیچیده در پرچم
مدتی بعد از رفتنش، در آخرین تماسی که برادرش با «محمد» داشته از او میخواهد که به خانه برگردد اما «محمد» اینگونه پاسخ داده که: «من ابتدا از دوستان متأهلم میخواهم که برگردند چرا که آنها از من سزاوارترند. خودم روز دوشنبه به خواست خدا به خانه برمیگردم».
«محمد» راست میگفت. روز دوشنبه آمد. دوشنبهای که لحظه به لحظهاش در ذهن خانواده ثبت شد. لحظات سخت چشم انتظاری. «محمد» به خانه بازگشت اما پیچیده در پرچم عراق.
شهید «محمد طالب عواد العبادی»؛ شهیدی که در نهم آذر ماه سال 93 در سن 24 سالگی در منطقه بیجی عراق به درجه رفیع شهادت رسید. بهشت بر او مبارک باد.
به قلم: الهام قاسمی
