کم سن و سال اما مرد شهادت

حریم حرم: مدتی بود که کار «محمد» تعریف کردن خاطرات دوستانش در سوریه بود. فیلم شهدای مدافع حرم را نگاه می‌کرد و دائما از آنها می‌گفت. برادرش به شوخی گفت: « نکنه می‌خوای بری سوریه؟»

همان لحظه سریع جواب داد: « اگه بشه میرم.»

- تو سن و سالت کمه. هنوز بچه‌ای. میان تورو ببرن؟ «محمد» چیزی نگفت و فقط سکوت کرد.

اصرار برای کار

فرزند سوم خانواده بود. سنش به بیست هم نمی‌رسید اما آنقدر بزرگ‌منشانه رفتار می‌کرد که همه حسابش را از هم سن و سالانش جدا می‌دانستند. اهل کمک به دیگران بود. کمک کردن را نه از روی اجبار بلکه با لذت و علاقه انجام می‌داد.

حتی زمانی که از مدرسه به خانه برمی‌گشت، اصرار داشت تا برای کار کردن، پدرش را همراهی کند. می‌گفت: «منم با خودت ببر؛ دوست ندارم اذیت شی.» مخالفت‌های پدرش هم تاثیری روی او نمی‌گذاشت. چند ماه قبل از اعزامش عادت کرده بود بعد از مدرسه به مکانیکی می‌رفت و اوقات فراغتش را با کار کردن در آن جا می‌گذراند. اما همه این‌ها، «محمد» را از درس خواندن باز نمی‌داشت. برای کارهایش برنامه ریزی داشت و همه را کنار هم انجام می‌داد.

سرسخت‌تر از پدر

ادب و شجاعت در رفتار «محمد» موج می‌زد. یکی از روزهای تابستان «محمد» تصمیم خود را گرفت. ابتدا با پدرش به گفت و گو نشست و صراحتا بحث رفتن به سوریه را مطرح کرد. آن زمان جنگ در «حلب» شدت گرفته بود و به نیرو احتیاج بود. پدرش ابتدا مخالفت می‌کرد اما رفتار مصمم «محمد» و طرز فکر او، دل پدر و مادر را راضی کرد.

یک شب «محمد» با خوشحالی به خانه آمد. برای سوریه ثبت نام کرده بود و فردا قرار اعزامش بود. افراد خانه متعجب بودند که چطور پدر با آن همه سرسختی اجازه دفاع از حرم را به «محمد» داده است...

حدود یک ماه در پادگان آموزشی بود و ارتباط هم بسیار محدود. مدتی بعد اعزام شد. زمانی که به «حلب» وارد شد، دائم در انتظار عملیات بود. بچه‌های آواره سوری را به آغوش می‌کشید و برای مظلومیت‌شان اشک می‌ریخت.

از آشپرخانه تا خط

به خاطر سن کمی که داشت فرمانده اجازه عملیات به «محمد» نمی داد. حتی او را به آشپزخانه فرستاد تا فکر عملیات را از سرش خارج کند. اما «محمد» بیش از سه روز دوام نیاورد؛ می‌گفت: «من برای آشپزی به سوریه نیومدم. اومدم از حرم حضرت زینب دفاع کنم.» تمام فکر و ذکرش شهادت و جان دادن برای اهل بیت بود. ولی باز هم فرمانده اجازه رفتن به خط را به او نمی‌داد.

همیشه خودش با منزل تماس می‌گرفت و به اهل خانه آرامش می‌داد که نگرانش نباشند. یک روز که  نیروها در حال آماده شدن برای عملیات بودند، پدرش تماس گرفت؛ «محمد» که فرصتی نداشت، سریع تلفن را قطع کرد و گفت خودش تماس می‌گیرد. بدون اینکه فرمانده متوجه شود، سوار ماشین شد و هم رزمانش را قسم داد که از حضور او چیزی به فرمانده نگویند. به خط که رسیدند، فرمانده متوجه «محمد» شد اما دیگر کاری از دستش بر نمی‌آمد.

اصرارهایی که نتیجه داد

زمان عملیات داعشی‌ها نیروها را محاصره کردند. به درخواست فرمانده چند نفر از بچه‌ها باید داوطلب می‌شدند تا محاصره دشمن را قطع کنند و «محمد» جزء آن شش نفری بود که داوطلبانه پذیرای شهادت شدند. فرمانده ابتدا به او اجازه نمی‌داد اما مثل همیشه اصرارهای او کار خود را کرد. «محمد» و پنج نفر دیگر سوار «بی‌ام‌پی» شدند و به سمت دشمن به راه افتادند تا محاصره را بشکنند. اما نه از خودشان خبری شد و نه از پیکر های پاکشان. او به آرزوی جاودانه‌اش که شهادت بود رسید و فرمانده نیز درهمان عملیات به یاران شهیدش پیوست.

به قلم: سیده مریم حسینی