حریم حرم: گذرنامه در دست در حالی که ویزای عراق در آن است، ناخواسته مردم و مسافران در فرودگاه را هل میدهد تا جلوتر بروند؛ گویی اگر اولین مسافری باشد که سوار هواپیما شود، اولین کسی خواهد بود که به مقصد میرسد. آری! شوق نزدیک شدن به معشوق را تنها عاشق میداند...
میگویند، اگر کسی چیزی را در کربلا جا بگذارد، حتما به آنجا باز میگردد و این همان چیزی است که برای «سید محمد» اتفاق افتاد. او تمامی وجودش را نزد امام حسین (ع) گذاشته بود و سراپا اشتیاق، به کربلای حسین بازگشت.
کفتار فرار کرد!
پسر بچهای شش ساله بود که در نزدیکی «دروازه فاطمه» میدوید و با مردم منطقه، سالروز پیروزی علیه دشمنِ صهیونیست در سال 2000 میلادی را جشن میگرفت. از پدرش داستانها و حکایتهای زیادی میشنید؛ درباره «علی الطاهر» و قهرمانهایی که باعث شدند دشمن صهیونیستی فرار را بر قرار ترجیح دهد و توپهای جنگی و تجهیزات جنگی خود را رها کند تا کودکان لبنانی با آنها بازی کنند. «محمد» از صحبتهای پدرش هیجان زده میشد؛ با چشمان کوچک خود سربازان وحشت زده را تصور میکرد؛ یک تکه سنگ بر میداشت و در خیال خود به سمت آنها پرتاب میکرد. برادر بزرگترش او را نگاه میکرد و میگفت: «خدا را شکر اسرائیل عقب نشینی کرد وگرنه محمد شهید میشد!»
حق با برادرش بود. جسارت «محمد» کمی بیشتر از حد نرمال بود. در همان سال در حین سفری که برای شکار با پدرش رفته بود زمانی که پدر در سایه درختی نشسته بود تا شکارش را بگیرد، «محمد» کفتاری را در نزدیکی خودشان دید؛ اسلحه پدرش را برداشت و به سمت او هدف گرفت اما گلوله به سمت دیگری شلیک شد. چشمان پدر از وحشت از حدقه بیرون زد؛ «محمد» اما در کمال آرامش خندید و گفت: «کفتار فرار کرد!»
قلب «ابوعلی» را نشکنید؛ بگذارید پسرم برود
هنگامی که مدارک خود را برای دورههای آموزشی مقاومت فرستاد، از ثبت نام او امتناع کردند؛ «محمد» هنوز شرایط سنی حضور در دورههای آموزشی و نظامی مقاومت را نداشت. اما عقب نشینی نکرد و از مسئول ثبت نام خواست تا با پدرش تماس بگیرد تا مطمئن شود که او موافقت کرده است. پاسخ پدر این بود: «قلب «ابوعلی» را نشکنید، بگذارید پسرم برود»؛ مطمئنا اگر پدر فرزند خود را نمیشناخت، به این سادگی تسلیم نمیشد.
نمونهای جذاب و متمایز
دشوارترین وظیفهای که به انسان سپرده شده، تربیت خویشتن است و این همان کاری است که «محمد» به خوبی انجام میداد. او در عین جوانی، کاملا متعهد و آگاه بود. برای تحصیلات آکادمیک به دانشکده الهیات رفت تا هرچه بیشتر به خودآگاهی و خداآگاهی دست یابد. او تأثیر زیادی بر قلب دانشجویانی داشت که از تدین به دور بودند. «محمد» به این درک و فهم رسیده بود که شکل گیری آگاهی واقعی در ذهن جوانان، در دورانی که جهان درگیر جهل سیستماتیک است، با درک نگرانیها و دغدغههای آنها شروع میشود و میبایست دین را در قالب پکیجهای جذاب و جذب کننده ارائه کرد. او یک الگو و نمونه در جذب حداکثری و دارای کششی نادر بود.
آن بهار
در اواسط یک بهار، درست زمانی که «محمد» برای امتحانات دانشگاهاش آماده میشد، خبر آماده شدن مقاومت برای عملیات «قلمون» به گوشش رسید؛ بلافاصله برای اعزام به خط مقدم نبرد ثبت نام کرد. او حتی فرصت فکر کردن به درس و امتحانات، فراهم کردن مقدمات مراسم ازدواج، درسهای دانشکده و بسیاری از کارهایی که در صدر جدول برنامههای زندگیاش بود را به خودش نداد. اولویت در زندگی او مشخص مشخص بود؛ جهاد تا شهادت.
شنیده بود که نبرد در منطقه «فلیطه» در «قلمون» سخت و دشوار است و تعداد تکفیریها از تعداد رزمندگان مقاومت بیشتر است. اما این نخستین نبردی نبود که قرار بود «محمد» در آن مشارکت کند. او در آزادسازی «تپه مندو» شرکت کرده بود و روزهای سختی را پشت سر گذاشته بود.
غذای بهشتی بهتر است!
نبرد آغاز شد. «محمد» شجاع و بی باک و خستگی ناپذیر در میدان نبرد ظاهر شد؛ حتی برای لحظهای از شور و شوق و حماسهاش کم نشد. وقتی فرمانده از او خواست که به عقب برگردد، حاضر به برگشت نشد. نحوه نبرد تکفیریها، وحشیانه و ددمنشانه بود و به همین دلیل به یک خط پوششی مطمئن در عقب نیاز بود.
ایستاد و آتش به سوی دشمنان گشود؛ همرزمانش در پناه آتشی که او ایجاد کرده بود، با اطمینان عبور کردند. درست شب قبل بود که با فرمانده، سر صحبتش درباره دست پخت و هنر آشپزشیاش باز شده بود. همینکه از دست پخت خوبش سخن به میان آمده بود به فرمانده گفته بود: « به هر حال غذای بهشت از پخت و پز من بهتر است!». فرمانده مختصات «محمد» را جویا شد؛ دستگاه را نگاه کرد تا آخرین مختصات خود را به فرمانده گزارش بدهد که بی مقدمه شب قبل را به او یادآوری کرد و گفت: «حاجی من به شما نگفتم که غذای بهشت بهتر است؟!»
و دیگر سکوت بود و سکوت. نه صدای آتش باری «محمد» میآمد و نه صدای خودش از پشت بیسیم. تیر تک تیرانداز دشمن به گلویش اصابت کرده بود و خون پاکش بر لباس نظامی او جاری شده بود؛ لباسی که نامزدش به درخواست او آن را با دقت و خیلی خوب اتو کرده بود. «محمد» دیگر صدای همرزمانش که او را صدا میزدند «کرار» را نمینشنید. تکفیریها او را به عقب بردند و جسد او را اسیر کردند. پیکر پاک «محمد» بعد از نه ماه به دست خانوادهاش رسید.
شهید سید محمد ابراهیم از شهدای شاخص حزب الله و سرپرست پیشگامان مقاومت لبنان پس از تشییع، در گلزار شهدای روضه الحوراء زینب در منطقه غبیری در جنوب بیروت به خاک سپرده شد.
