یادم هست، برای آخرین باری که میخواستم رضایت پدرم را بگیرم، به شهرستان ایذه رفتیم و مهمان پدرخانمم بودیم. آن روز بحث مفصّلی با پدرم کردم. پدرم با اعزام دومم به سوریه موافق نبود. میگفت: «چون برادر همسرت، جوان بود و تازه مرحوم شد و از طرفی دو پسر کوچک داری. فعلاً دست نگهدار و به این سفر نرو. بگذار، کمی بچههایت بزرگ شوند. برای رفتن به سوریه همیشه فرصت هست». به پدرم گفتم: «ما از مجالس امام حسین علیهالسلام که فقط گریه کردن و چای خوردن را یاد نگرفتیم. الآن مردم بیپناه سوریه به ما نیاز دارند. اگر من نروم و بگذارم برای دفعات بعدی، دیگر فایدهای ندارد. خط مقدم جنگ تمام اسلام با تمام کفر، الآن سوریه است».
با تمام وجود به این فرمایش حضرت آقا رسیده بودم که اگر سوریه سقوط کند، پاییز ما شروع خواهد شد و اگر در سوریه پیروز شویم، بهار جمهوری اسلامی است.
مادر و برادرم با اینکه حامیام بودند؛ اما جوّ طوری بود که جرئت دفاع از من را نداشتند. برادرم از جروبحث زیاد، بلند شد و رفت توی حیاط. دنبالش رفتم و گفتم: «پس تو در خانه، داری چکار میکنی؛ چرا با پدر حرف نمیزنی و او را قانع نمیکنی؟» به هر مصیبتی که بود، رضایت پدرم که شرطش رضایت قلبی مادرم بود، را گرفتم.
پدرم آمد، دستم را حلقه کردم دور گردنش و توی گوشش گفتم: «بابا! من شهید میشوم.» این روزهای آخر ورد زبانم شده بود که بگویم: «من شهید میشوم».
پدرم کمی تأمل کرد و گفت: «خاطره به دنیا آمدنت را چندین بار برایت گفتم. آن شبی که میخواستی به دنیا بیایی، 14 آبان سال 62 در بیمارستان پارس اهواز؛ پرستارها به من گفتند که حال نوزاد و مادرش خوب نیست. دیروقت بود. تازه از جبهه برگشته بودم. تنها کاری که از دستم برمیآمد، این بود، بروم توی نمازخانه بیمارستان، دو رکعت نماز حاجت بخوانم و از امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف بخواهم اگر پسرم سالم به دنیا بیاید، اسمش را مهدی بگذارم و او را نذرش کنم. نذرم قبول شد. تو سالم به دنیا آمدی. حالا تو نذر امام زمانی. هر چه مورد رضایش باشد، همان میشود».
دست پدرم را بوسیدم. گفتم: «بعد از شهادتم خیلی جاها میروی. هرجایی که رفتی و خواستی حرف بزنی، یادت باشد، حرفهای خوب بزنی. از آن حرفهایی که همه جذبش میشوند».
وسط حرفهای من و پدرم، دختر 9 سالهای آمد و کنار ما ایستاد. با انگشتش به من اشاره کرد. گفت: «تو شهید میشوی.» رو کردم به دخترک و گفتم: نه؛ انشاءالله پیروز برمیگردم. دخترک پایش را گذاشته بود توی یک کفش و چند بار پشت سر هم تکرار میکرد: «تو شهید میشوی.» گفتم: «باشد. هر چه تو بگویی؛ ولی اگر شهید بشوم، باز هم پیروزم». پدرم پرسید: «این دختر کیست؟» گفتم: «دختر شهید سالاری است. از قرار معلوم با خانوادهاش برای زیارت حرم حضرت زینب سلاماللهعلیها عازم سوریه هستند.»
خانوادهام رفتند. گوشه سالن تنها روی صندلی نشستم، توی حال خودم. با صدای سهراب و ابویاسین به خودم آمدم. هر دو با حالت گله گفتند: «چرا اینجا نشستی؛ چرا تنهایی؟ ما خیلی منتظرت بودیم و چرا به آن طرف سالن نیامدی؟» گفتم: «نیاز داشتم به خلوتی با خودم».
بریدهای از کتاب «راز پلاک سوخته»؛ بر اساس دستنوشتهها و خاطرات شهید مدافع حرم «مهدی طهماسبی» در سوریه (صفحات 200 تا 202)
به اهتمام: علی ابراهیمی گتابی
ناشر: شهید کاظمی
