امتحان فیزیک داشتیم. به سؤال آخر که رسیدم، سرم داشت سوت میکشید. هنوز یک سؤال مانده بود که جوابش را نمیدانستم. وقتی مطمئن شدم که قرار نیست معجزهای از غیب به دادم برسد، برگه را تحویل مراقب دادم و زدم بیرون. علیرضا تکیه زده بود به دیوار رو به روی سالن و سرش در کتابی بود که نمیتوانستم عنوانش را بخوانم. مرا که دید، لبخند زد. پرسید: «امتحان چطور بود؟»
سر تکان دادم و لب کج کردم که یعنی بد نبود. برگهٔ سؤالات را گرفتم جلوی صورتش و انگشتم را گذاشتم روی همان سؤالی که نتوانسته بودم حلش کنم. «اینو بلد نبودم.» لبخند زد: «کاری نداره که!»
برگه را از دستم گرفت و سؤال را حل کرد. برایم توضیح داد تا متوجه شوم. نصفش را حل کرده بودم، اما آن هم اشتباه بود.
از سالن که آمدیم بیرون، پرسیدم: «شبها چند ساعت میخوابی؟»
خندید: «چطور مگه؟»
هم کار میکرد و هم درس میخواند. من که تنها کارم درس خواندن بود باز هم به علیرضا نمیرسیدم. لابد شبها میخواند. همینها را به او گفتم. «آره خب، خیلی نمیخوابم. شاید 5-4 ساعت.»
به او گفتم اگر کمتر از 8 ساعت بخوابم، تمام روز را چُرت میزنم. رسیده بودیم پای ماشین. دست روی شانهام گذاشت و گفت: «تا زندهایم باید تلاش کنیم. بعد از مُردن، وقت برای استراحت زیاده!»
***
در حوزهٔ تخریب، استاد بود. با این حال برای آن هم جزوه مینوشت. به شوخی پرسیدم: «تو که خودت اوستایی! دیگه جزوه نوشتنت چیه؟» گفت: «مینویسم برای بقیه. بعد از شهادتم به دردشون می خوره. حتی آگه باعث بشه جون یه نفر نجات پیدا کنه، برام بسه!»
حیف آن تجربهها بود که از بین بروند. با نوشتن جزوه، تا جایی که میشد حفظشان کرد. جزوههایش هنوز هم دست بچهها میگردد و استفاده میشود.
***
«وقتی از شهادت علیرضا باخبر شدم، همان اندازه حالم خراب شد که خبر شهادت پسرم را شنیدم.»
این، حرف یک مادر سوری است که علیرضا، فرمانده دو فرزند شهیدش بود.
میشود از میان قصهٔ زندگی علیرضا، راز تسخیر دلها را به دست آورد.
بریدهای از کتاب «من میمانم، تو برگرد»؛ نیمنگاهی به زندگی و خاطرات فرمانده مدافع حرم شهید «علیرضا قبادی» (صفحات 36، 139، پشت جلد)
نویسندگان: محمدحسین عباسی ولدی، صادق عباسی ولدی
انتشارات شهید کاظمی
