وقتی برخلاف انتظارات برای فرماندهی انتخاب نشد، برخوردی نشان داد که همه انگشتبهدهان ماندند. میخندید و میگفت: «من راضیام که معرفی نشدم. از ته دل راضیام. شکر میکنم خدا را.» بعد از مدتی که فرمانده گروهان 2 معرفی شد، به التماس افتاده بود و به آنها که حرفشان خریدار داشت میگفت:
- آقا! تو را به خدا کاری کنید، مرا بهعنوان معاون گردان معرفی نکنند. این بار به دوش من سنگین است. بگذارید، دیگران انجام بدهند، من لیاقتش را ندارم.
چند بار به خاطر همین موضوع به گریه افتاده بود. ما، ماتمان برده بود.
از وقتی مسئولیت را به عهده گرفت، تمام وجودش درگیر کار شد و بهشدت مسئولیتپذیر بود. وقتی دخترش «زینب» به دنیا آمد، چهارده روز مرخصی به او دادند. از آن چهارده روز 6-7 روزش را رفت آموزش؛ 3،2 روز هم آمد سرکار. شاید فقط یکی دو روز را رفته بود خانه. تنها چیزی که او را مجاب میکرد، مرخصی بگیرد، کار برای پدرش بود؛ آنهم در فصل کشاورزی و اوج کار شالیزار. برنامهریزیاش عالی بود و از کمترین زمان بیشترین استفاده را میکرد.
بریدهای از کتاب «هفت روز دیگر»، مجموعه خاطرات شهید مدافع حرم «محمدتقی سالخورده» (صفحۀ 155)
به کوشش: مصیب معصومیان
ناشر: شهید کاظمی
